ΕΥΠΑΛΙΝΕΙΟ ΟΡΥΓΜΑ !!! ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ ΜΗΧΑΝΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗ ΣΑΜΟ !!!

 Ευπαλίνειο όρυγμα: Το σπουδαιότερο μηχανικό έργο των Αρχαίων Ελλήνων [Βίντεο]

Το βίντεο είναι αφιερωμένο στο Ευπαλίνειο όρυγμα, μια σήραγγα 1.036 μέτρων κοντά στο Πυθαγόρειο της Σάμου, η οποία κατασκευάστηκε έπειτα από εντολή του τυράννου Πολυκράτη τον 6ο αιώνα π.Χ. με σκοπό να μεταφερθεί νερό από την πηγή που βρισκόταν πίσω από το βουνό στην πρωτεύουσα της Σάμου.

Το υδραγωγείο λειτουργούσε στο νησί για περίπου 1.000 χρόνια.

«Τα μαθηματικά φέρνουν κοντά το νερό στη Σάμο» είναι ο τίτλος της εικονοκινητικής ταινίας που δημιούργησαν οι Θ.Π Τάσιος, ο Ν. Μήκας και ο Γ. Πολύζος της Εταιρείας Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας (ΕΜΑΕΤ) που χρηματοδοτήθηκε από τον Σύνδεσμο Τεχνικών Εταιριών Ανωτέρων Τάξεων (ΣΤΕΑΤ).

Αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει αιώνες μετά την κατασκευή του είναι το γεγονός ότι η σήραγγα διανοίχθηκε από τα 2 άκρα της συγχρόνως.

Η συνάντηση των 2 τμημάτων κάτω από την κορυφή του βουνού πραγματοποιήθηκε με μαθηματική ακρίβεια, παρά το γεγονός ότι οι γεωλογικές συνθήκες ανάγκασαν τον Μηχανικό Ευπαλίνο να εκτραπεί πολλές φορές από την ευθυγραμμία.

Η θετική έκβαση του έργου οφείλεται στην γνώση της Γεωμετρίας, της Τοπογραφίας, της Γεωδαισίας και της Οπτικής που κατείχαν οι αρχαίοι Έλληνες από τον 6ο αιώνα π.Χ.

Μοναδική πηγή για το Ευπαλίνειο όρυγμα είναι ο Ηρόδοτος, ο οποίος περιγράφει και την κύρια αλλά και τη βοηθητική σήραγγα.

Τοπογραφική αποτύπωση του Ευπαλίνειου ορύγματος

Ο ίδιος, εντυπωσιασμένος από αυτό που είχαν κατασκευάσει οι Σάμιοι, είχε αναφέρει, «Οι Σάμιοι έχουν κατασκευάσει τα σημαντικότερα τεχνικά έργα όλης της Ελλάδος».

Ένα μικρό μέρος του υδραγωγείου είναι επισκέψιμο!

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ !!!

 

Παραδοσιακά επαγγέλματα ~ Παγοπώλης ή μπουζιτζής - Τί ήταν η παγωνιέρα; Τί συνέβαινε πριν την έλευση του ψυγείου;

Η χρήση του πάγου στη Θεσσαλονίκη είναι γνωστή εδώ και αρκετούς αιώνες. Από το 1623 στον Χορτιάτη έφτιαχναν πάγο, συγκεντρώνοντας τους μήνες του χειμώνα χιόνι ή νερό σε μεγάλες γούρνες στην κορυφή του βουνού.

Ο παγοπώλης ή μπουζιτζής όπως τον έλεγαν, από την τουρκική λέξη buz (πάγος), είχε τη δική του θέση ανάμεσα στους πλανόδιους πωλητές.

Ήταν επάγγελμα ευκαιριακό, επειδή ο πάγος χρησιμοποιόταν μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες. Γι' αυτό πολλοί...
το είχαν ως δεύτερη δουλειά το καλοκαίρι. Παράλληλα, δηλαδή, είχαν κι άλλη εργασία.

Μόλις άρχιζαν οι ζέστες του Μαΐου, έβρισκαν κάποιο καρότσι ή νοίκιαζαν μια σούστα (είδος κάρου) με ζώο και μ' αυτά κουβαλούσαν τον πάγο. Όσοι είχαν τη δυνατότητα αγόραζαν μια μεγάλη παγωνιέρα και αν δεν έβρισκαν κάποιο μαγαζάκι, την έστηναν στην άκρη κάποιου ελεύθερου χώρου -τότε υπήρχαν πολλοί- και για 4-5 μήνες έκαναν τον παγοπώλη.

Η δουλειά τους ήταν αρκετά κουραστική. Ιδίως όταν δυνάμωναν οι ζέστες και αναγκάζονταν να φορτώνουν και να ξεφορτώνουν δεκάδες παγοκολώνες. Ξυπνούσαν απ' τα χαράματα και κάνανε χιλιόμετρα κάθε ημέρα τρέχοντας, για να μη λιώσει ο πάγος. 

Για να προστατέψουν τα χέρια τους από την ψύξη, κάλυπταν το μέρος του καρπού με κομμένες σαμπρέλες ή φορούσαν χοντρά γάντια. Είχανε μαζί τους κι ένα εργαλείο που τους διευκόλυνε στη δουλειά τους. Απ' τη μια μεριά ήταν κοπίδι (πριόνι) και απ' την άλλη γάντζος. Χαράζανε με το κοπίδι την παγοκολώνα σε τέταρτα, πάντοτε μπροστά στον πελάτη, κι ύστερα με το γάντζο χτυπούσαν στο άνοιγμα που έκαναν κι αμέσως ο πάγος σχιζόταν.

Ο πάγος κατασκευαζόταν σε ειδικά εργοστάσια, τα παγοποιεία. Ως πρώτη ύλη για την κατασκευή του χρησιμοποιούσαν πόσιμο νερό, (που ελεγχόταν από αστιάτρους), αμμωνία και αλάτι. 

Στη Θεσσαλονίκη υπήρχαν τότε τρία τέτοια μεγάλα  παγοποιεία. Του «ΧΑΡΙΛΑΟΥ», από το 1920 -απ' όπου πήρε το όνομα του και ο συνοικισμός «Χαριλάου» της  Θεσ/νίκης- του «ΜΠΑΛΤΑ», από το 1923 και το «ΦΙΞ», από το 1927. 

 

Το εργοστάσιο του «Μπαλτά» κατασκεύαζε πλατιές και κοντές κολώνες, ενώ του «Χαριλάου» και το «ΦΙΞ» μακριές και λεπτές. Παγοποιεία φυσικά υπήρχαν και σε άλλες πόλεις.

Η χρήση του πάγου στη Θεσσαλονίκη είναι γνωστή εδώ και αρκετούς αιώνες. Από το 1623 στον Χορτιάτη έφτιαχναν πάγο, συγκεντρώνοντας τους μήνες του χειμώνα χιόνι ή νερό σε μεγάλες γούρνες (φυσικό ή τεχνητό κοίλωμα όπου συγκεντρώνεται το νερό), στην κορυφή του βουνού. Τον έσπαζαν με κασμάδες, τον αποθήκευαν και τον συντηρούσαν σε τρύπες ή ανοίγματα μέσα στο βουνό. Έπειτα τον σκέπαζαν με φύλλα οξιάς και φτέρες. Το καλοκαίρι τον κατέβαζαν με τα ζώα τους και τον πωλούσαν στο Πανόραμα και τη Θεσσαλονίκη. 

Τους καλοκαιρινούς μήνες τα παγοποιεία δούλευαν ασταμάτητα. Τα ειδικά καλούπια, όπου το νερό ψυχόταν και γινόταν πάγος, δεν προλάβαιναν ν' αδειάζουν και να γεμίζουν. Ιδίως μετά το 1930, όταν ο πάγος γίνεται λαϊκό είδος κι αρχίζουν να χρησιμοποιούνται από πολλούς οι παγωνιέρες, οι οποίες μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν είδος πολυτελείας, εισαγόμενο από την Ευρώπη.

Από τα εργοστάσια οι παγοκολώνες μεταφέρονταν πρωί - πρωί με φορτηγά και μοιράζονταν στα μεγάλα πρατήρια, όπου υπήρχαν μεγάλες παγωνιέρες. Εκεί περίμεναν στη σειρά οι παγοπώλες, για να φορτώσουν τα καρότσια και τους αραμπάδες τους. Αφού φόρτωναν τις παγοκολώνες, έριχναν από πάνω άχυρο, τσουβάλια και χοντρά πανιά για να μη λιώσουν. Άρχιζαν έπειτα το μοίρασμα σε σπίτια και μαγαζιά. Κάθε ημέρα άλλαζαν το δρομολόγιο τους, για να μην παραπονιούνται οι νοικοκυρές ότι παίρνουν πάντα κάποιοι συγκεκριμένοι πρώτοι τον πάγο.

Ο παγοπώλης ήξερε πόσο πάγο χρειαζόταν η κάθε νοικοκυρά. Συνήθως, αγόραζαν από ένα τέταρτο την ημέρα -τέσσερα κιλά περίπου- γιατί τόσο χωρούσε η παγωνιέρα του σπιτιού. Την έκοβαν με το πριόνι και την άφηναν στην είσοδο του σπιτιού, χτυπώντας το κουδούνι.

Έπαιρναν οι νοικοκυρές τον πάγο και τον τύλιγαν αμέσως με χοντρά πανιά και ύστερα τον τοποθετούσαν στην παγωνιέρα. 

Προτού τα νοικοκυριά εφοδιαστούν με παγωνιέρες, τον πάγο τον έβαζαν μέσα σε καζάνι, τον σκέπαζαν με άλλο μικρότερο και εκεί μέσα έβαζαν τα τρόφιμα τους για να μη χαλάσουν.

Η παγωνιέρα -κάτι σαν το σημερινό ψυγείο- ήταν ένα ξύλινο ορθογώνιο κατασκεύασμα, επενδυμένο εσωτερικά με αλουμίνιο. Είχε δυο πόρτες, πάνω και κάτω, και στηριζόταν σε τέσσερα πόδια. Στο πάνω μέρος υπήρχε ειδικός χώρος στον οποίο τοποθετούσαν την παγοκολώνα. Δίπλα ήταν ένα τεπόζιτο που κατέληγε εξωτερικά σε μια κάνουλα. 

Οι νοικοκυρές γέμιζαν με νερό το τεπόζιτο και είχανε πάντα κρύο νερό. Στο κάτω μέρος υπήρχαν ειδικά ράφια, όπου τοποθετούσαν τα τρόφιμα και τα ποτά. Επίσης, υπήρχε κάτω - κάτω κι ένα συρταράκι όπου έτρεχαν τα νερά από τον πάγο που έλιωνε και το οποίο άδειαζαν οι νοικοκυρές όταν γέμιζε, για να μην πλημμυρίσει. Πάγο άλλαζαν κάθε πρωί για να μην βρωμίσει.

Μεγάλη κατανάλωση πάγου έκαναν τα κέντρα διασκέδασης και τα καφενεία, που έπαιρναν ολόκληρες κολώνες, καθώς και οι ψαράδες στην ιχθυόσκαλα. Επίσης, μεγάλες ποσότητες πάγου καταναλώνονταν στις εξαγωγές φρούτων. Ο πάγος, όμως, χρησιμοποιόταν και για θεραπευτικούς σκοπούς (αιμοστατικό, καταπραϋντικό, αντιεμετικό κλπ).

Την Κυριακή η διανομή πάγου ήταν γιορτή για τους παγοπώλες. Πληρώνονταν τον πάγο όλης της εβδομάδας. Πολλές νοικοκυρές άφηναν και τα ρέστα ή έδιναν κάποιο «μπουρμπουάρ» κι έτσι το μεροκάματο μεγάλωνε.

Υπήρχε κι εδώ στις Συκιές Θεσσαλονίκης παγοπώλης. Οι παλιότεροι κάτοικοι θα θυμούνται σίγουρα τον κυρ Δημητρό Πέτσα, το μοναδικό παγοπώλη στην περιοχή μας, να μοιράζει με το γαΐδουράκι του πάγο στις φτωχογειτονιές της Βάρνας. Αργότερα πήρε μια μεγάλη παγωνιέρα που έκλεινε με σιδερένιους μεντεσέδες κι εγκαταστάθηκε στη γωνία που είναι σήμερα ο φούρνος του Φραγκάκη. Από εκεί περνούσε ο κόσμος κι έπαιρνε τον πάγο.

Αυτές οι εικόνες διατηρήθηκαν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '60. Τότε άρχισαν να έρχονται τα πρώτα ηλεκτρικά ψυγεία και να μειώνεται η ζήτηση του πάγου. Ένα - ένα τα μεγάλα παγοποιεία της πόλης αρχίζουν να κλείνουν και το επάγγελμα του παγοπώλη να χάνεται.

Σήμερα πάγο βλέπουμε μόνο στην ιχθυόσκαλα και στην αγορά του «ΜΟΔΙΑΝΟ», στο κέντρο της Θεσ/νίκης. Κι αυτόν όχι ολόκληρο, αλλά θρυμματισμένο και πασπαλισμένο πάνω στα ψάρια. 

Τελειώνοντας για τον πάγο και τον παγοπώλη, να αναφερθούμε και σε κάτι ακόμη που έχει σχέση με τη συντήρηση των τροφίμων. Οι άνθρωποι, ιδίως στην ύπαιθρο, πριν εμφανιστεί ο πάγος, συντηρούσαν τα τρόφιμα σε δροσερά υπόγεια ή μέσα στο «φανάρι». Το φανάρι ήταν ένα ξύλινο κατασκεύασμα, διαστάσεων 1μΧ0,5 μ. περίπου, με δύο ράφια. Οι πλευρές του είχαν σίτα αντί για ξύλο ή τζάμι, για να αερίζονται τα τρόφιμα.

Ήταν κρεμασμένο από το ταβάνι, στο πιο δροσερό σημείο του σπιτιού. Τα σχόλια, οι κρίσεις και οι συγκρίσεις ας γίνουν απ' τον καθένα μας. 


*Πηγή: Β. Σαρησάββας - Παραδοσιακά επαγγέλματα 
Περισσότερα παραδοσιακά επαγγέλματα στην κατηγορία "Παράδοση"

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΜΕΡΕΣ ... ΔΥΣΚΟΛΕΣ !!!

 «Δακρύζει η εικόνα του Αγίου Γέροντα Εφραίμ Αριζόνας του Φιλοθεϊτη». [ΕΙΚΟΝΕΣ]

 

Όπως μας ενημέρωσαν από χτες 3 Νοεμβρίου δακρύζει η εικόνα του Αγίου Γέροντα Εφραίμ στην Αμερική.



Ένα ακόμα μήνυμα για όσα είναι προ των πυλών να γίνουν στις Η.Π.Α. αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο;Πολλά έχουν να δουν τα μάτια μας απ΄εδώ και πέρα. Ιδιαίτερα για τις Η.Π.Α. τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, τόσο με τις εγχώριες ταραχές, όπως ίσως και με μεγάλες καταστροφές, όπως μας έχουν ενημερώσει οι Άγιοι μας.

Μόλις ἐπικοινώνησα μέ τήν Γερόντισσα Θέκλα ἀπό τό Μοντρεαλ καί μοῦ εἶπε ὅτι ὁ ἄγιος Γέροντάς μας ἐμφανίστηκε σέ ἕναν ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος ζεί στήν Κρήτη. Ζεῖ ἀσκητικά, πήγαινε στόν Γέροντα στόν Ἅγιο Ἀντώνιο. Ἔχει τήν φωτογραφία τοῦ ἁγίου Γέροντά μας καί καντηλάκι ἀκοίμητο μπροστά της. Τοῦ εἶπε ὁ Γέροντας ὅτι ὁ Θεός εἶναι πολύ στενοχωρημένος μέ τούς Ελληνες, ἐπειδή δέν κάνουν προσευχή. Ἐχθές, 3 Νοεμβρίου, ἄρχισε νά δακρίζει ἠ φωτογραφία, ὄχι μόνον δάκρυα, ἀλλά ἔγινε μούσκεμα.

Προσεύχεται ὁ Γέροντας γιά ὅλους μας.

Μαρία

ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

11/5/2020

https://gr.pravoslavie.ru/135094.html

ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΝΟΜΙΣΜΑ !!! Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ !!!

 Ενιαίο ψηφιακό νόμισμα για τον καλύτερο έλεγχο των κρατών-εθνών. Η υπέρτατη δικτατορία βαπτίζεται ως σωτήρας των πολιτών

 «Ψηφιακό Ευρώ»: Γιατί η ΕΚΤ βιάζεται να βγάλει το δικό της… «bitcoin»

Γιατί το Ψηφιακό Ευρώ ανέβηκε ξαφνικά στην ατζέντα της ΕΚΤ - κι όχι μόνον; Ίσως γιατί με τη χρήση των χαρτονομισμάτων να υποχωρεί και με τα επιτόκια να έχουν πέσει κάτω από το μηδέν μαζί με την ανάπτυξη, το ψηφιακό νόμισμα θα μπορούσε να πετύχει την πολυπόθητη νομισματική τόνωση, απευθείας στην τσέπη των Ευρωπαίων

Μπορεί το Ψηφιακό Ευρώ να αποτελέσει το επόμενο εργαλείο νομισματικής τόνωσης, «κοπής χρήματος»;

…Σε μια εποχή που τα επιτόκια έχουν μηδενιστεί και άρα είναι πλέον άσφαιρα όπλα στα χέρια των κεντρικών τραπεζών ως μοχλοί επιρροής της οικονομίας, μπορεί ένα ψηφιακό νόμισμα με τη σφραγίδα τις ΕΚΤ και την τεχνολογία blockchain του bitcoin να κάνει τη διαφορά;

…Τι θα σημάνει για τις εμπορικές τράπεζες και τις καταθέσεις αν οι συναλλαγές – μικρές και μεγάλες – αρχίσουν να μην περνούν μέσα από το τραπεζικό σύστημα και αρχίσουν να γίνονται αξιόπιστα, χωρίς τη διαμεσολάβηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος;

…Πόσο έτοιμοι είναι οι πολίτες να δεχθούν να έχουν ηλεκτρονικό πορτοφόλι; Τι θα τους άρεσε και τί θα τους δυσαρεστούσε; Και μήπως θα ήταν πιο πρόθυμοι αν αυτό το «πορτοφόλι» τους προσφέρονταν με κάποιο… περιεχόμενο;

Αυτά και άλλα ερωτήματα που θα καθορίσουν το μέλλον των συναλλαγών και τη μορφή του χρήματος εξετάζουν αυτόν τον καιρό οι επιτελείς κεντρικών τραπεζών σε όλο τον κόσμο, μεταξύ αυτών και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα

Το θέμα γίνεται ιδιαίτερα επίκαιρο, καθώς η σταδιακή εισαγωγή ενός ψηφιακού νομίσματος θα μπορούσε να λειτουργήσει ως απευθείας τόνωση της οικονομίας με τη μεταφορά κάποιων ποσών απευθείας σε πολίτες και επιχειρήσεις.

Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ εξετάζει καιρό τώρα να «μπολιάσει» το εθνικό σύστημα των εμβασμάτων με την τεχνολογία blockchain,  αναβαθμίζοντάς το έτσι σε «ψηφιακό νόμισμα». Ο επικεφαλής της Fed ερωτηθείς αναγνώρισε ότι το θέμα μελετάται. «Θέλουμε να το κάνουμε σωστά, όχι πρώτοι», είπε.

Η Κίνα έχει ήδη ξεκινήσει ένα πιλοτικό πρόγραμμα ηλεκτρονικών πληρωμών που βασίζεται στην ίδια τεχνολογία σε μερικές μεγάλες πόλεις.

Το μομέντουμ ενισχύεται και στη Φρανκφούρτη. Πέρα από τις αναφορές της επικεφαλής Κριστίν Λαγκάρντ, πολλά στελέχη που πέρασαν από την ΕΚΤ, όπως ο Μπενουά Κερέ, μιλούν όλο και περισσότερο τελευταία για το ψηφιακό ευρώ.

Όμως τι είναι το ψηφιακό νόμισμα για το οποίο μιλούν όλοι;

Γιατί θέλουν οι κεντρικές τράπεζες να εισάγουν ένα ψηφιακό νόμισμα;

Καθώς η πανδημία του Covid-19 έχει μειώσει τη φυσική ανταλαγή χαρτονομισμάτων, οι εναλλακτικοί τρόποι πληρωμών όπως το Bitcoin κερδίζουν έδαφος. Οι κεντρικές τράπεζες, το παραδοσιακό μονοπώλιο του χρήματος, δε θέλουν να μείνουν απ’ έξω. Αναζητούν λοιπόν έναν τρόπο να περάσουν τα δικά τους νομίσματα στη νέα εποχή για να διατηρήσουν τη δεσπόζουσα θέση τους στις συναλλαγές μεταξύ των ανθρώπων. Επιπλέον αν οι άνθρωποι κάνουν όλο και λιγότερες συναλλαγές με τα παραδοσιακά νομίσματα, τότε η δυνατότητα των κεντρικών τραπεζών να επηρρεάζουν τη νομισματική πολιτική θα περιοριστεί, αυξάνοντας τον κίνδυνο αλλεπάλληλων κρίσεων εμπιστοσύνης – άρα και οικονομικών κρίσεων στην πραγματική οικονομία.

Τι ζηλεύουν από το bitcoin, αφού δεν έχει καταφέρει να διαδοθεί ακόμα ευρέως;

Η χρήση του bitcoin είναι ακόμα περιορισμένη, καθώς η τιμή του παρουσιάζει μεγάλες αυξομειώσεις. Η χαρακτηριστική ιστορία «κάποιος αγόρασε πίτσα με bitcoin πρόπερσι αλλά αν την είχε αγοράσει με ευρώ/δολάρια και κράταγε τα bitcoin σήμερα θα αγόραζε διαμέρισμα» κάνει πολλούς διστακτικούς να το χρησιμοποιήσουν στις καθημερινές τους συναλλαγές. Η τιμή του μόνο τον τελευταίο χρόνο κυμάνθηκε από λιγότερα από 5.000 δολάρια σε περισσότερα από 13.000 σήμερα. Επιπλέον, το γεγονός ότι το σύστημα των κρυπτονομισμάτων είναι ανώνυμο χωρίς κεντρικό έλεγχο κάνει αρκετούς επιφυλακτικούς. Η υπογραφή μιας αξιόπιστης κεντρικής τράπεζας σε ένα ψηφιακό ευρώ, θα διατηρούσε την αξία του προβλέψιμα σταθερή: έτσι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε συναλλαγές με το πλεονέκτημα της ταχύτητας και της έλλειψης μεσαζόντων.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα ενός ψηφιακού νομίσματος;

Θεωρητικά, και με βάση κάποιες από τις προτάσεις που κυκλοφορούν, μια κεντρική τράπεζα θα μπορούσε να πιστώσει απευθείας τα ψηφιακά πορτοφόλια των πολιτών, χωρίς μεσάζοντες τις τράπεζες. Αυτό θα επέτρεπε την απευθείας και άμεση μεταβίβαση βοηθημάτων όπως αυτά που έχουν διανείμει αρκετές κυβερνήσεις λόγω κορωνοϊού χωρίς γραφειοκρατία  – χωρίς καν την προϋπόθεση να έχουν οι δικαιούχοι τον δικό τους τραπεζικό λογαριασμό.

Επιπλέον, καθώς η τεχνολογία blockchain των ψηφιακών νομισμάτων καταγράφει κάθε συναλλαγή στην οποία έχουν εμπλακεί, οι κεντρικές τράπεζες θα είχαν αυτόματα μια καλύτερη εικόνα της νομισματικής κυκλοφορίας και της δυναμικής της οικονομίας. Η καταγραφή των συναλλαγών θα αποκάλυπτε και τις παράνομες ενέργειες. Τέλος μια νομισματική αρχή θα μπορούσε να αλλάξει απευθείας το επιτόκιο σε όλες τις καταθέσεις αντί να υπάρχει μια σκυταλοδρομία αλλαγών…

Ωστόσο κάποια από αυτά τα πλεονεκτήματα – η καταγραφή των συναλλαγών, η δυνατότητα αυτόματης αλλαγής του επιτοκίου, ή ακόμα και η έλλειψη μεσαζόντων στις συναλλαγές αποτελούν δυνητικούς κινδύνους.

Ποιοι είναι οι κίνδυνοι από την εισαγωγή ενός ψηφιακού νομίσματος;

Αν υποθέσουμε ότι ξαφνικά οι συναλλαγές γίνονται χωρίς μεσάζοντες και ο μόνος εμπλεκόμενος στις συναλλαγές είναι μια κεντρική τράπεζα, τότε όλες οι εμπορικές τράπεζες θα έχαναν αυτόματα όλες τις καταθέσεις τους. Η σταδιακή εισαγωγή των ψηφιακών νομισμάτων από τις κεντρικές τράπεζες λοιπόν είναι μονόδρομος.

Αν υποθέσουμε ότι η τράπεζα μπορεί να αλλάζει από μόνη της το επιτόκιο στις ψηφιακές καταθέσεις, τότε πού πάει η προσωπική ελευθερία στις αποφάσεις για τις αποταμιεύσεις; Και τί γίνεται με την προσωπική ελευθερία για μια δαπάνη που για προσωπικούς του λόγους ένας πολίτης δεν θέλει να αποκαλυψθεί;

Τα ρίσκα είναι σημαντικά, αλλά η κατεύθυνση προς ένα ψηφιακό νόμισμα φαίνεται να είναι μονόδρομος. Το ερώτημα είναι αν αυτός ο δρόμος είναι ταχύς ή μονοπάτι που θα διευρύνεται σιγά–σιγά.

https://www.newmoney.gr/roh/palmos-oikonomias/europi/psifiako-evro-giati-i-ekt-viazete-na-vgali-to-diko-tis-bitcoin/

ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ : ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ !!! ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑΣ !!!

 

Γράφει ο Ιωάννης Παπακωνσταντίνου

Σύμφωνα με τόν Καποδίστρια, οι Έλληνες θα κατόρθωναν να απελευθερωθούν από τόν Οθωμανικό ζυγό και παράλληλα να προασπίσουν τήν απελευθερωθείσα Ελληνική Επικράτεια, μόνον “διὰ τῆς δυνάμεως τῶν ὅπλων” και όχι διά “διαπραγματεύσεων” ή διά διπλωματίας κατευνασμού τών Τούρκων.

Αυτήν τήν πάγια άποψή του, ο Καποδίστριας τήν διετύπωσε ρητώς ενώπιον τού Τσάρου Αλεξάνδρου Α΄ τόν Αύγουστο 1821 (προφορικά) και μετέπειτα ενώπιον τού Τσάρου Νικολάου Α΄ τόν Δεκέμβριο 1826 (γραπτά), προετοιμάζοντας τό διπλωματικό έδαφος για τίς πολλαπλές πολεμικές επεμβάσεις τών Μεγάλων Δυνάμεων τό 1827-1829 υπέρ τών Ελλήνων στον Αγώνα τής Παλιγγενεσίας. Ενδεικτικά, στο από 12 Δεκεμβρίου 1826 ιστορικό υπόμνημα-παρέμβασή του προς τόν Τσάρο Νικόλαο Α΄, ο Καποδίστριας εισηγείτο μεταξύ άλλων τά εξής:1 

“Tὸ νὰ ἐλπίζωμεν ὅτι δυνάμεθα νὰ παρωθήσωμεν διὰ διαπραγματεύσεων τοὺς Τούρκους νὰ συμπεριφέρονται κατὰ ἕναν ἀνθρώπινο καὶ λογικὸ τρόπο, σημαίνει ὅτι περιφρονοῦμεν τὴν ἐμπειρίαν αἰώνων καὶ ὰγνοοῦμεν τὴν δικήν μας ἐμπειρίαν. Ἐπομένως μόνον διὰ τῆς δυνάμεως τῶν ὅπλων θὰ δυνηθῶμεν, ἐὰν ὑφίστανται ἀκόμη περιθώρια χρόνου, νὰ φέρωμεν τὴν ειρήνην εἰς τὴν Ἀνατολικήν Μεσόγειον καὶ τὴν Δυτικὴν Ασίαν [Λεβάντες] χωρὶς νὰ παρακινδυνεύσωμεν τὴν γενικὴν συμμαχίαν [τῶν Μεγάλων Δυνάμεων].”

(To hope that by negotiation we can bring the Turks to behave to Christians in a humane and reasonable fashion means that we disdain the experience of the ages and ignore our own experience. Therefore only by force of arms can we, if there is still time, bring peace to the Levant without endangering the general alliance.)

Ο Καποδίστριας προέβλεψε τότε (ορθώς) ότι η Ρωσία θα εξηναγκάζετο σύντομα να προστατέψει ενόπλως τούς Χριστιανούς ραγιάδες τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από “τὴν αἱμοσταγῆ παραφροσύνην” και “τὴν ἀδαῆ σκληρότητα τῶν Τούρκων” (“the bloodthirsty madness” and “the ignorant, blind cruelty of the Turks”),2  διότι η εγειρομένη Ελλάς είχε εμπλακεί σε έναν πόλεμο ολικού αφανισμού, όπου στους εμπόλεμους Έλληνες είχαν απομείνει πλέον δύο μόνον επιλογές: «νὰ νικήσουν ή νὰ ἀποθάνουν».3

Πέντε χρόνια πριν, ο Καποδίστριας είχε ρητώς διατυπώσει αυτήν τήν άποψή του και στην από 17 Ιουλίου 1821 διαγγελματική του εγκύκλιο προς τούς πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες τών Ελλήνων, δια τής οποίας τούς καλούσε να αγωνισθούν μέχρις εσχάτων, ήτοι επί λέξει ότι «πρέπει νὰ νικήσωμεν ή νὰ ἀποθάνωμεν», διότι σύμφωνα με τόν Καποδίστρια η Ελλάδα θα μπορούσε να απελευθερώσει και διατηρήσει κάθε σπιθαμή ελληνικού εδάφους μόνον διά «τῆς υλικῆς δυνάμεως ἢ τῆς δυνάμεως τῶν ὅπλων» και όχι διά «ἠθικῆς δυνάμεως» («καὶ ἀκόμη λιγότερον ἠθικῆς δυνάμεως ξένης»), ήτοι όχι διά διπλωματικής διαμεσολαβήσεως τών Μεγάλων Δυνάμεων μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων κατ' επίκληση ανθρωπιστικών αρχών ή ηθικών αξιών χωρίς παράλληλο πολεμικό «καταναγκασμό» (compulsion) τών Τούρκων.4

Η απόλυτη απαξία τού Καποδίστρια για τό (ανύπαρκτο) πολιτισμικό ήθος και τήν βαρβαρότητα τών Τούρκων εδράζετο στη βαθιά γνώση που είχε ο Καποδίστριας για τίς γενοκτονιακές «επιδόσεις» τών Οθωμανών κατά τών Ελλήνων5 και άλλων λαών (όπως π.χ. κατά τών Αρμενίων τό 1720).6  Αυτή η επίγνωση τού Καποδίστρια περί τής γενοκτονιακής προδιάθεσης τών Οθωμανών, ήτοι περί τής διαχρονικής ερωτοτροπίας τους με τήν ανθρωπιστικώς διεστραμμένη ιδέα τού “παντελοῦς ἀφανισμοῦ” υποδούλων εθνοτήτων σε περίπτωση που εξεγείροντο και έθεταν σε κίνδυνο τήν εδαφική ακεραιότητα τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Καποδίστριας τήν επεσήμανε ρητώς στο Ρωσικό τελεσίγραφο πολέμου κατά τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τό 1821, τό οποίο συνέταξε ο ίδιος στις 16 Ιουνίου 1821, μεταξύ άλλων ως εξής:7

 “Ὅ,τι πρὸ παντὸς ἄλλου ἐφοβεῖτο ὁ αὐτοκράτωρ ἦτο μήπως ἡ Πύλη, ἐνισχύουσα διὰ τῆς διαγωγῆς της τὸ ἐπιχείρημα τῶν προταιτίων τῆς ἐπαναστάσεως, ἐνομιμοποίει τὴν ἐξ ανάγκης ἔνοπλον ἀντίστασιν εἰς ἀποτροπὴν τοῦ παντελοῦς ἀφανισμοῦ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τῆς θρησκείας, ἣν πρεσβεύει. Οἱ φόβοι τοῦ αὐτοκράτορος ἐπραγματοποιήθησαν. [...]

      Κίνδυνοι ὄχι ὀλιγώτερον δεινοὶ ἠπείλησαν ἄλλοτε τὴν Πύλην, καθ’ οὓς μάλιστα καιροὺς ἐξωτερικοί πόλεμοι ἀπεκαθίστων δεινοτέραν τὴν θέσιν της· καὶ ὅμως οὐδέποτε ἐν τῇ ὀθωμανικῇ αὐτοκρατορίᾳ γενικὴ προγραφὴ ἔπεσεν ἐπὶ ὁλόκληρον ἔθνος, οὔτε τόσον ἀναισχύντως ἐξυβρίσθη ἡ χριστιανικὴ θρησκεία. [...]

     Βέβαιον κατὰ δυστυχίαν εἶναι, ὅτι ἡ Πύλη δὲν καταδιώκει μόνον τοὺς ταραχοποιοὺς καὶ τοὺς ὀπαδοὺς των, ἀλλὰ ὅλον τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος, ὡς καὶ αὐτὰς τὰς πηγὰς τῆς ὑπάρξεώς του καὶ τῆς ἐκ νέου παραγωγῆς του καὶ ἀναγκάζει τὴν χριστιανωσύνην νὰ ἐκλέξῃ ἓν ἐκ τῶν δύο: ἢ νὰ μὴ μένῃ ἀκίνητος θεατὴς τῆς ἐξολοθρεύσεως χριστιανικοῦ λαοῦ, ἢ νὰ ἀνέχεται κατάστασιν πραγμάτων τείνουσαν εἰς διατάραξιν τῆς εἰρήνης, ἢν ἠγόρασε διὰ τόσων θυσιῶν. [...]

     ῾Η τουρκικὴ κυβέρνησις [...] νὰ εἰδοποιηθῇ ἀπὸ τοῦ νῦν ὅτι καθίσταται φανερᾷ πολέμιος πρὸς ὅλον τὸν χριστιανικὸν κόσμον, ὅτι νομιμοποιεῖ τὴν ἰδίαν ὑπεράσπισιν τῶν Ἑλλήνων πολεμούντων εἰς αποφυγὴν τῆς ἀφεύκτου φθορᾶς των.”

Είναι αξιοσημείωτο, ότι τό 1821, διά τού εν λόγω τελεσιγράφου, οι εξεγερθέντες ραγιάδες ανεγνωρίσθησαν για πρώτη φορά ως εμπόλεμο έθνος, και μάλιστα ως έθνος υπό γενοκτονιακό διωγμό—επομένως έθνος που δεν είχε άλλη επιλογή παρά να προσβλέπει μόνον στη στρατιωτική βία για τήν απελευθέρωσή του και για τήν συνακόλουθη φυσική του επιβίωση.

Εν όψει εκείνου τού ερεβώδους φάσματος γενοκτονιακού αφανισμού τών Ελλήνων, ο Καποδίστριας προέβλεψε ορθώς ότι θα αποτύγχαναν (όπως και απέτυχαν τό 1821-1827) «αἱ ἀποκαλούμεναι είρηνικαὶ καὶ συλλογικαὶ διαπραγματεύσεις  τῶν Μεγάλων Δυνάμεων μὲ τὴν Πύλην» (the so-called peaceful and collective negotiations of the Powers with the Porte)8 προς επίλυση τού Ελληνικού Ζητήματος.  Αντ΄ αυτών, ο Καποδίστριας προέβαλε ευλόγως και μετ' επιτάσεως ενώπιον τών ευρωπαϊκών ανακτοβουλίων «τὴν ἀπόλυτoν ἀνάγκην τερματισμοῦ τῶν διαπραγματεύσεων καὶ ἀνάληψης [πολεμικής] δράσεως» (the absolute necessity of ending the negotiations and of taking action)9 κατά τών Τούρκων.

Ναυμαχία του Ναυαρίνου 

Αμέσως, εντός διμήνου, μετά τήν αποστολή τού υπομνήματός του προς τόν Τσάρο Νικόλαο Α΄, ο Καποδίστριας άρχισε τήν επί 6μηνο επική και συνάμα λυσιτελή εθνοαπελευθερωτική του περιοδεία απ' άκρου εις άκρον στην Ευρώπη τό 1827, προκειμένου να πείσει τά ανακτοβούλια τών Μεγάλων Δυνάμεων για τήν επιτακτική ανάγκη μιας κοινής πολεμικής τους επέμβασης στον Αγώνα τής Παλιγγενεσίας ως σύμμαχοι τών προμαχούντων Ελλήνων—που τότε εμάχοντο απεγνωσμένα μόνοι κατά στόλων και στρατευμάτων από τρεις ηπείρους (Ασία, Αφρική, Ευρώπη)—με αποτέλεσμα τήν Ναυμαχία τού Ναυαρίνου (1827) και τόν Ρωσο-Τουρκικό Πόλεμο υπέρ τών Ελλήνων (1828-1829), όπως επίσης και τήν συμμαχική επέμβαση Γαλλικών στρατευμάτων στην Πελοπόννησο (1828). Όταν μάλιστα ανέλαβε ο ίδιος τά ηνία διακυβέρνησης Ελλάδος, ο Καποδίστριας επεδίωξε και επέτυχε, ως εθναρχών πολέμαρχος10 τών Ελλήνων από τό 1828, τήν απελευθέρωση τής Ρούμελης διά τής βίας τών Ελληνικών Όπλων και επ' ουδενί δι' απευθείας11 διαπραγματεύσεων με τούς Τούρκους.12

 

Βιβλιογραφικές υποσημειώσεις

 

 1 John Capodistrias, «Letter to the Tsar Nicholas I» (Γενεύη, 12 Δεκεμβρίου 1826): Έκδοση στην Αγγλική (μετάφρ. Dorothy Throllope) από τήν Doric Publications Ltd. (Λονδίνο 1977) σ. 109.

2 John Capodistrias, όπ. π., σσ.108, 113.

3 Εμμανουήλ Γ. Πρωτοψάλτης, «Ιωάννης Καποδίστριας» (Εταιρεία τών Φίλων τού Λαού: Αθήνα 1977), σ. 76.

4 Πρωτοψάλτης, όπ. π., σσ. 74-76.

5 Ιωάννης Δ. Παπακωνσταντίνου, «Ελληνικό Έπος 1821-1824», σσ. 8-104. Αναγνώσιμο και προσκτήσιμο (downloadable) εδώ:

https://www.academia.edu/43587367/ΕΛΛΗΝΙΚΟΕΠΟΣ_1821_1824

6 Armen M. Aivazian, «The Armenian Rebellion of the 1720s and the Threat of Genocidal Reprisal» (American University of Armenia / Center for Policy Analysis: Yeveran, Armenia 1997). Αναγνώσιμο και προσκτήσιμο (downloadable) εδώ:

http://hayq.org/upload/files/Armenian_Rebellion_ENG.pdf

7 John D. Pappas, «Tό Ρωσικό τελεσίγραφο πολέμου κατά τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τό 1821», σσ. 117-124. Αναγνώσιμο και προσκτήσιμο (downloadable) εδώ:

https://www.academia.edu/36922594/The_Philhellenic_Russian_Ultimatum_against_the_Ottoman_Empire_in_1821

8 John Capodistrias, όπ. π., σ. 114.

 

9 John Capodistrias, όπ. π., σ. 113.

10 John Capodistrias, όπ. π., σ. viii (Πρόλογος Κωνσταντίνου Τσάτσου, πρ. Προέδρου τής Ελληνικής Δημοκρατίας, εδώ:

https://www.istorikathemata.com/2020/08/ongoing-ignorant-distortions-about.html).

 

11 Προφανώς ήταν ουσιαστικώς και αισθητικώς αδιανόητο για τόν Μέγα Καποδίστρια να παρακαθήσει στο ίδιο τραπέζι διαπραγματεύσεων με τόν “αἱμοσταγῆ” Σουλτάνο Μαχμούντ Β΄.

12 Τό παρόν άρθρο είναι προσαρμοσμένο απόσπασμα τής μονογραφίας με τίτλο «Καποδίστριας ὁ Μέγας» (54 σελίδες), που είναι δωρεάν διαθέσιμη και προσκτήσιμη (freely readable/downloadable) εδώ:

https://www.academia.edu/43012120/Καποδίστριας_ο_Μέγας