Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΤΕ ... !!!


























Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής 

Διαβάζω είδηση της ημέρας: "Αναβρασμός στη Χίο: Αφγανός έκοψε τις φλέβες του επειδή απορρίφθηκε η αίτηση ασύλου". Μια αίτηση που απορρίπτεται θα έχει και τους λόγους της. Την ευθύνη, πάντως, δεν την έχει η Ελλάδα, αλλά όλοι εκείνοι οι "επαγγελματίες ανθρωπιστές" που ελαφρά τη καρδία και γεμίζοντας τις τσέπες τους έφεραν - ξεφόρτωσαν τον συγκεκριμένο Αφγανό στην Ελλάδα. Ποιός αναρωτιέται, τέτοια στιγμή πως το Αφγανιστάν απέχει χιλιάδες χιλιόμετρα από την Ελλάδα και το ότι μεσολαβεί ένα πλήθος από χώρες που δεν επέλεξε ο "πρόσφυγας" Αφγανός να κατοικήσει... Το ότι με βάση το Διεθνές Δίκαιο ο Αφγανός δεν θεωρείται πρόσφυγας για την Ελλάδα, αλλά μόνο για τις γειτνιάζουσες με το Αφγανιστάν χώρες..., κανείς δεν θα το αναφέρει, αφού αντίκειται στην "πολιτική ορθότητα" της παρούσας κυβέρνησης. 

Όμως, κανείς (και το βάζω στοίχημα) δεν θα αναφέρει, ούτε θα ρίξει τόνους (έστω και κροκοδείλιων) δακρύων όταν κάποιος έλληνας πολίτης θα κόψει τις φλέβες του ή θα επιλέξει κάποια άλλη λύση αυτοκτονίας, όταν θα βρεθεί αντιμέτωπος με το κατασχετήριο του σπιτιού του ή όταν δεν θα μπορεί να ταϊσει την οικογένειά του...
Θα είναι μια απλή ημέρα της εβδομάδας, αφού -γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε- οι έλληνες δεν έχουν απλά γίνει στόχος για εξευτελισμό και εξανδραποδισμό, αλλά έχουν γίνει στόχος προς ηθική και φυσική εξόντωση - εξολόθρευση από τους απανταχού "ανθρωπιστές" εντός και εκτός Ελλάδας. Ή μήπως καταγράφονται, δημοσιοποιούνται και συζητιούνται οι αυτοκτονίες των Ελλήνων που έγιναν και που γίνονται έως και σήμερα; 

Ένας άνθρωπος (ο Αφγανός) έφτασε πέρα από τα όρια της απελπισίας και είναι κάτι τραγικό. Εξίσου τραγικό, όμως, είναι και πως υπάρχουν γηγενείς κάτοικοι της χώρας που οδηγούνται συστηματικά στην εκδίωξή τους από την πατρίδα τους, στην ανέχεια, στον εξανδραποδισμό και στον εξευτελισμό μέσα στην πατρίδα τους... οδηγούνται ακόμη και στην αυτοκτονία, αλλά αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί οι συμπολίτες και οι συμπατριώτες μας, αντιμετωπίζονται ως στατιστικό μέγεθος που κινείται μέσα στα πλαίσια των αποδεκτών απωλειών του "οικονομικού προγράμματος" και της "λιτότητας" (έτσι χαρακτηρίζονται οι σύγχρονες γενοκτονίες) εκείνων που αποφάσισαν να συνεργαστούν με ξένες δυνάμεις μιας άτυπης κατοχής που οι στόχοι και οι σκοποί τους πηγαίνουν πολύ πιό μακριά από την εξόφληση ενός χρέους που δημιούργησαν (και που κανείς δεν το έχει ελέγξει) οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις που έως και σήμερα επιζητούν την ψήφο των πολιτών (που εξοντώνουν με τους νόμους που ψηφίζουν)... 

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, σε χώρες που σέβονται τον εαυτό τους, που υπάρχουν και λειτουργούν νόμοι... Σε χώρες που επιθυμούν να συνεχίσουν την ιστορική και φυσική ύπαρξή τους, όσοι συνεργάζονται με ξένα συμφέροντα ενάντια στα εθνικά και εκθέτουν τις χώρες και τους πολίτες τους σε κινδύνους που φτάνουν ή και ξεπερνούν την έννοια των λέξεων "καταστροφή", "εθνοκτονία", "γενοκτονία", αφανισμός"... σε χώρες που η κοινή λογική λειτουργεί ως βάση εφαρμογής κανόνων εθνικής αυτοπροστασίας, οι μετέχοντες και συμμετέχοντες σε ενέργειες βλαπτικές προς το κοινωνικό και εθνικό συμφέρον, θα οδηγούνταν εφ' όρου ζωής σε φυλακές ή θα αντιμετώπιζαν χειρότερες τιμωρίες προς παραδειγματισμό εκείνων που θέλουν να ασχοληθούν με τα κοινά και την διαχείριση της χώρας.

Ας λυπηθούμε, λοιπόν, για τον Αφγανό που έκοψε τις φλέβες του, ας ξεχάσουμε τα όσα μας επιβάλουν οι πολιτικές καρικατούρες - πιόνια που μας κυβερνούν και ας ρίξουμε στον Καιάδα όλους τους συμπατριώτες μας που θα βρεθούν αντιμέτωποι με την απελπισία και θα λυγίσουν. Εξάλλου, το έχουμε ήδη κάνει αυτό για χιλιάδες που δεν άντεξαν τον εξευτελισμό, έχουμε ήδη αδιαφορήσει και για όσα γίνονται εις βάρος της πατρίδας μας, ακόμη και της πίστης μας...
Σιωπηλά έχουμε ήδη αποδεχθεί και την δική μας ηθική και φυσική εκδίωξη ή εξόντωση και μένοντας άπραγοι, ακολουθώντας τα ίδια λάθη του παρελθόντος, βρίζοντας τους πάντες εκτός από τους εαυτούς μας, παραμένουμε πιστοί στην καταστροφική πορεία μας μέχρι να έρθει η σειρά μας να βρεθούμε αντιμέτωποι με τον πνευματικό, ηθικό και φυσικό δήμιό μας...
Αυτό θέλουμε;
Αυτό μας αξίζει;
Αν ναι, ας σωπάσουμε μένοντας σιωπηλοί περιμένοντας τις τραγικές εξελίξεις. 
Αν όχι, τότε πρέπει να ετοιμαστούμε και να συγχρονιστούμε για να αποφύγουμε την προδιαγεγραμμένη μας ιστορική εξόντωση και να αλλάξουμε την ροή των εξελίξεων που άλλοι αποφάσισαν για εμάς χωρίς εμάς και εναντίον μας... Και η τραγική αλήθεια είναι πως φταίμε όλοι εμείς, γιατί δεν μπορέσαμε να συνεννοηθούμε και να σταθούμε όρθιοι απέναντί τους, για να τους σταματήσουμε...
Όμως, ποτέ δεν είναι αργά για να κάνουμε όσα μέχρι σήμερα δεν κάναμε...

Πηγή "Ετοιμαστείτε"

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

Η ΜΑΚΑΒΡΙΑ ΜΠΙΖΝΑ !!! ΜΕ ΤΑ '' ΟΡΦΑΝΑ ΚΑΙ ΑΣΥΝΟΔΕΥΤΑ ''




























Του Γιώργου Ιεροδιάκονου 

Καιρός λοιπόν να ασχοληθούμε με μια από τις χειρότερες μάστιγες του τελευταίου αιώνα, την οποία, ενώ την βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας, καμωνόμαστε τους ανήξερους. Ίσως επειδή δεν αντέχουμε την φρικιαστική αλήθεια. Ή επειδή η αλήθεια είναι τόσο αποκρουστική, που δεν θέλουμε να την δούμε.

Κι όμως! Όσο κι αν κρύβουμε το πρόσωπό μας στην άμμο, η πραγματικότητα πάνω από το έδαφος είναι τόσο στυγνή και άθλια, που καθιστά κι εμάς το ίδιο άθλιους που δεν αντιδρούμε.

Έχουν γραφεί πολλά για το πως χρηματοδοτείται η πολιτική του μεθοδευμένου εξανδραποδισμού και πως χρησιμοποιούνται οι μεταναστευτικές ροές ως γεωπολιτικό όπλο. Μια επιχείρηση που απαιτεί λεπτό συντονισμό Υπηρεσιών και Οργανισμών σε διεθνές επίπεδο και κυρίως αδρή χρηματοδότηση.

Όμως, από που αντλούνται τα απαραίτητα κονδύλια για την στήριξη μιας τέτοιας επιχείρησης; Τεράστια κονδύλια, αμύθητα ποσά, κυρίως προς τα μεταγωγικά κυκλώματα και τις επιδοτούμενες ΜΚΟ. Από την Ε.Ε., από το ίδρυμα open society foundation του Σώρος, από το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ. Ειδικά το τελευταίο δηλώνει ότι δεν μπορεί να δικαιολογήσει την εκροή $6,5 τρις εντός του λογιστικού έτους του 2015.

Βεβαίως, κανείς απ’ όλους αυτούς δεν μας έχει συνηθίσει στη φήμη του γαλαντόμου. Δεν σκορπάνε λεφτά από ‘δω κι από ‘κει, έτσι για την ψυχή της μάνας τους. Είναι απολύτως βέβαιον ότι όλη αυτή η επιχείρηση, με κάποιον τρόπο, αυτοχρηματοδοτείται. Δηλαδή, πολύ σύντομα αποσβήνει τα επενδυμένα κεφάλαια. Με ποιον τρόπο, όμως;

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ «ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ»

Αυτό το άρθρο εξετάζει μια ειδική κατηγορία των μεταναστευτικών ροών. Τα παιδιά! Διότι, ειδικά αυτή η κατηγορία, τους είναι αναγκαία για την αναχρηματοδότηση της επιχείρησης.

Ας δούμε τα επίσημα στοιχεία. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Υποστήριξης για το Άσυλο (EASO), σχεδόν 96.000 ασυνόδευτα παιδιά αιτήθηκαν να τους χορηγηθεί άσυλο σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2015, η πλειοψηφία των οποίων στη Γερμανία και στη Σουηδία. Κατά την EASO, περισσότερα από τα μισά παιδιά προέρχονται από το Αφγανιστάν και ακολουθούν τα παιδιά από Συρία και Ερυθραία. Αν και αυτά τα στοιχεία είναι αμφιβόλου εγκυρότητας, δεδομένου ότι τα παιδιά έχουν «δασκαλευτεί» να δηλώνουν καταγωγή από εμπόλεμες χώρες.

Τι σημαίνει όμως «ορφανά και ασυνόδευτα παιδιά»; Πώς και κάτω από ποιες συνθήκες βρέθηκε ένα παιδάκι, 5, 6, 10, 13, 15 χρονών να βρίσκεται μόνο του μέσα σε μια βάρκα, να θαλασσοπνίγεται; Τι πάει να πει «ορφανό και ασυνόδευτο»;

Είναι περισσότερο από προφανές ότι κάποια κυκλώματα που δρουν σε Αφρική και Ασία, απαγάγουν κατά συρροή παιδάκια κάθε ηλικίας και τα φέρνουν στην Ευρώπη. Και είναι ακόμα πιο προφανές ότι αυτά τα κυκλώματα από κάπου χρηματοδοτούνται. Όπως και το δίκτυο μεταγωγής. Κανένα απ’ αυτά τα παιδιά δεν διαθέτει ούτε τα χρήματα για τα ναύλα (5000-6000 δολ.), αλλά ούτε τη διάθεση να αφήσει την θαλπωρή της οικογενειακής του εστίας. Οι ενδείξεις για εγκλήματα εξαναγκασμού είναι τόσο κραυγαλέες, που καθιστούν σχεδόν βέβαιη την μεταγωγή στην ευρωπαϊκή ήπειρο σαφώς με τη βία, απειλή, ή άλλες μορφές εξαναγκασμού. Πολλές φορές, μάλιστα, και με την συγκατάβαση των οικείων τους, που νομίζουν ότι τα στέλνουν σε καλύτερους κόσμους, μακριά από την μιζέρια. Πού να ‘ξεραν οι δόλιοι σε ποια κόλαση στέλνουν τα παιδιά τους!

Όσον αφορά τα ναύλα; Μα είναι προφανές. Κάποιοι άλλοι τα καλύπτουν. Ποιοι είναι αυτοί; Έλα ντε; Εξήμιση τρισεκατομμύρια δολάρια, μόνο από τις εκροές του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ αναζητούν αιτιολόγηση και κανένας δεν είναι σε θέση να μας πει που ξοδεύτηκαν.

Εκτός από τις κλασικές περιπτώσεις παιδομαζώματος, στις υποανάπτυκτες χώρες ή στις χώρες που μαστίζονται από πολέμους, δραστηριοποιούνται και ειδικά «Γραφεία Εύρεσης Εργασίας», που απευθύνονται σε μεγαλύτερα παιδιά. Πλήρως οργανωμένα. Με γραφεία, τηλέφωνα ίντερνετ. Από «ευυπόληπτους» επαγγελματίες, υπεράνω πάσης υποψίας, δικηγόρους συνήθως, ή προσποιούμενους τους δικηγόρους, και πάντοτε υπό την κάλυψη κάποιας ΜΚΟ. Τις ίδιες που δραστηριοποιούνται και εδώ στις αντίπερα ακτές.

Δεν είναι καθόλου δύσκολο να πείσουν αυτά τα παιδιά για τις ευαγείς τους προθέσεις. Δουλειά «στας Ευρώπας», εξασφαλισμένη και με καλές αποδοχές, αλλά και επίσης εξασφαλισμένη στέγαση και διατροφή. Παράδεισος! Ξέρεις, όταν απευθύνεσαι σε κοινωνίες χαμηλού πνευματικού επιπέδου και μειωμένης κριτικής αντίληψης, είναι σίγουρο ότι κάποιοι έφηβοι που βράζει το αίμα τους, θα «τσιμπήσουν». Και πράγματι, τσιμπάνε. Και βάζουν μπρος για την …κόλαση!

Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κατά το μήνα Ιανουάριο του 2016 και μόνο, περίπου 3.500 ασυνόδευτοι ανήλικοι έχουν αιτηθεί ασύλου στην Ευρώπη. Αν και το ακριβές μέγεθος της κατάστασης είναι ασαφές, λόγω των υποτυπωδών συστημάτων καταγραφής. Στην πραγματικότητα, η Ευρώπη δεν έχει μια σαφή εικόνα του αριθμού των παιδιών που φθάνουν στις ακτές της (δηλαδή στην Ελλάδα και την Ιταλία), ούτε καμία γνώση για την περαιτέρω πορεία τους.

Εδώ στην Ελλάδα, μόνο η ΜΚΟ ΜΕΤΑδραση –τυχαίο το παράδειγμα- διατείνεται στο κεντρικό της site ότι έχει μεταφέρει με ασφάλεια 4.065 παιδιά. Με ασφάλεια πού; Και τι απογίνονται εκείνα τα παιδιά μετά την παράδοση; Κι εδώ μιλάμε μόνο για μια ΜΚΟ. Φανταστείτε το μέγεθος με όλες τις άλλες.

Μέχρι και η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών διαθέτει ανάλογη ΜΚΟ για τα «ορφανά και ασυνόδευτα» (την «Αποστολή»), καθώς επίσης και τον ξενώνα «Εστία». Γιατί τα κρατάνε εκείνα τα παιδιά στον «ξενώνα» τους; Με ποιο δικαίωμα τα αποκόπτουν από τους γονείς τους; Και το κυριότερο, ποια κυκλώματα τους προμηθεύουν απαχθέντα παιδάκια;

Οι εμπειρογνώμονες της Unicef κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για το πόσο απροστάτευτα είναι όλα αυτά τα παιδιά και τον μεγάλο κίνδυνο που διατρέχουν να πέσουν θύματα ενός διεθνούς κυκλώματος εκμετάλλευσης, με σκοπό την πορνεία, τη δουλεία, την διακίνηση ναρκωτικών ή ανθρωπίνων οργάνων.

Δυστυχώς, το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο στην Ε.Ε. αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις διαρκώς πολλαπλασιαζόμενες συμμορίες του οργανωμένου εγκλήματος, καθώς επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν την αύξηση της μεταναστευτικής ροής. Μια ιδιαίτερα επικερδής επιχείρηση είναι η ενοικίαση παιδιών σε ενηλίκους, με το πρόσχημα της ευκολότερης εισόδου τους στην Ευρώπη. Φυσικά, όλα αυτά τα παιδιά καταλήγουν στο τέλος ή στην σεξουαλική εκμετάλλευση ή στην δουλική εργασία, ή ακόμα χειρότερα, ως ανταλλακτικά ανθρωπίνων οργάνων για εύπορους Ευρωπαίους.

Αλλά και στα στρατόπεδα προσφύγων (τα περιβόητα Hotspots), όλες οι έρευνες καταδεικνύουν την ανάληψη του ελέγχου τους από ΜΚΟ και, υπόπτων επιδιώξεων, διεθνείς οργανισμούς, οι οποίοι διατηρούν «περίεργες» σχέσεις με διακινητές της απέναντι όχθης. Αυτό που προβληματίζεται ιδιαίτερα, δεν είναι μόνο ο βαθμός στον οποίο τα στρατόπεδα έπεσαν υπό τον έλεγχο συμμοριών του οργανωμένου εγκλήματος, αλλά συνάμα και η διαπίστωση ότι οι μηχανισμοί ελέγχου των συνόρων είναι στα όρια της ημινομιμότητας και της παρανομίας.

Η μάστιγα των «εξαφανισμένων» παιδιών

Η έννοια των «εξαφανισμένων παιδιών» εξετάζεται, προκειμένου να τονιστεί η έλλειψη επαρκούς τεκμηρίωσης για τον αριθμό και, κυρίως, την κατάληξη των ασυνόδευτων ανηλίκων και την πολύπλευρη κατανόηση των συνθηκών της διεθνούς «μπίζνας» δουλεμπορίου.

Για παράδειγμα, οι τοπικές αρχές στη Φινλανδία, συμπεριλαμβανομένων των φινλανδικών μονάδων υποδοχής, δεν έχουν καμία ένδειξη για πάνω από 2.500 παιδιά που, ενώ βρίσκονταν υπό την εποπτεία τους και έχουν αιτηθεί άσυλο, στη συνέχεια «εξαφανίστηκαν». Παρόμοιες αναφορές έχουμε και στους πιο «δημοφιλείς» προορισμούς ανήλικων παιδιών, όπως η Γερμανία, η Αυστρία και η Ουγγαρία. Περίπου 5.835 παιδιά μετανάστες έχουν αναφερθεί ότι «λείπουν» μόνο στη Γερμανία. Κανένας δεν γνωρίζει πραγματικά τι απέγιναν εκείνα τα παιδιά και πού βρίσκονται τώρα. Το μόνο σίγουρο είναι πως έχουν έρθει σε επαφή με συμμορίες που δραστηριοποιούνται σε διάφορες μορφές του οργανωμένου εγκλήματος. Ως εκ τούτου, η σχέση μεταξύ παραγόντων που επιδιώκουν να περάσουν λαθραία ανθρώπους στην Ευρωπαϊκή ήπειρο και των συμμοριών διακίνησης που εκμεταλλεύονται τα τρωτά σημεία των ασυνόδευτων ανηλίκων, καταδεικνύουν μέρος αυτής της ζοφερής πραγματικότητας.

Περισσότερα από 2.000 ασυνόδευτα παιδιά υπολογίζεται ότι έχουν εξαφανιστεί αμέσως μετά την παραλαβή τους από τις ΜΚΟ στην Ελλάδα, τα οποία δεν είναι δυνατόν να έχουν πάει κάπου αλλού, αφού η χερσαία διαδρομή προς τη Δυτική Ευρώπη είναι κλειστή.

«Γνωρίζουμε ότι χιλιάδες και χιλιάδες παιδιά απλώς αγνοούνται και το πιο τρομακτικό από όλα είναι ότι εμείς απλά δεν έχουμε ιδέα πού βρίσκονται ή τι τους συμβαίνει κι αυτό που μας τρομοκρατεί ακόμα περισσότερο είναι η πλήρης απουσία πληροφοριών», δήλωσε ο αναπληρωτής εκτελεστικός διευθυντής της UNICEF UK, Lily Caprani.

10.000 παιδιά πρόσφυγες και μετανάστες έχουν εξαφανιστεί στην Ευρώπη, σύμφωνα με την Europol, ενώ η «Missing Children Europe» αναφέρει πως ο αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος. «Ένα στα δύο ασυνόδευτα παιδιά χάνονται από τους χώρους υποδοχής, ενώ το 60% των ασυνόδευτων που φιλοξενούνται στα κέντρα κοινωνικής φροντίδας (στις περιβόητες «Δομές»), εξαφανίζονται και δεν ξαναβρίσκονται», αναφέρει η Βρετανική Μονάδα Ελέγχου Ασύλου.

Λόγια, λόγια, λόγια… Και δεν τολμάει ούτε ένας να πει, έστω και ως υπόνοια, πόσα από αυτά τα παιδάκια έχουν καταλήξει ως ανταλλακτικά στα σφαγεία της Τουρκίας ή του Κοσόβου, εκεί που εμπορεύονται όργανα (νεφρά, συκώτια, πλεμόνια, καρδιές, μάτια κλπ). Και όταν τα λες αυτά, αμέσως χαρακτηρίζεσαι ακροδεξιός!

Δυστυχώς, καμία κυβέρνηση δεν συγκινήθηκε, κανένας δεν ενδιαφέρθηκε. Ούτε καν η ελληνική. Αλλά, πώς να ενδιαφερθούν; Αφού όλα αυτά τα παιδιά περνάνε από ’δω! Από τη διαχείριση των ΜΚΟ. Δεν υπάρχει άλλος διαχειριστής, ούτε κάποιο κρατικό σύστημα πρόνοιας, ούτε κρατικές αρχές, ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Τα πάντα ελέγχοναι από την Μαφία!

Πολλά απ’ αυτά τα παιδιά, κυρίως κοριτσόπουλα του sex trafficking, καθίστανται έγκυες. Κανένα πρόβλημα. Ευκαιρία για περισσότερα κέρδη. Τα μωρά γεννιούνται στα καταγώγια, χωρίς ιατρική και μαιευτική φροντίδα. Έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να επιβιώσουν για πολύ.

Αμέσως καταλήγουν στα χέρια μιας «μητέρας» ζητιάνας, που τα νοικιάζει με την ώρα. Θα τις δείτε παντού. Στο μετρό, στα λεωφορεία, στους πολυδιάβατους δρόμους. Θα προσέξετε ότι το μωράκι κοιμάται. Πολλές φορές θα έχετε αναρωτηθεί: μα είναι δυνατόν; Συνέχεια κοιμάται αυτό το μωρό; Όχι! Δεν κοιμάται. Το μωράκι βρίσκεται σε καταστολή με μεγάλη δόση ναρκωτικών ουσιών, για να μην ενοχλεί την «επαγγελματία» στη «δουλειά» της.

Συνήθως αυτό το μωράκι δεν ξυπνάει ποτέ ξανά. Κανένα πρόβλημα. Η ζητιάνα «μητέρα» πληρώνει ένα πρόστιμο στον ιδιοκτήτη, κάτι σαν ποινική ρήτρα για την απώλεια του «εργαλείου», και νοικιάζει άλλο. Μέχρι που θα πεθάνει κι εκείνο.

Αντιλαμβάνεστε το μέγεθος της εξαχρείωσης; Σε ολόκληρη την διαστρωμάτωση, από τους θύτες, μέχρι τα θύματα. Τέρατα! Αυτός ο κόσμος είναι για φτύσιμο…!
Εμπορία ανθρωπίνων οργάνων

Η μεγαλύτερη μάστιγα όμως είναι άλλη. Τα περισσότερα απ’ αυτά τα παιδιά δεν έφτασαν ποτέ στην Ευρώπη. Το «φερέλπιδο» ταξίδι τους διακόπηκε απότομα στα τουρκικά «σφαγεία». Αυτοσχέδια «χειρουργεία» στην Αττάλεια, στο Ισκεντερούν, αλλά και σε πολλά άλλα μέρη της χώρας-βρυκόλακα, όπως χαρακτηρίστηκε η Τουρκία από εκπρόσωπο του ΟΗΕ. Χειρουργεία, όπου σύρονται κατά χιλιάδες αθώα προσφυγόπουλα, κυρίως από τη Συρία, και κατασφάζονται για την αφαίρεση των εμπορεύσιμων οργάνων τους. Η επίσημη καταγγελία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, που κατατέθηκε πέρυσι, μιλά για 18,000 παιδιά! Και η επίσημη απάντηση των αρμοδίων; «Ναι, έχουμε καταγγελίες, το ψάχνουμε, θα σχηματίσουμε ειδική επιτροπή…». Και η σφαγή παιδιών συνεχίζεται…!

Σύμφωνα με τον λιβανέζικο τύπο, η βιομηχανία φρίκης που έχει αναπτυχθεί στην Τουρκία, γίνεται υπό την κάλυψη και την συμμετοχή των επισήμων αρχών. Τα μικρά προσφυγόπουλα, αφού αναισθητοποιηθούν, υφίστανται επέμβαση αφαίρεσης οργάνων και έπειτα δολοφονούνται. Κάποια από τα πτώματα θάβονται σε τουρκικό έδαφος, ενώ άλλα μεταφέρονται κοντά στα σύνορα. Εμπορεύσιμα είδη: κυρίως το συκώτι, τα νεφρά και η καρδιά, τα οποία διοχετεύονται απ’ ευθείας στην τούρκικη «αγορά». Πράγμα που καθιστά το έγκλημα καθαρά «τουρκική υπόθεση».

Ανάλογα φρικιαστικά περιστατικά καταγγέλλει και ο πρέσβης του Ιράκ στα Ηνωμένα Έθνη, αποκαλύπτοντας πως και οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους σε Ιράκ και Συρία κάνουν εμπόριο οργάνων για την χρηματοδότηση των επιχειρήσεών τους. Όπως δήλωσε στους δημοσιογράφους, έχουν εντοπιστεί σε μαζικούς τάφους πτώματα από τα οποία έχουν αφαιρεθεί χειρουργικά νεφροί και άλλα ζωτικά όργανα.

Δστυχώς, τέτοιες «εγκαταστάσεις» υπάρχουν παντού και στην Ευρώπη. Οι πιο πολλές σε Κόσοβο και Αλβανία, όπου επαναλειτουργούν, με πλήρη κάλυψη από τις Αρχές, τα γνωστά «σφαγεία» της εποχής του κοσοβο-σερβικού πολέμου, όπου κατακρεουργούνταν Σέρβοι αιχμάλωτοι για την αφαίρεση και εμπορία των οργάνων τους. Σήμερα σφάζονται παιδιά. Χιλιάδες παιδιά! Κι όχι μόνο εκεί. Παντού! Παντού στην Ευρώπη… Δυστυχώς σ’ αυτή την μακάβρια «μπίζνα» συμμετέχουν κρατικοί λειτουργοί, υπηρεσίες και οργανισμοί υπεράνω πάσης υποψίας. Έτσι και ανοίξει ο φάκελος, θα τρίβουμε τα μάτια μας.

Και δίπλα σε όλους αυτούς, οι επαγγελματίες «αντιρατσιστές», κονδυλοφόροι δημοσιογραφίσκοι, πανεπιστημιακοί, δικηγόροι, τους οποίους παράλληλα βρίσκεις και μέσα σε κάποια κρατικοδίαιτη επιχορηγούμενη ΜΚΟ. Κι όλοι αυτοί συντονίζονται άρρηκτα μεταξύ τους. Κυβερνήσεις, ΜΚΟ, μαφία, απαγωγείς, διακινητές. Παλιάνθρωποι! Παλιάνθρωποι, που δεν είναι παρά αργυρώνητα τομάρια χειρίστου είδους, χωρίς ιδανικά, χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς, χωρίς τσίπα, που ξεπουλάνε και την μάνα τους ακόμα για μια χούφτα δολάρια. Μόνο που εδώ δεν πρόκειται για την μάνα τους. Εδώ μιλάμε για μικρά παιδιά. Χιλιάδες παιδιά! Τα πιο τυχερά απ’ αυτά σφαγιάζονται στα χειρουργικά τραπέζια. Και λέμε: τα πιο τυχερά, διότι τουλάχιστον εκείνα «έφυγαν» και ησύχασαν. Τα υπόλοιπα πεθαίνουν κάθε μέρα στα φωταγωγημένα σοκάκια της «πολιτισμένης» Ευρώπης!

Το ερώτημα είναι: η «ελληνική» κυβέρνηση τι ρόλο βαράει, σ’ αυτή την ιστορία;

Πηγή "Ανάποδα"

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ , ΠΟΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ;































Γράφει ο Τάσος Συμεωνίδης 
Ακαδημαϊκός Σύμβουλος
Η λέξις «επανάσταση» αποτελεί άρτον επιούσιον για το ατελείωτο πλήθος ειδημόνων, πολιτικών, σχολιαστών, κομματικών «γραφιάδων», και γενικώς όλων εκείνων που επιμένουν ότι, επιτέλους, η μεγάλη Αλλαγή θα ξεπηδήσει «από τα κάτω», ήτοι από τον σοφό, αυθεντικό, και γενναίο Λαό μας. Η εμπειρία της Νεώτερης Ελλάδας εξ άλλου είναι γεμάτη με επαναστάσεις παντός είδους και περιεχομένου: από εθνεγερσίες (που πάντως ξεκίνησαν εκτός ελλαδικού χώρου) και στρατιωτικά κινήματα μέχρι ανταρσίες, δικτατορίες, και αιματοκυλίσματα που εναλλάσσονται στις σελίδες της ιστορίας με ρυθμό μετρονόμου. Όλες αυτές οι επαναστάσεις και «επαναστάσεις» οδήγησαν, με μαθηματική ακρίβεια, σε νέα δεινά, διαψευδόμενες ελπίδες, πολιτικές αναταραχές, και «δημοκρατίες» για τις οποίες «δεν υπάρχουν αδιέξοδα» αλλά μόνον στασιμότητα, διαφθορά, κατάλυση των νόμων, αναθεωρήσεις συνταγμάτων, εκλογικοί νόμοι, και αναδείξεις προέδρων της δημοκρατίας με ταχυδακτυλουργικούς τρόπους που μόνον το ελληνικό δαιμόνιο μπορεί να σκαρφιστεί.

Η κατάρρευση της χώρας, που ξεκίνησε αθορύβως το 1974, και επιβεβαιώθηκε οπερετικά - κωμικοτραγικά στην διαπασών στο ακριτικό Καστελόριζο από τον αφανιστή ΓΑΠ τον Απρίλιο του 2010, έδωσε και δίνει άπειρες αφορμές για αναλύσεις των επομένων μορφών «επανάστασης» που χρειάζεται η Ελλάς για να σταθεί και πάλι στα πόδια της (αν βεβαίως υπάρξει όχι ένα αλλά πολλά θαύματα συμβαίνοντα ταυτοχρόνως). 

Ακατάσχετη ροή δημοσίου λόγου μας προσφέρει πλήθος «εναλλακτικών» όπως, π.χ., την «επανίδρυση» του (ανύπαρκτου) ελλαδικού κράτους, τον «εκσυγχρονισμό» (έννοια ήδη χρεοκοπημένη ως το ανέκδοτο της οκταετίας 1996 - 2004), την αλλαγή «ρότας» με αριστερίστικες παραλλαγές, και στα διάφορα «πρωτόβγαλτα» των κομματικών φωστήρων μηδαμινής παιδείας, πολιτικής ικανότητος, και νοητικής ισορροπίας.

Το κεντρικό σουξέ της σημερινής πολιτικό-κοινωνικής αλεξίας είναι πλέον οι «δράσεις». Οι αόριστες αυτές «δράσεις», ακούμε συνεχώς, μπορούν να γίνουν το εύφορο έδαφος για τους σπόρους της Εξέγερσης. Το ό,τι οι «δράσεις», που αντικατέστησαν δι ́αναγκαστικού νόμου τις ενέργειες, προετοιμασίες, πρωτοβουλίες κ.λπ., υποφέρουν από την αθεράπευτη μπουρδολογία και απουσία περιεχομένου που διακρίνει τους σημερινούς μας ταγούς δεν φαίνεται να ενοχλεί κανέναν. Αρχίζουμε λοιπόν και πάλι με ελλιπή μαγιά, μεγαλοστομίες, αφρισμούς, και αφορισμούς. Επιμένουμε επιπλέον στην εξεύρεση οδών για να προσεγγίσουμε το «νέο αφήγημα», που θα συντονίσει τις όποιες «δράσεις», έχοντας αρπάξει τον αγγλικό όρο narrative του οποίου η εννοιολογική εξήγηση καμιά σχέση δεν έχει με το ελληνικό «αφήγημα», το λογοτεχνικό δηλαδή είδος του πεζού λόγου που στηρίζεται στην ευφράδεια και παραστατικότητα του αφηγητή. Έτσι, πριν καν αρχίσουμε την αναζήτηση, η γλωσσική σύγχυση και η νεφελώδης «λογική» έχουν και πάλι εγκατασταθεί ως τα θεμέλια της εξεύρεσης της σωτήριας διεξόδου από το σημερινό καταστροφικό «αφήγημα» των μνημονίων, των κατοχικών απαιτήσεων μιας χρεοκοπούσης «ενωμένη Ευρώπης», την επιβολή επιτρόπων γκαουλάϊτερ, και την υπόσχεση Βερολίνου και συναφών να αφανίσουν σταδιακώς τους αγενείς, μεθοκοπούντες, διεφθαρμένους, και αυθάδεις «έλληνες».

Ποια είναι λοιπόν η «Επανάσταση» που θα φέρει την πολυπόθητη Εξέγερση του καταπιεσμένου Λαού, την ανάσταση των δικαίων του, και την κατάλυση της Νέας Κατοχής;
Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για το ξέσπασμα της;
Πώς μπορεί θα οργανωθεί; 
Πώς διαμορφώνεται η ηγεσία της και από πού προέρχεται;

Μέχρι στιγμής οι «αντιπαραθέσεις» (διάβαζε «συζητήσεις») για ποιάν «επανάσταση» επιτέλους θέλουμε εξαντλούνται σε διαξιφισμούς μεταξύ των επαγγελματιών του είδους — δηλαδή τους χρεοκοπημένους σοβιετικούς, τους παραποιητές των όρων και των εννοιών, τις «ανένταχτες σέχτες» των περιθωριακών «μαχητών πόλης», και τους κατά φαντασίαν «φιλοσόφους», που γενικώς απεχθάνονται την ονομασία «Έλληνας», και αναλώνονται σε αλλήθωρες ερμηνείες των νεφελωδών θεωριών εκείνων που πιστεύουν ότι ανακάλυψαν το Άγιον Ποτήριον. Καμιά απολύτως συμμετοχή από τους «σοβαρούς» πρωταγωνιστές της δημοσίας ζωής. Άχνα από τους «μεταρρυθμιστές» πολιτικούς. Και άκρα του τάφου σιωπή από την «διανόηση» που ναι μεν μπορεί να διανοείται, πλην όμως, ως φαίνεται, βρίσκεται σε ύπνον βαρύν και εκφυσώντα λόγω της πνευματικής της προφανώς κοπώσεως.

Η ελληνική κοινωνία ομοίως φαίνεται ελάχιστα προετοιμασμένη για την επανάσταση, όποια και αν είναι αυτή. Παρ όλες τις ακραίες αγριότητες των δανειστών μέσω του «μηχανισμού στήριξης», π.χ., τα εκτρώματα δουλικής «πολιτικής» που γεννήθηκαν από τις δήθεν κυβερνήσεις από το 2010 και μετά, και την απόλυτη κατάρρευση της «δυνατής» Ολυμπιακής Ελλάδας, κανείς, καμιά, και κανένα δεν μπόρεσαν να εκφράσουν το επιμόνως φημολογούμενο αίσθημα εξέγερσης του Λαού και να το μεταφράσουν σε κινητοποίηση με στόχο την ανατροπή (ή, όπως θέλουν οι σημερινοί μας σχολιαστές, σε «δράσεις» αναλόγου «στόχευσης»).
Οι ταραχές του 2010-2012, που τόσο πολύχρωμο κινηματογραφικό υλικό χάρισαν στα «μέσα», εντός και εκτός της χώρας, δεν είχαν κανένα απολύτως ουσιαστικό αποτέλεσμα. Με τα δακρυγόνα να πνίγουν δικαίους και αδίκους στο κέντρο της Αθήνας, οι εκλεγμένοι άρχοντες ψήφιζαν με αλληλό-συχαρίκια τον εξανδραποδισμό όλων —κινητών, ακινήτων, ζώντων, και αποθανόντων. 
Έργο κυρίως άναρχο- ομάδων με απροσδιόριστες πολιτικές κι άλλες συνδέσεις, οι ταραχές κινητοποίησαν ελάχιστο ποσοστό της λεγόμενης καθώς πρέπει κοινωνίας πέραν των «Αγανακτισμένων». Καμιά έγερση με αγριεμένα πλήθη να απαιτούν αλλαγές και να απειλούν ευθέως τους άχρηστους «ηγέτες», και καμιά «βελούδινη», ή έστω μάλλινη, εξέγερση ή μια «Ελληνική Άνοιξη» με τους ατίθασους να σαρώνουν και να αφοπλίζουν τους αυταρχικούς συνεργαζόμενους με τους δανειστές και δήθεν διαπραγματευόμενους με την τρόικα. 

Ο «κορμός» του ελληνικού λαού, οι «νοικοκυραίοι» αλλά και μικρομεσαίοι που εξακολουθούν να αποδεκατίζονται καθημερινά και βάναυσα από τα μνημόνια και τους «έλληνες» υπαλλήλους τους, βρίσκεται σε απόλυτη φοβική νάρκωση. Ούτε καν μια πραγματικά δυναμική γενική απεργία όπως εκείνη της 23/2/1943, που έβγαλε στους δρόμους 60.000 κατοίκους της τότε Αθήνας και κάτω από τα όπλα των κατακτητών και της αστυνομίας κατέλαβε το Υπουργείο Εργασίας και έκαψε τους καταλόγους πολιτικής επιστράτευσης. Οι άοπλοι διαδηλωτές άφησαν τότε πίσω τους 18 νεκρούς και σχεδόν 200 τραυματίες —με τους Ιταλούς κατοχικούς να βγάζουν μέχρι και εφίππους καραμπινιέρους στους δρόμους. Αλλά η πολιτική επιστράτευση καταργήθηκε με απόφαση των Ναζί κατακτητών εν καιρώ πολέμου στις αρχές Απριλίου της ίδιας χρονιάς, μια εβδομάδα και κάτι μετά τις συγκρούσεις των πάνοπλων με τους αόπλους.

Το άμεσο και αναπόφευκτο συμπέρασμα των ανωτέρω είναι ότι σήμερα ουδείς δαρμός, εμπαιγμός, και βιασμός, και ουδεμία βάσανος, υποδούλωση, και προσβολή είναι σε θέση να πείσουν τον «κυρίαρχο λαό» ότι η ελευθερία και ανεξαρτησία δεν χαρίζονται αλλά κερδίζονται, πολλές φορές με αβάστακτες θυσίες. Η τελευταία γενιά που είχε την διάθεση για τέτοιες θυσίες ήταν η γενιά του ́40.

Για ποια επανάσταση λοιπόν ομιλούμε; 

Επανάσταση με διατήρηση «κεκτημένων» είναι αδύνατη.

Επανάσταση με περιχαράκωση στο ιδιωτικό και αφορισμό του κοινωνικού δεν υπάρχει. 

Επανάσταση με παντοδύναμα «δίκτυα εξυπηρέτησης» εγκατεστημένα σε κομματικά γραφεία και παχύσαρκους «συνδικαλιστές» με τρεις μισθούς και κρατικό αυτοκίνητο δεν ξεκινά με τίποτα. 

Επανάσταση με τον μονοκεντρισμό της κατανάλωσης (με δανεικά) ως το μέτρο της «ευμάρειας» αυτο-αναιρείται.

Επανάσταση με το τριβέλισμα και τραύλισμα περί «ατομικών δικαιωμάτων» ως τον απώτατο θρησκευτικό στόχο της Εξέγερσης έχει αποτύχει.

Επανάσταση με πολιτικά κόμματα σε πλήρη εγκεφαλική αδράνεια, και εξαρτημένα από «διαπλεκόμενους», τα βρίσκει μπαστούνια. 

Επανάσταση με δήθεν κυβερνήσεις που καθημερινά αυτο-γελοιοποιούνται• με «ηγεσίες» παντός είδους και κατάταξης που ασχολούνται μόνο με «στρογγυλά τραπέζια» και βαθυστόχαστες αναλύσεις του Διαφορετικού• και με Παιδεία που έχει προ πολλού μεταμορφωθεί σε «παράγκα», κατά τον κρατούντα όρο που έχει επιβληθεί από τα «μέσα», δεν μπορεί να υπάρξει ούτε καν σαν όρος ενός πολιτικά «ανατρεπτικού» διαλογικού προβληματισμού.

Επανάσταση με πατέρες και μητέρες του Έθνους να ψηφίζουν ως κοπάδι την νομιμοποίηση της οικονομικής και φυσικής εξόντωσης εκατομμυρίων• με λήσταρχους «εθνικούς προμηθευτές» να σφετερίζονται τον εθνικό προϋπολογισμό• με εξωφρενικές ασυλίες εγκληματιών που πληρώνουν όσο όσο για να συνεχίσουν ανενόχλητοι•και με γενική κοινωνική αποσύνθεση που πνίγει τους ελάχιστους πλέον Πατριώτες, ανατρέπεται πριν καν συζητηθεί.

Η επανάσταση έτσι αναγκαστικά θα περιμένει, όπως λέγει ο ποιητής, μέχρι
«να σβήσει ο ήλιος 
να σβήσει η αυγή 
και στα αγνάντια το φως να σκοτεινιάσει». 
Έτσι, το σκοτάδι γίνεται η μονιμότητα της εθνικής ύπαρξης με την χρεοκοπία –ηθική, υλική, εκπαιδευτική, κοινωνική, πολιτική– να ορίζει το αύριο.

Το επόμενο λοιπόν ερώτημα για «ικανούς λύτες», που λένε και οι κονσερβοποιοί της γλώσσας μας: ανάκαμψη, ποια ανάκαμψη;

Πηγή RIEAS