Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ... ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ !!!


Του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας 

Ειπώθηκε κάποτε προσφυώς ότι ο στόχος της Νέας Εποχής δεν είναι ν’ αδειάσει τις ορθόδοξες εκκλησίες, αλλά να τις γεμίσει με κόσμο που θα έχει αλλοιωμένο φρόνημα. Μετά από δεκαετίες μεθοδικής κι οργανωμένης δράσης των οργάνων που, ενορχηστρούμενα από τα κέντρα της Παγκοσμιοποίησης και του Σιωνισμού, εργάζονται για τον συστηματικό πνευματικό εκμαυλισμό του λαού μας και την αποδόμηση της γνήσιας ορθόδοξης πίστης, όσο βέβαια και της γλώσσας και της ιστορίας του, είναι φανερό πως ο εν λόγω στόχος έχει σε μεγάλο βαθμό ήδη επιτευχθεί. Σήμερα λοιπόν υπάρχουν πάρα πολλοί, ακόμη και μέσα στον λεγόμενο εκκλησιαστικό χώρο, που υποτιμούν συνειδητά όλη τη συζήτηση που έχει ανοίξει εδώ και αρκετά χρόνια σχετικά με τον Οικουμενισμό - και αναζωπυρώθηκε επ’ εσχάτων εξαιτίας της συνόδου της Κρήτης αλλά και των προσφάτων αποτειχίσεων κάποιων κληρικών μας έναντι των οικουμενιστών επισκόπων τους. 

Υπάρχουν πολλοί που ακούγοντας περί Οικουμενισμού, Νέας Εποχής, θρησκευτικού συγκρητισμού, Πανθρησκείας κλπ. - εμφανώς επηρεασμένοι από τη χρόνια πλύση εγκεφάλου που εκπορεύεται από τους γνωστούς (κληρικούς τε και λαϊκούς) ψευδοθεολογούντες της «μεταπατερικότητας», της «θεωρίας των κλάδων» και των λοιπών νεοεποχίτικων τερατουργημάτων - χαρακτηρίζουν όλα τα προαναφερθέντα ως συνωμοσιολογικές υπερβολές ή και ως συζήτηση περί όνου σκιάς. Πολλοί θεωρούν ότι σε τελική ανάλυση τίποτε το ιδιαίτερο δεν μας χωρίζει από τους Παπικούς, οπότε καλό θα ήταν να τελειώνει επιτέλους αυτή η χιλιόχρονη διχαστική ιστορία. Αρκετοί μάλιστα μπορεί να ενστερνίζονται και όλα αυτά τα τεχνηέντως υποβολιμαία περί «αγάπης» και «προσέγγισης» όχι μόνο με αυτούς, αλλά και με τις άλλες θρησκείες. Επειδή όμως η πραγματική αγάπη απέχει από την «αγαπολογία» όσο ακριβώς και η άκρα ταπείνωση από τον απόλυτο φαρισαϊσμό, ας πούμε εφεξής μερικά πράγματα με το όνομά τους.

Κατ’ αρχάς οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι οι θεολογικές διαφορές με τη «χριστιανική» Δύση είναι στην πραγματικότητα χαώδεις και φυσικά δεν έχουν πάψει στο παραμικρό να υφίστανται. Όσο κι αν είναι βέβαιο ότι για εκείνη την τελική ρήξη του έτους 1054 έπαιξαν ρόλο και πολιτικά αίτια (τα οποία ασφαλώς υπερτονίζουν οι εγκάθετοι του συγκρητισμού), είναι ακόμη πιο σίγουρο ότι αυτό το γεγονός επιστέγασε απλώς τυπικά μία μακραίωνη διαφοροποιητική πορεία, που στα μέσα του 11ου αιώνα ήταν πλέον μη αναστρέψιμη. Επρόκειτο ουσιαστικά για δύο κόσμους σε πλήρη απόκλιση ήδη από την αρχαιότητα, τους οποίους η εξάπλωση του Χριστιανισμού όχι μόνο δεν μπόρεσε να ενοποιήσει, αλλά στην πραγματικότητα έκανε το μεταξύ τους χάσμα ακόμη πιο αγεφύρωτο, γιατί απλούστατα η (αρχικώς λατινικά απλοϊκή και ακολούθως και γερμανικά εκβαρβαρισμένη) Δύση - σε αντίθεση με τη βαθιά μυστική εμπειρία της Ανατολής - ποτέ δεν μπόρεσε να φτάσει μακρύτερα από μία κοντόφθαλμη, ορθολογιστική και μέσω απλοϊκών δικανικών προσεγγίσεων απόπειρα κατανόησης και ερμηνείας του Θεού. Η θεμελιώδης αυτή διαφοροποίηση, που τυγχάνει και η κύρια γενεσιουργός αιτία όλων των επιμέρους δυτικών δογματικών παρεκκλίσεων (οι οποίες φυσικά δεν αφορούν μόνο στο πρωτείο, αλλά είναι επίσης πάρα πολλές και ουσιαστικές, παρά τα όσα οι οικουμενιστές διαπρυσίως διακηρύττουν), κατά κανένα τρόπο δεν έχει έστω εξομαλυνθεί. Πολύ περισσότερο φυσικά ουδέν σημείον επαφής υφίσταται τόσο με όλο το θλιβερό εκείνο συνονθύλευμα που απαρτίζουν τα αναρίθμητα και θεολογικώς έωλα προτεστάντικα παραμάγαζα, όσο και με τις άλλες θρησκείες. Και βέβαια η υποβολιμαία βλακώδης «διαπίστωση» πως «όλοι στον ίδιο Χριστό πιστεύουμε» (βλακώδης, γιατί απλούστατα ΔΕΝ πιστεύουμε στον ίδιο Χριστό) ίσως να είχε κάποιο νόημα σε περιπτώσεις ιδεολογικοποίησης της πίστης, θρησκειοποίησης του εκκλησιαστικού γεγονότος ή θεώρησης της έννοιας της θέωσης ως ατομικής υπόθεσης του καθενός (οπότε θα μπορούσε πράγματι να υποτεθεί και η δυνητική της πραγμάτωση μέσα από πολλούς και διαφορετικούς δρόμους). Επειδή όμως εδώ ούτε περί ιδεολογίας πρόκειται, ούτε περί πράξεως περιχαρακωμένης ιδιωτείας, είναι προφανές ότι κάθε οργανωμένη απόπειρα σύγχυσης και συγκρητισμού, μόνο εκ του πονηρού αρύεται. Υπ’ αυτό το πρίσμα εννοείται ασφαλώς ότι την ακόμη ευρύτερη διαθρησκειακή «διαπίστωση» ότι «όλοι στον ίδιο Θεό πιστεύουμε» απαξιώ ακόμη και να τη σχολιάσω. 


Και ως εκ τούτου φυσικά απαξιώ να σχολιάσω και την παλαιότερη τραγική ρήση του πατριάρχη Βαρθολομαίου ότι όλες οι θρησκείες μπορούν να οδηγήσουν στον Θεό. Μια ρήση που φροντίζουν να την επαναλαμβάνουν εδώ και πολύ καιρό και πάμπολλοι ακόμη πλανεμένοι οικουμενιστές επίσκοποι και λαϊκοί ψευδοθεολόγοι, με διάφορους τρόπους και σε διάφορες διατυπώσεις, αλλά πάντοτε με αυτή την ουσία. Την ουσία που γενικεύει διαθρησκειακά την ούτως ή άλλως εκτρωματική συγκρητιστική «θεωρία των κλάδων» και προετοιμάζει ξεκάθαρα το έδαφος για την παγκόσμια Πανθρησκεία, η τεχνητή κατασκευή της οποίας από τα χαμαιτυπεία της Νέας Εποχής τελεί εδώ και χρόνια εν πλήρει εξελίξει. Σε πλήρη συμπόρευση ασφαλώς με την πορεία της οικονομικής ενοποίησης του πλανήτη (δια της Παγκοσμιοποίησης), αλλά και της πολιτισμικής του ισοπέδωσης και ομογενοποίησης (μέσω της αποδόμησης των εθνικών γλωσσών και των εθνικών Ιστοριών, της συστηματικής διοχέτευσης κοινών νεοταξίτικων ηθών και αντιλήψεων και φυσικά της μαζικής και απολύτως ελεγχόμενης λαθρομετανάστευσης). 

Ας επανέλθουμε όμως στις διαφορές έναντι της Δύσης και στη δήθεν προσπάθεια υπέρβασής τους με τους θεολογικούς διαλόγους μέσα στα πλαίσια του αυτοφερομένου ως «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών», αλλά και ευρύτερα. Οφείλουμε λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε expressis verbis και εν πλήρει συνειδότι ότι τόσο ο τίτλος του προαναφερθέντος νεοταξίτικου οργάνου, όσο και κάθε άλλη αναφορά σε όρους όπως «Διάλογος μεταξύ Εκκλησιών» ή «Ενωση Εκκλησιών» είναι εκφράσεις παντελώς ανυπόστατες και εξολοκλήρου βλάσφημες. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν Εκκλησίες, άρα πώς να…διαλεχθούν ή να προσπαθήσουν να ενωθούν; Η Εκκλησία απλούστατα είναι μία, η Αποστολική και Καθολική, ήτοι η Ορθόδοξη. Όλα τα άλλα, από τους Παπικούς ως τα απειράριθμα προτεστάντικα καρτούν (πώς αλλιώς δηλαδή να αποκαλέσει κανείς την εικόνα π.χ. Αγγλικανής επισκόπου να…ευλογεί γάμο μεταξύ ανδρών!), αποτελούν απλώς πλήρεις εκτροπές και καρικατουρίστικες αλλοιώσεις. Και αφού πρόκειται για εκτροπές και όχι για Εκκλησίες, δεν επενεργείται εκεί μέσα δια του Αγίου Πνεύματος απολύτως τίποτε! Από το 1054 και εξής οι Φραγκολατίνοι ούτε αγίους βγάζουν, ούτε ιερωσύνη έχουν, ούτε άλλα Μυστήρια. Ακόμη και αυτά που εκτιμούν πως έχουν, στην πραγματικότητα δεν ισχύουν! Αυτό είναι απολύτως ξεκάθαρο και ανέκαθεν εθεωρείτο για την Ορθόδοξη Εκκλησία εντελώς αυτονόητο (άσχετα βεβαίως αν μέσα στο κλίμα της οικουμενιστικής ψευδοπροσέγγισης έχουν αρχίσει εδώ και καιρό αρχικά να ψελλίζονται και ακολούθως να κυοφορούνται καινά - και άκρως ερμαφρόδιτα - «δόγματα», ακόμη και επ’ αυτού)!



Από την άλλη, όλη αυτή η ιστορία με τους δήθεν διαλόγους με τους ετεροδόξους έχει αποδειχθεί ως μία παντελώς ατελέσφορη παρωδία (μέχρι και ο περιώνυμος οικουμενιστής επίσκοπος Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας παραδέχθηκε προ ολίγων ετών το αδιέξοδο στο οποίο έχουν καταλήξει αυτοί οι «διάλογοι»), αφού κανείς εξ αυτών δεν έχει την παραμικρή επιθυμία ειλικρινούς προσέγγισης και αναγνώρισης των σφαλμάτων του, αλλά αντίθετα άπαντες εμμένουν πεισματικά στις πλάνες τους, στις οποίες είναι ξεκάθαρο ότι επιδιώκουν να σύρουν τους Ορθοδόξους. 

Ποιοι επομένως φερόμενοι ως ορθόδοξοι πατριάρχες (και έτεροι ιεράρχες) τολμούν να μας κατηγορούν και να απειλούν με παύσεις και διώξεις τους ορθόφρονες ιερείς μας ή και εμάς (σε επόμενη φάση που σίγουρα θα έλθει) με επιτίμια, επειδή αντιστεκόμαστε στη χυδαία απαίτησή τους να ενωθούμε με τους αιρετικούς; Η μόνη επανένωση που θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή (και βέβαια θα ήταν και ευκταία), είναι η επιστροφή των διαστρεβλωτών στην ενιαία Εκκλησία των πρώτων αιώνων, από την οποία οι ίδιοι παρεξέκλιναν. Επανένωση όμως με τους δικούς τους θεολογικούς όρους σημαίνει αυτομάτως και τη δική μας εκτροπή. Την ώρα δηλαδή που ο εκπεσών και εκμαυλισμένος (αυτοφερόμενος ως) «Χριστιανισμός» της Δύσης καταρρέει μέσα στις αμαρτίες και τα βαθιά του υπαρξιακά αδιέξοδα, την ώρα που πάμπολλοι Ευρωπαίοι διανοητές με ανησυχίες έχουν βαφτιστεί Ορθόδοξοι, εμείς θα πετάξουμε στα σκουπίδια τη Φιλοκαλία, τους Νηπτικούς, τους Ησυχαστές και θα πάμε εκουσίως να πέσουμε στην πλάνη; Είναι ολοφάνερο ότι μόνο ως ατυχέστατος αστεϊσμός θα μπορούσε να εκληφθεί μία τέτοια «πρόταση» (όσο βεβαίως και αν η οικουμενιστική σύναξη του Φαναρίου μάς την υποβάλλει ως μονόδρομο μέσα στη θλιβερή πνευματική της κατάντια).

Και ασφαλώς στο σημείο αυτό καλό θα ήταν να ξεκαθαριστεί και κάτι ακόμη. Εδώ το ζήτημα δεν είναι ποιος θα παρασύρει τον άλλον υπό τους όρους του. Δεν είναι ούτε πολιτικό παιχνίδι, ούτε μάχη εντυπώσεων, ούτε θέμα εγωισμών. Το πρόβλημα εδώ υψώνεται σε επίπεδο καθαρά σωτηριολογικό. Εκτός Εκκλησίας, δίχως τη σύναξη γύρω από το Άγιο Ποτήριο και δίχως μυστηριακή ζωή, δεν υπάρχει θέωση, άρα ούτε και σωτηρία. Να λοιπόν ποιο είναι στην πραγματικότητα το μέγα διακύβευμα. Είναι η ίδια η ψυχή μας. Είναι το ίδιο το σωτηριολογικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο μπορεί να πραγματωθεί ο πνευματικός αγώνας προς τη θέωση. Και αυτό το πλαίσιο πρέπει πάση θυσία να μείνει ανόθευτο.


Όλα αυτά επαναλαμβάνω και πάλι ότι μπορεί για πάρα πολλούς να είναι ψιλά γράμματα (όσο δεδομένη τυγχάνει άλλωστε και η κωμικοτραγική πλέον νεοελλαδική μιθριδατική άμβλυνση του «έλα μωρέ τώρα»), αλλά για κάθε συνειδητό ορθόδοξο είναι η κατεξοχήν ουσία. Πέραν όμως αυτού, θα ήταν χρήσιμο να επισημάνουμε και κάτι ακόμη: μία πιθανή υποχώρηση της ελλαδικής Εκκλησίας στα απροκάλυπτα πλέον «ενωτικά» σχέδια του Φαναρίου και των εδώ ακολούθων του θα είχε και άλλες συνέπειες, που πλέον δεν θα ήταν θεολογικές, αλλά κοινωνικές και εθνικές (και κάποιον που αδιαφορεί ίσως για τα θεολογικά, οπότε δεν τον πολυενδιαφέρουν όλα τα προαναφερθέντα, αυτό δεν μπορεί να τον αφήσει αδιάφορο). Γιατί εδώ είναι πια πολύ ορατή η προοπτική ενός σχίσματος εντός της χώρας μας, καθώς μεγάλο μέρος του κλήρου και του λαού είναι αποφασισμένο να μείνει πιστό στην πατρώα αυθεντική πίστη και να κηρύξει ακοινωνησία με τους πλανεμένους κληρικούς. Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί οι μεγαλόσχημοι ρασοφόροι που θα τολμήσουν και θα επιχειρήσουν την πρόκληση ενός νέου και με ανυπολόγιστες συνέπειες εθνικού διχασμού, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν το αιρετικό τους μένος και φυσικά να εξευμενίσουν και τα νεοταξίτικα αφεντικά, που τους ανέβασαν στους εκκλησιαστικούς θρόνους τους; 

Τα πράγματα λοιπόν είναι σαφή, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Τα ψέματα τελείωσαν: εδώ πλέον ζητούνται όλο και περισσότεροι επίσκοποι, όλο και περισσότεροι κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί, που θα αφήσουν τα μισόλογα (και την αντίσταση απ’ το…υπόγειο) και θα προτάξουν αναφανδόν τα στήθη τους για να σταματήσουν την πορεία προς το σχίσμα και να αντισταθούν στην υλοποίηση ενός ακόμη βήματος στο νεοταξίτικο και νεοεποχίτικο σχέδιο της προόδου της ιδέας της Παγκόσμιας Θρησκείας (γιατί φυσικά υπενθυμίζουμε ότι το ευρύτερο παιχνίδι των αγαπολογικών εναγκαλισμών δεν αφορά μόνο σε καρδιναλίους ή σε πάστορες, αλλά και σε ιμάμηδες, γκουρού και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους του ανθρώπου), για την οποία η Ορθοδοξία είναι φυσικά το μεγάλο αγκάθι. Αυτή είναι ο μεγάλος στόχος του Σιωνισμού, που φυσικά δεν είναι πολιτικο-οικονομική «σέχτα», όπως νομίζουν ακόμη κάποιοι αφελείς, αλλά ξεκάθαρα αποτελεί θρησκεία, η οποία απλούστατα προετοιμάζει μεθοδικά το έδαφος για την έλευση του «Μεσσία» της, εξ ου και η οργανωμένη απόπειρα για την πνευματική, οικονομική και πολιτική ομογενοποίηση και ποδηγέτηση του πλανήτη. 
Ο πόλεμος αυτός έχει ξεσπάσει και θα είναι ένας πόλεμος σκληρός και μακρύς. 
Ας είμαστε έτοιμοι…

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

ANTIO ... A.O.Z. !!!


Αντίο ΑΟΖ: Η μεγάλη ευκαιρία για την ανακήρυξή της (και την Ελλάδα) χάθηκε την τραγική νύχτα των Ιμίων !!!


Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης 

Η κυβέρνηση Σημίτη, μετά την κρίση των Ιμίων το 1996, έπρεπε να είχε ανακηρύξει ΑΟΖ και μετά να την οριοθετήσει με την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Λιβύη και την Ιταλία.

Εάν είχαμε εκμεταλλευτεί τον πλούτο της ΑΟΖ στο τέλος του 20ου αιώνα δεν θα βρισκόμαστε σήμερα σε αυτή την τραγική οικονομική κρίση. Τώρα είναι πολύ αργά να μας σώσει η ΑΟΖ με την τιμή του βαρελιού στα $45.

Ακόμα και αν οι αστρονομικοί αριθμοί του καθηγητή Αντώνη Φώσκολου είναι ακριβείς, δεν αρκούν πλέον να μας σώσουν από την επικείμενη καταστροφή.

Τώρα, και η σοβαρή «Καθημερινή» ασχολείται με τους υδρογονάνθρακες και γράφει:

«Γιγαντιαία κοιτάσματα φυσικού αερίου, ίσως από τα μεγαλύτερα του πλανήτη, μπορεί να βρίσκονται στην Aνατολική Μεσόγειο, αλλά η αξιοποίησή τους περιπλέκεται λόγω του εύφλεκτου περιφερειακού σκηνικού.»
Η Τουρκία βέβαια δεν έχει σταματήσει να προκαλεί στο Αιγαίο και στη Ανατολική Μεσόγειο, και πρόσφατα ο Τούρκος Υπουργός Ενέργειας ισχυρίσθηκε ότι «πάνω από το 60% του πετρελαίου και του φυσικού αερίου του κόσμου βρίσκεται σε περιοχές κοντά στην Τουρκία.» Πράγματι βρίσκονται κοντά στην Τουρκία, αλλά ανήκουν στις ΑΟΖ της Κύπρου, της Αιγύπτου και της Ελλάδας. Αλλά η Ελλάδα για δεκαετίες τώρα σνομπάρει τους υδρογονάνθρακες.

Η Τουρκία με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος συνεχίζει για 40 χρόνια τώρα μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο, στην οποία τα τελευταία χρόνια έχει συμπεριλάβει και το σύμπλεγμα του Καστελόριζου, προβάλλοντας συνεχώς αβάσιμες διεκδικήσεις, παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Όπως είχε προειδοποιήσει ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Οικονομίδης, που διετέλεσε νομικός σύμβουλος του ΥΠΕΞ:

«Η επεκτατική συμπεριφορά της Τουρκίας, η οποία εμφανώς δεν συνάδει με την σύγχρονη εποχή, στηρίζεται κυρίως σε τρεις παράγοντες: στην ισχύ έναντι της χώρας μας, στην αδυναμία του διεθνούς συστήματος να επιβάλει την εφαρμογή των διεθνών κανόνων και στην αδιαφορία των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες εξακολουθούν πάντοτε να τοποθετούν το ατομικό τους συμφέρον υπεράνω του γενικού συμφέροντος της διεθνούς κοινότητας ως συνόλου. Από την άλλη πλευρά, η χώρα μας, χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί αμυντική πολιτική, πολλές φορές πυροσβεστικού χαρακτήρα. Μόνιμο χαρακτηριστικό της είναι η ατολμία, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασκήσει νόμιμα δικαιώματα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο και μερικές φορές και η υποχωρητικότητα.»
Δυο λόγια στις επόμενες γεννιές
Μια και το τραίνο της ΑΟΖ χάθηκε θα ήθελα να μοιρασθώ μερικές σκέψεις για τις επόμενες γενιές.
Για πάνω από 35 χρόνια τώρα η Ελλάδα επιμένει μονότονα ότι η μοναδική της διαφορά με την Τουρκία, ήτοι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, είναι νομικής φύσης.

Όμως, εδώ και πάνω από 30 χρόνια η έννοια της υφαλοκρηπίδας έχει υπερκερασθεί απ’ αυτή της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Από την σύναψη της νέας Σύμβασης του Διεθνούς Δίκαιου της Θάλασσας το 1982, κανένα κράτος στον κόσμο δεν έχει ζητήσει μόνο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αλλά πάντα ζητά και την ταυτόχρονη οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.

Πράγματι, όλες οι αποφάσεις του Δικαστηρίου μέχρι σήμερα, λαμβάνουν υπ’ όψη την οριοθέτηση και των δύο ζωνών, που πάντα συμπίπτουν.

Οι Τούρκοι βέβαια τρίβουν τα χέρια τους ακούγοντας για τόσα χρόνια τις ελληνικές κυβερνήσεις και όλα τα πολιτικά κόμματα να αναφέρονται μόνο στην υφαλοκρηπίδα, χωρίς να μνημονεύουν την ΑΟΖ. Ο λόγος βέβαια της μεγάλης χαράς των Τούρκων είναι ότι γνωρίζουν ότι η Ελλάδα έχει πολλά να κερδίσει μετά την οριοθέτηση μιας ΑΟΖ στο Αιγαίο. Τα πράγματα, όμως, άλλαξαν όταν η Κύπρος αποφάσισε, πολύ σωστά, να συνάψει συμφωνία με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση της ΑΟΖ των δύο κρατών και μετά να αρχίσει έρευνες για πετρέλαια στην κυπριακή ΑΟΖ.

Η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται να συμφωνεί και να υποστηρίζει την κυπριακή θέση, ενώ ποτέ δεν ασχολήθηκε σοβαρά με αυτή τη νέα έννοια του Δικαίου της Θάλασσας. Τώρα, η κυπριακή πρωτοβουλία φέρνει στο προσκήνιο όχι μόνο αυτή τη μεγάλη ελληνική παράλειψη αλλά και σε πολύ δύσκολη θέση και την Τουρκία, η οποία βέβαια δεν επιθυμεί κάποιος να εγείρει θέμα ΑΟΖ, που τόσο πολύ βλάπτει τα συμφέροντά της στη Μεσόγειο.

Η Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρει ρητά (άρθρο 121, παράγραφο 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Επομένως, η Τουρκία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει για την ΑΟΖ τα ίδια επιχειρήματα που προβάλλει για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου, ότι, δηλαδή, τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι «κάθονται» πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας, γιατί η ΑΟΖ δεν έχει κανένα γεωλογικό «παρελθόν». Άλλωστε, η νέα Σύμβαση έχει καταργήσει τη γεωλογική έννοια της υφαλοκρηπίδας και έτσι η Τουρκία έχει στερηθεί και αυτό το επιχείρημα.

Τα τελευταία χρόνια, κάποιοι προσπαθούν να μειώσουν την αξία της ΑΟΖ επιδιώκοντας να μας πείσουν ότι δεν αποτελεί παρά ΜΟΔΑ. Ξεχνούν βέβαια, όπως ήδη αναφέραμε, ότι για πολλά χρόνια κανένα κράτος δεν έχει προσφύγει στη Χάγη ζητώντας μόνο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, αλλά ζητούν ταυτόχρονα και την οριοθέτηση της ΑΟΖ. Ξεχνούν επίσης ότι στη δεκαετία του 1970, κατά τις συζητήσεις της Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, οι αντιπροσωπείες των κρατών της Λατινικής Αμερικής, που έφεραν προς συζήτηση την νέα έννοια της ΑΟΖ, ζήτησαν να αγνοηθεί η ύπαρξη της υφαλοκρηπίδας, μια και είχε ξεπεραστεί από αυτή της ΑΟΖ. Οι ίδιοι, όχι μόνο αγνοούν την αξία της ΑΟΖ αλλά προσπαθούν να μας πείσουν ότι το Ισραήλ και η Κύπρος κακώς προχώρησαν σε οριοθέτηση της ΑΟΖ και έχουν απεμπολήσει τα εθνικά τους συμφέροντα, αγνοώντας την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Είναι ξεκάθαρο σε όλους ότι η οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στην Κύπρο και το Ισραήλ αποτελεί όχι μόνο μία σημαντική οριοθέτηση, αλλά ταυτόχρονα τα κράτη αυτά έχουν προχωρήσει σε θαλάσσιες έρευνες για την εξερεύνηση πετρελαίου και φυσικού αερίου και όταν αναφέρονται στις έρευνες για υδρογονάνθρακες αναφέρονται στις έρευνες στην ΑΟΖ και όχι στην υφαλοκρηπίδα. Κάποιοι συνεχίζουν να επιμένουν και να δίνουν μαθήματα στους Κύπριους και στους Ισραηλινούς τονίζοντας ότι «Η ΑΟΖ δεν έχει καμία σχέση με το θέμα του ορυκτού πλούτου. Αυτός με την υφαλοκρηπίδα σχετίζεται.”

Η δημιουργία ΑΟΖ στις Ελληνικές θάλασσες δικαιολογείται για τους ακόλουθους λόγους:

Α. Υπάρχουν σήμερα 137 παράκτια κράτη που διαθέτουν ΑΟΖ. Είναι εμφανές ότι οι Έλληνες επικριτές της ΑΟΖ πιστεύουν ότι αυτά τα κράτη κακώς οριοθέτησαν ΑΟΖ. Η Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρει ρητά στο Άρθρο 121, παράγραφος 2, ότι όλα τα νησιά και οι νησίδες, με εξαίρεση τους βράχους που δεν μπορούν να έχουν δική τους οικονομική ζώνη, διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτημα της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας, γιατί η Τουρκία δεν μπορεί να προβάλει τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιεί για δεκαετίες τώρα για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου. Δηλαδή ότι τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι βρίσκονται πάνω στην «υφαλοκρηπίδα» της Ανατολίας

Β. Στις 10 Μαρτίου 1983 ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν υπέγραψε διακήρυξη βάσει της οποίας η Αμερική δημιούργησε ΑΟΖ 200 ν.μ. πέρα από τις ακτές της. H πράξη αυτή της Αμερικής ήταν πολύ χρήσιμη για την Ελλάδα, διότι η Αμερική διατήρησε, σύμφωνα με την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, ΑΟΖ για όλα ανεξαιρέτως τα νησιά της. Έτσι, για την αμερικανική κυβέρνηση θα είναι πολύ δύσκολο να αρνηθεί στην Ελλάδα τη δημιουργία ελληνικής ΑΟΖ, όταν αυτή η ενέργεια δεν θα διαφέρει καθόλου από τη δημιουργία της αμερικανικής ΑΟΖ.
Ας σημειώσουμε ότι Αμερική, που απέχει μόνο 90 μίλια από τη Κούβα, δεν τόλμησε να ισχυρισθεί ότι η Κούβα, επειδή είναι νησί, δεν έχει πλήρη δικαιώματα σε ΑΟΖ, αλλά οριοθέτησε την ΑΟΖ ανάμεσα στα δύο κράτη χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της “μέσης γραμμής” , μέθοδο που τόσο απεχθάνονται οι Τούρκοι. Μάλιστα η κυβέρνηση της Κούβας αποφάσισε πρόσφατα να αρχίσει έρευνες για πετρέλαια στη δική της ΑΟΖ, έρευνες που μάλιστα γίνονται σε απόσταση μόνο 45 μιλίων από τις ακτές της Φλόριδα. Όταν λέμε προτρέπουμε τους Αμερικάνους να διαμηνύσουν στην Τουρκία να σεβαστεί τα νησιά που είναι πολύ κοντά στις ακτές της αλλά δεν της ανήκουν, όπως πράττουν και οι ίδιοι , μας απαντούν ότι αυτή η περίπτωση είναι διαφορετική και αφορά «ειδικές περιστάσεις» μιας ημίκλειστης θάλασσας.]

Γ. Στα τέλη του 1986 η Τουρκία υιοθέτησε ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα και κατέληξε σε συμφωνία με την τότε Σοβιετική Ένωση για τις επικαλυπτόμενες περιοχές χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της “μέσης γραμμής”. Αργότερα, η Τουρκία άρχισε συνομιλίες με την Βουλγαρία και την Ρουμανία για το ίδιο θέμα, που κατέληξαν σε συμφωνίες παρόμοιες του τύπου με αυτή που είχε συνάψει με τους Σοβιετικούς. Ουδέποτε, βέβαια, η Τουρκία πρότεινε στην Ελλάδα και σε άλλα γειτονικά κράτη να κάνουν το ίδιο στη Μεσόγειο. Έτσι, η Μαύρη Θάλασσα, που αποτελεί “κλειστή ή ημίκλειστη θάλασσα”, όπως και η Μεσόγειος, έχει εντελώς μοιρασθεί από τα παράκτια κράτη αυτής της θάλασσας χρησιμοποιώντας την οριοθέτηση της ΑΟΖ και όχι της υφαλοκρηπίδας. Αυτό, κατά την άποψή μου , αποτελεί τον πιο λανθασμένο χειρισμό της Τουρκίας, την αχίλλειο πτέρνα της, διότι δέχθηκε να οριοθετήσει τη θαλάσσια ζώνη της Μαύρης Θάλασσας με μια μέθοδο που δεν ίσχυε μέχρι το 1982, δηλαδή με τη μέθοδο της ΑΟΖ που πολέμησε τόσο πολύ κατά τη Διάσκεψη του ΟΗΕ. Η Τουρκία χρησιμοποίησε αυτή τη νέα θαλάσσια ζώνη, παρ’ ότι μέχρι σήμερα αρνείται να προσχωρήσει στη νέα Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας, που περιλαμβάνει και την ΑΟΖ. Πώς μπορεί η Τουρκία να αρνείται την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Ελλάδα, όταν ήδη υπάρχει το προηγούμενο της Μαύρης Θάλασσας;

Δ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επίσης αποδεχθεί την ΑΟΖ και πολλά παράκτια κράτη-μέλη της έχουν υιοθετήσει ΑΟΖ 200 μιλίων. Έτσι, είναι απορίας άξιον γιατί όχι μόνο η ΕΕ δεν παρεμβαίνει υπενθυμίζοντας στη Τουρκία ότι όλα τα κράτη-μέλη της έχουν δικαίωμα να υιοθετήσουν ΑΟΖ στις παράκτιες περιοχές τους, αλλά και να υποχρεώσει όλα τα κράτη-μέλη της, που δεν έχουν ήδη ΑΟΖ, να ανακηρύξουν τέτοια ΑΟΖ.

Τα τελευταία χρόνια έχει φουντώσει για τα καλά η συζήτηση για την ΑΟΖ και, ως συνήθως, δεν υπάρχει Έλληνας που να μην εκφέρει μια γνώμη γι’ αυτό το τόσο λεπτό θέμα, ανεξάρτητα αν οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν τι είναι αυτή η ΑΟΖ και τι σημαίνουν τα αρχικά της.

Υπάρχουν δύο απλές ερωτήσεις που χρήζουν απαντήσεων:

1. Θα χρειαζόταν η Ελλάδα πρώτα να ανακηρύξει και μετά να οριοθετήσει την ΑΟΖ της, εάν γνώριζε ότι δεν υπάρχει ούτε μια σταγόνα υδρογονανθράκων στις θάλασσές της;

2. Γιατί να ασχοληθούμε με το θέμα της ΑΟΖ, όταν η υφαλοκρηπίδα θα μπορούσε να λύσει αντίστοιχα ζητήματα;

Οι απαντήσεις είναι εξίσου απλές και συνοψίζονται στα επόμενα. Και βέβαια θα χρειαζόταν η ανακήρυξη της ΑΟΖ. Πάνω απ’ όλα η ΑΟΖ της Ελλάδας είναι τα θαλάσσια σύνορά της και η ΑΟΖ περιλαμβάνει τον βυθό της υφαλοκρηπίδας αλλά και άλλα σημαντικά στοιχεία ,όπως αυτά της αλιείας, της ρύπανσης του περιβάλλοντος και της παραγωγής ενέργειας από τα ύδατα, τα ρεύματα και τους ανέμους.

Η πλειοψηφία των κρατών που ανακήρυξαν ΑΟΖ δεν έχουν ούτε μια σταγόνα υδρογονανθράκων, αλλά την ανακήρυξαν για να προστατέψουν την αλιεία τους. Επίσης, την δεκαετία του 1980 η τότε Σοβιετική Ένωση, η Τουρκία, Ρουμανία και η Βουλγαρία οριοθέτησαν την ΑΟΖ της Μαύρης Θάλασσας χωρίς καν να γνωρίζουν εάν η Μαύρη Θάλασσα είχε κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Το ίδιο έκαναν και δύο κράτη της Μεσογείου, η Αίγυπτος και το Μαρόκο, χωρίς να τους απασχολεί, αρχικά, εάν υπήρχαν υδρογονάνθρακες στην περιοχή τους.

Γεννώνται όμως και μερικά αμείλικτα ερωτήματα καθώς φαίνεται ότι οι οπαδοί της υφαλοκρηπίδας δεν ενδιαφέρονται να προφυλάξουν τους Έλληνες ψαράδες από τους Τούρκους ψαράδες και το τουρκικό πολεμικό ναυτικό που τους παρενοχλεί στο Αιγαίο. Δεν αντιλαμβάνονται ότι όταν εγώ, πριν 35 χρόνια, αντιλήφθηκα την αξία της ΑΟΖ και άρχισα να γράφω και να επιμένω, παρ’ ότι όλοι με αγνοούσαν, δεν αναφέρθηκα σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Έγραψα, ότι η ΑΟΖ δεν ασχολείται μόνο με τον βυθό των θαλασσών αλλά και με την αλιεία, την αιολική ενέργεια και το περιβάλλον. Που βρίσκονταν όλοι οι οπαδοί της υφαλοκρηπίδας, ακαδημαϊκοί και δημοσιογράφοι, όταν το 2004 ο Τάσσος Παπαδόπουλος ανακήρυξε την ΑΟΖ; Έπρεπε να παρέμβουν τότε και να του πουν «Κύριε Πρόεδρε γιατί ασχολείστε με την ΑΟΖ; Πετρέλαιο δεν θέλετε να βρείτε; Αυτό βρίσκεται στην υφαλοκρηπίδα και όχι στην ΑΟΖ».

Πολύ αργότερα έπρεπε, βέβαια, να παρέμβουν όταν οι Ισραηλινοί και οι Κύπριοι συζητούσαν για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, μια και ήθελαν να αρχίσουν έρευνες για υδρογονάνθρακες και να τους χλευάσουν «είστε άσχετοι γιατί, για να εξερευνήσετε τον ορυκτό σας πλούτο, πρέπει να κάνετε οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και όχι ΑΟΖ!» Είναι οι ίδιοι που όχι μόνο αγνοούν την αξία της ΑΟΖ, αλλά προσπαθούν να μας πείσουν ότι το Ισραήλ και η Κύπρος κακώς προχώρησαν σε οριοθέτηση της ΑΟΖ και έχουν απεμπολήσει τα εθνικά τους συμφέροντα μια και αγνόησαν την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

Εκείνο που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση και θλίψη είναι το γεγονός ότι οι ακαδημαϊκοί και οι δημοσιογράφοι, που είναι οπαδοί της υφαλοκρηπίδας, έμμεσα επικροτούν την θέση της Τουρκίας, που επιμένει ότι η υφαλοκρηπίδα είναι το ζητούμενο και για πάνω από 35 χρόνια τώρα επιμένει να συζητά με την Ελλάδα μόνο το θέμα της υφαλοκρηπίδας και να μη θέλει να κουβεντιάσει το θέμα της ΑΟΖ. Γιατί αγνοούν ότι η Τουρκία δεν υπέγραψε και δεν επικύρωσε τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας λόγω της ύπαρξης της ΑΟΖ; Ηλθε η ώρα αυτοί οι αναλυτές να αναγνωρίσουν τη λανθασμένη προσέγγιση τους και να συνταχθούν με την μόνη επωφελή για τα εθνικά συμφέροντα στάση, δηλαδή της ανακήρυξης και οριοθέτησης της ελληνικής ΑΟΖ.

Πηγή MIgnatiou 

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

ΤΡΑΒΑΝΕ ΤΟ ΣΧΟΙΝΙ ... ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ !!!

Προετοιμασίες πολέμου, η Τουρκία θα δικαιολογήσει αυτο που έρχεται και θα είναι πολύ θερμό

«Δημοψήφισμα» για τα 18 ελληνικά νησιά του Αιγαίου που αμφισβητεί η Τουρκία θέλει να κάνει ο Ερντογάν!
Σε διενέργεια δημοψηφίσματος για τα «νησιά του Αιγαίου που έχει καταλάβει η Ελλάδα» 
προσανατολίζεται η τουρκική κυβέρνηση σε μια ακόμη ενέργεια της Άγκυρας η οποία επιζητά ένα «θερμό» έως «θερμότατο»
 επεισόδιο στο Αιγαίο το οποίο μπορεί να εξελιχθεί σε ένοπλη σύγκρουση ελεγχόμενης κλίμακας.
Την αποκάλυψη έκανε ο πρώην γ.γ. του τουρκικού υπουργείου Άμυνας Ουμίτ Γιαλίμ ο οποίος μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή είπε ότι ο Ερντογάν «θα κάνει δημοψήφισμα για τα νησιά που μας έχουν αρπάξει οι Έλληνες».
Ο τούρκος πρώην αξιωματούχος του υπουργείου Άμυνας δεν διευκρίνισε ποιο θα είναι το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος αλλά σύμφωνα με εκτιμήσεις αυτό μπορεί να περιέχει την ερώτηση εάν ο τουρκικός λαός αποδέχεται την διεκδίκηση με κάθε μέσο των νησιών από την Τουρκία ή όχι
Όπως δείχνουν τα πράγματα η Άγκυρα κρατάει το «καλύτερο» για το τέλος. Αυτό διερμηνεύεται ότι το τουρκικό καθεστώς θα επιδιώξει λίγες ημέρες πριν το κρίσιμο για αυτό, δημοψήφισμα ξαφνική ένταση με την Ελλάδα, ένταση  που είναι άγνωστο που μπορεί να φτάσει.
Φυσικά δεν μπορεί να γίνει άλλο δημοψήφισμα πριν το κρίσιμο για την συνταγματική αναθεώρηση, αλλά η εξαγγελία του και μόνο δείχνει τις προθέσεις της Άγκυρας.
Όλα αυτά τη στιγμή που η Τουρκία με NAVTEX προχώρησε στις 16 και 17 Μαρτίου σε ασκήσεις με πραγματικά πυρά στα Δωδεκάνησα αλλά και πολύ κοντά στο Καστελόριζο.
pronews

Γ ' ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ 3ος ΟΜΙΛΟΣ ( 23 η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ) AXA'I'KH - Α.Ο. Η ΘΗΒΑ : 0 - 1

Κούφανε τον 3ο όμιλο η Θήβα με το 0-1 στην Κάτω Αχαγιά!

Δεν μπόρεσε η Αχαϊκή να δώσει συνέχεια στα θετικά αποτελέσματα που είχε τις τελευταίες αγωνιστικές. Ηττήθηκε μέσα στην Αχαγιά με 1-0 από την Θήβα και ξαναμπήκε σε περιπέτειες όσον αφορά την σωτηρία.
Οι κιτρινόμαυροι μπήκαν καλύτερα στον αγώνα και στο 3′ ο Λαμπρόπουλος μετά τη σέντρα του Μικελάτου σούταρε πάνω από τα δοκάρια. Στο 24′ απείλησε η Θήβα όταν το σουτ του Αντωνίου κατέληξε στην εξωτερική πλευρά των δικτύων. Η Αχαϊκή έχασε μεγάλη ευκαιρία στο 29′ όταν στο σούτ του Μικελάτου έδιωξε προς της γραμμής αμυντικός της Θήβας.
Στην επανάληψη στο 51′ ο Κατσογιάνης σούταρε λίγο άουτ, αλλά στο 70′ έγινε το 0-1 με ένα υπέροχο σουτ του Τσατσαρώνη που άφησε «άγαλμα» τον Δρακόπουλο. Στο 77′ απείλησε ο Γεωργίου για την Θήβα ενώ στο 94′ η κεφαλιά του Μικελάτου κατέληξε στην αγκαλιά του γκολκίπερ Μόνου.
Πολύ καλή η διαιτησία του Ανδρέα Βλάχου απο την Ανατολική Αττική και των βοηθών Λυμπερόπουλου και Τσαλίκογλου.

ΑΧΑΪΚΗ (Αλέξης Γαβριλόπουλος): Δρακόπουλος, Σωτηρόπουλος (15' λ.τρ. Σπυρόπουλος, 76' Μεντζελόπουλος), Στεφανόπουλος, Πετρόπουλος, Χαρίζι, Κωνσταντινόπουλος, Μαντάς (59' Παπαδάτος), Γεωργόπουλος, Κωστούλας, Μικελάτος, Λαμπρόπουλος
ΑΟ ΘΗΒΑ (Γιώργος Λάμπρου): Μόνος, Κουτσούμπας, Τσατσαρώνης, Π. Γεωργίου, Ευσταθίου, Μαυρόπουλος, Αργυρίου, Χατζηλάμπρος, Τόσκας (90+3' Τσομπάνης), Αντωνίου (73' Μαλισόβας), Κατσογιάννης (90+1' Γιαλός).



Στην κάμερα του themath.gr μίλησαν με τη σειρά:
Γιώργος Λάμπρου, Στάθης Χατζηλάμπρος, Γιάννης Λεγάτος 


Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

ΤΑΞΙΔΙ ...ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ !!!

Εμπνευσμένο από τον μηχανισμό των Αντικυθήρων διαστημικό όχημα της NASA για Αφροδίτη

Ένα υποψήφιο ρόβερ της NASA για την Αφροδίτη εμπνέεται από τον μηχανισμό των Αντικυθήρων. ΑΠΕ-ΜΠΕ
Ταξίδι στο διάστημα με τεχνολογία του παρελθόντος!!!
Μηχανικοί της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA) έχουν σχεδιάσει ένα ρόβερ που προορίζεται για τον πλανήτη Αφροδίτη και το οποίο αντλεί εμπνεύσεις από τον μηχανισμό των Αντικυθήρων και από τις μηχανές του Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Είναι γνωστό ότι η καυτή Αφροδίτη είναι ένας πολύ δύσκολος πλανήτης, ένα από τα πιο εχθρικά περιβάλλοντα στο ηλιακό μας σύστημα, με πολύ πιο ακραίες συνθήκες από ό,τι ο ‘Αρης, μία «κόλαση» για οποιοδήποτε μηχάνημα στέλνει ο άνθρωπος εκεί.
Καμία σοβιετική (Venera και Vega) ή αμερικανική διαστημοσυσκευή (Pioneer) δεν έχει επιζήσει στην επιφάνειά της για πάνω από 127 λεπτά, καθώς η θερμοκρασία των 460 βαθμών Κελσίου που λιώνει μέταλλα, η πίεση των 92 μπαρ και τα νέφη θειϊκού οξέος μπορούν να «ψήσουν» γρήγορα τα ηλεκτρονικά κυκλώματα.
Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, ο μηχανικός Τζόναθαν Σόντερ και η ομάδα του στο Εργαστήριο Αεριοπροώθησης (JPL) της NASA σχεδίασαν ένα -φουτουριστικό και ταυτόχρονα ρετρό- ρόβερ, με την ονομασία “Automaton Rover for Extreme Environments” (AREE) ή «Αυτόματο Ρόβερ για Ακραία Περιβάλλοντα». Το ρόβερ δεν χρειάζεται καθόλου τα ευάλωτα ηλεκτρονικά, αλλά χρησιμοποιεί μόνο ενισχυμένα μηχανικά συστήματα από ανθεκτικά μεταλλικά κράματα.
Το ρόβερ διαθέτει ένα όχι ηλεκτρονικό αλλά πλήρως μηχανικό υπολογιστή-ρολόι, που θυμίζει εκείνον των Αντικυθήρων που προέβλεπε αστρονομικά συμβάντα προ 2.300 ετών. Περιλαμβάνει επίσης ένα είδος φωνογράφου, που θα καταγράφει στοιχεία.
Τα στοιχεία αυτά θα υψώνονται στην ατμόσφαιρα ανά τακτά χρονικά διαστήματα μέσω ενός μπαλονιού γεμάτου με αέριο και θα καταλήγουν σε ένα drone-αναμεταδότη που θα βρίσκεται δεκάδες χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια και θα κινείται με ηλιακή ενέργεια. Το drone, με τη σειρά του, θα μεταδίδει τα στοιχεία σε δορυφόρο που θα κινείται σε τροχιά γύρω από την Αφροδίτη και από εκεί θα στέλνονται τελικά στη Γη.
Το ρόβερ, το οποίο θα συλλέγει κλιματικά, σεισμικά και γεωλογικά δεδομένα, θα κινείται με ένα σύστημα ποδιών που θα τροφοδοτούνται μόνο με αιολική ενέργεια από τους ανέμους, η οποία θα συλλέγεται από μια τουρμπίνα στην κορυφή του. Στόχος είναι η διαστημοσυσκευή να επιβιώσει πάνω στην Αφροδίτη για εβδομάδες ή και μήνες.
Το ρόβερ είχε αρχικά προταθεί πέρυσι και πρόσφατα έλαβε επιχορήγηση στο πλαίσιο του προγράμματος της NASA για τη στήριξη καινοτόμων διαστημικών ιδεών (Innovative Advanced Concepts Program). Αν και δεν είναι ακόμη βέβαιο ότι η NASA θα χρησιμοποιήσει ένα τέτοιο ρόβερ χαμηλής τεχνολογίας, εφόσον όντως το κάνει, τότε θα είναι η πρώτη εφαρμογή της αρχαίας τεχνολογίας για την εξερεύνηση του διαστήματος. 
Ο νότιος τερματικός σταθμός του αεροδρομίου Ορλί στο Παρίσι μπορεί να παραμείνει κλειστός έως το βράδυ έπειτα από το επεισόδιο κατά το οποίο στρατιώτες πυροβόλησαν και σκότωσαν έναν άνδρα που προσπάθησε να υφαρπάξει το όπλο ενός στρατιώτη, δήλωσε ο επικεφαλής της εταιρίας ADP η οποία διαχειρίζεται τα αεροδρόμια.
Ο άλλος τερματικός σταθμός του αεροδρομίου μπορεί να ανοίξει νωρίτερα, δήλωσε στους δημοσιογράφους ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας, Ογκουστίν ντε Ρομανέ.
18/03/2017 13:20
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Αθήνα


http://mignatiou.com/2017/03/

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

ΑΝΤΙΔΡΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΓΑΓΓΡΑΙΝΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ... !!!


Του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας 

Η πρόσφατη απόφαση κάποιων κληρικών μας να προβούν στη διακοπή της μνημόνευσης των οικείων επισκόπων τους αποτελεί σημαντική εξέλιξη, που ευχόμαστε να επιφέρει ευρύτερες θετικές εξελίξεις στο μέτωπο ενάντια στην προελαύνουσα εδώ και χρόνια παναίρεση του Οικουμενισμού. Και επειδή πολλοί έσπευσαν να κατηγορήσουν την απόφαση αυτή είτε ως πράξη φανατισμού και πρόκλησης σχίσματος (στη χειρότερη περίπτωση), είτε ως βιαστική κίνηση (στην καλύτερη), ας δούμε χωρίς παρωπίδες και υπεκφυγές για ποιους λόγους κανένας από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς δεν ευσταθεί.

Είναι βεβαίως γνωστό ότι ο Οικουμενισμός κλιμακώνει τα τελευταία χρόνια την επίθεσή του απέναντι στους όλο και λιγότερους εναπομείναντες υπερασπιστές της Ορθοδοξίας. Και είναι επίσης φανερό ότι με την πάροδο του χρόνου δεν μιλάμε απλώς για την οργανωμένη απόπειρα ισοπεδωτικής δογματικής «ενοποίησης» του λεγόμενου χριστιανικού κόσμου, μέσω ενός ιδιόμορφου δια-χριστιανικού συγκρητισμού, αλλά για κάτι ενταγμένο σε μία ακόμη ευρύτερη διαδικασία: εκείνη ενός γενικότερου θρησκευτικού συγκρητισμού, που έχει ως άμεσους στόχους του την άμβλυνση της θρησκευτικής συνείδησης των λαών, τη σταδιακή ισοπέδωση (μέσα από τη μιθριδατική εξοικείωση με τις συνεχείς επαφές, τους «διαλόγους» και τις συμπροσευχές) των θρησκευτικών τους ιδιαιτεροτήτων και την ψυχολογική τους προετοιμασία για το σερβίρισμα της νεοεποχίτικης πανθρησκειακής σαλάτας, της οποίας η παρασκευή βρίσκεται ήδη εν πλήρη εξελίξει. 

Αυτό το θρησκευτικό - πνευματικό «παιχνίδι» μαίνεται εδώ και δεκαετίες, με βασικό συνένοχο εννοείται το ίδιο το Φανάρι (θυμηθείτε την πορεία από τον Μελέτιο Μεταξάκη ως τον Αθηναγόρα και από τον Δημήτριο ως τον σημερινό πατριάρχη), επ’ εσχάτων όμως των χρόνων και την Ελλαδική Εκκλησία (είτε με τους εναγκαλισμούς του Αρχιεπισκόπου Αθηνών με τον Πάπα στη Λέσβο και αλλού, είτε με τη μόνιμη εκπροσώπηση στην παρωδία του - αυτοφερόμενου ως - Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, είτε με τους συναγελασμούς ιεραρχών μας σε διαθρησκειακές μυστικοσυνάξεις μαζί με καρδινάλιους, γκουρού, ιμάμηδες και μάγους). Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσονται αναφανδόν και οι πρόσφατες εξελίξεις, όλα όσα δηλαδή προηγήθηκαν, αλλά και ακολούθησαν τη ληστρική και ψευδορθόδοξη σύνοδο της Κρήτης. Έχει ήδη χυθεί πολύ μελάνι προς επίρρωσιν του τελευταίου χαρακτηρισμού, αν και νομίζω πως θα αρκούσαν δύο μόνο επισημάνσεις για να τον δικαιώσουν: αφ’ ενός ο δογματικός κατήφορος (με την υπερψήφιση αιρετικών διδασκαλιών, όπως η αναγνώριση του όρου «Εκκλησίες» στα πλανεμένα παραμάγαζα της δυτικής απάτης) και αφ’ ετέρου η κανονική εκτροπή (με τον πρωτοφανή - και αντικείμενο σε κάθε έννοια συνοδικού κανόνα - τρόπο διεξαγωγής των ψηφοφοριών και λήψης των αποφάσεων). Γνωστή και η απουσία των 2/3 του ορθόδοξου κόσμου (Ρώσων, Βουλγάρων και Γεωργιανών), την οποία φυσικά επεχείρησαν να σπιλώσουν οι εγκάθετοι του Οικουμενισμού, αποδίδοντάς την αποκλειστικά σε λόγους εγωισμού ή σε πολιτικά παιχνίδια και αποσιωπώντας (ή υποτιμώντας τεχνηέντως) τα δεδομένα πνευματικά και δογματικά αίτια. 

Όλα αυτά συνιστούν τρομακτικά αδιανόητες εξελίξεις που είναι ξεκάθαρο ότι θα έπρεπε από πολύ καιρό να επιφέρουν διακοπή της μνημόνευσης του εμφανώς αιρετικού Βαρθολομαίου από τους επισκόπους μας (κατά την προηγηθείσα εμπειρία της διακοπής μνημόνευσης του μασώνου και οικουμενιστή Αθηναγόρα από τις αγιορείτικες μονές και από ομάδα ελλαδικών μητροπολιτών πριν από 50 περίπου χρόνια). Τουλάχιστον από όσους επισκόπους (λέγεται ότι) διατηρούν ακόμη ορθόδοξο φρόνημα. Αντ’ αυτού, εδώ και χρόνια βλέπουμε μόνο κείμενα και λεκτικούς λεονταρισμούς, αλλά ουδέν έτερον (ως προς την ουσία). Και επειδή αυτή η ανυπαρξία συνεχίστηκε και μετά την κρητική ψευτοσύνοδο, ήταν φανερό ότι η αντίδραση δεν θα αργούσε να έρθει, έστω και από τον λεγόμενο κατώτερο κλήρο.

Φυσικά, απαντώντας σε όσους (καλοπροαίρετα, γιατί υπάρχουν και τέτοιοι) θα αποκαλούσαν την κίνηση των πρόσφατων «αποτειχίσεων» ως βιαστική, αντιλαμβανόμαστε τη σημασία που θα είχε πράγματι μία πιο συντονισμένη αντίδραση, στην οποία θα μετείχαν οι αγιορείτικες μονές και κάποιοι μητροπολίτες. Και είναι σίγουρο πως αυτό το αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι οι κληρικοί που τώρα αντέδρασαν. Μια όμως που το Όρος εμφανίζεται διχασμένο (δυστυχώς το οικουμενιστικό πνεύμα έχει εισχωρήσει σε βάθος και εκεί) και κανείς άλλος δεν τολμά, είναι φανερό πως η αντίδραση που τελικά υπήρξε και αναπόφευκτη ήταν, αλλά και απολύτως επιβεβλημένη. 

Το βασικό που οφείλουμε να αναλογιστούμε είναι πως μία τέτοια στάση πατάει απολύτως πάνω στους Ιερούς Κανόνες και όχι μόνο δικαιώνεται, αλλά και επιβάλλεται από αυτούς. Εξάλλου είναι απολύτως βέβαιο πως κανείς από τους «αποτειχισθέντες» δεν λειτούργησε εν βρασμώ και ελαφρά τη καρδία, καθώς προηγήθηκε επί μακρόν τεράστια επίδειξη αναμονής και υπομονής εκ μέρους τους, απέναντι στις συνεχείς απόπειρες φίμωσής τους, που εκπορεύθηκαν και πάλι από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και επιβλήθηκαν από ορισμένους σκληροπυρηνικούς «καθεστωτικούς» επισκόπους πάνω σε κάποιους ιερείς που είχαν ορθόδοξο πατερικό φρόνημα.

Η άκρως φασίζουσα βέβαια αυτή απόπειρα φίμωσης των αντιφρονούντων δεν είναι τωρινό μόνο γεγονός, αλλά πάγια τακτική. Θυμίζω ότι και προ ετών, όταν είχε και πάλι επιχειρηθεί (με Σύνοδο στην Κύπρο) ένα αποφασιστικό βήμα στον δρόμο προς την Ψευδοένωση με τις (δήθεν) Εκκλησίες της Δύσης, βήμα που είχε αποτραπεί τότε χάρη στον ξεσηκωμό των πιστών βάσει του περίφημου κειμένου της «Ομολογίας Πίστεως», ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, με επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, κατηγορούσε με βαριές εκφράσεις την προσυπογραφή της από αρχιερείς, ηγουμένους, κληρικούς και λαϊκούς της Εκκλησίας της Ελλάδας, κατήγγελλε την «Ομολογία» ότι εξαπατά και οδηγεί σε Σχίσμα και καλούσε την Ιεραρχία να καταδικάσει το κείμενο και τους κληρικούς που το υπέγραψαν επιβάλλοντας ποινές, «αναλογιζόμενη τον κίνδυνον, τον οποίο εγκυμονεί δια την ενότητα της Εκκλησίας η επιδεικνυμένη ανοχή ή και η υπό τινων εκ των επισκόπων αυτής ενθάρρυνσις, τοιούτων διχαστικών ενεργειών»! Σχεδόν ταυτόχρονα άλλη επιστολή του επίσης γνωστού οικουμενιστή μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα προς όλους τους ελλαδικούς αρχιερείς, τους έθετε με αυστηρό και ψυχολογικά εκβιαστικό ύφος «προ των ευθυνών τους», επειδή επέτρεπαν την κριτική στα συντελούμενα στον χώρο του Οικουμενισμού, και τους καλούσε ουσιαστικά να πατάξουν τους αντιφρονούντες! 

Ίδια υπήρξε και τώρα η συμπεριφορά του Φαναρίου (ή και ακόμη χειρότερη, δεδομένης της έτι μεγαλύτερης αποθράσυνσης των οικουμενιστών στο ενδιάμεσο διάστημα). Ως συνέπεια αυτής (αλλά βασικά και του παρομοίου φρονήματος κάποιων ελλαδικών επισκόπων), τρομακτικές πιέσεις ασκήθηκαν σε ανθρώπους, όπως ο π. Θεόδωρος Ζήσης, ώστε να σταματήσουν να μιλούν δημόσια εναντίον του Οικουμενισμού, και άλλοι, όπως ο π. Νικόλαος Μανώλης, υποβλήθηκαν σε πρωτοφανή…καψώνια (άσκηση ψυχολογικής βίας μέσω επιστολών και απειλών, μεταθέσεις σε άλλη ενορία κλπ), προκειμένου να εξαναγκαστούν σε σιωπή. Το παράξενο λοιπόν δεν είναι ότι έφτασαν στο σημείο να αντιδράσουν τώρα, επιλέγοντας (κάποιοι εξ αυτών) για σημειολογικούς προφανώς λόγους την Κυριακή της Ορθοδοξίας για την επίσημη ανακοίνωση αυτής της αντίδρασης. Το παράξενο μάλλον είναι ότι δεν ακολουθήθηκαν από περισσότερους, την ώρα που πανελλαδικά η κατάσταση 8 περίπου μήνες μετά την (αυτοφερόμενη ως) Αγία και Μεγάλη Σύνοδο δείχνει τόσο θλιβερή, με το πλέον ακραίο οικουμενιστικό πνεύμα να κινεί πια μείζον μέρος της εκκλησιαστικής μας ιεραρχίας. 

Ίσως όμως το ερώτημα γιατί δεν προέβησαν σε παρόμοιες αντιδράσεις όσοι πριν από ένα χρόνο διετράνωναν (σε διάφορες ορθόδοξες συνάξεις και συσκέψεις κληρικών και μοναχών, αλλά και από άλλα βήματα) ότι η υπομονή που επιδεικνύεται έναντι της κλιμάκωσης των οικουμενιστικών κινήσεων δεν είναι απεριόριστη και ότι η ψευδοσύνοδος της Κρήτης θα αποτελούσε θρυαλλίδα αποφασιστικών εξελίξεων, να είναι και ρητορικό. Τόσο ρητορικό, όση απόσταση υπάρχει ανάμεσα στα λόγια και τις πράξεις. Ούτως ή άλλως το να περάσει κανείς τον Ρουβίκωνα δεν είναι ποτέ κάτι απλό. Και η γενναιότητα και η αποφασιστικότητα είναι πάντοτε χαρακτηριστικά των λίγων. Πολύ λίγοι πάντοτε κρατούν τις Θερμοπύλες, ελάχιστοι είναι πάντα αυτοί που βγαίνουν μπροστάρηδες στις πολύ κρίσιμες στιγμές. Το θέμα είναι τι γίνεται στη συνέχεια.

Εμείς λοιπόν δεν λέμε ότι κακώς βγήκαν αυτοί οι ελάχιστοι μπροστά. Δεδομένων της όλης κατάστασης αφ’ ενός και του γνωστού αταλάντευτου ορθόδοξου φρονήματός τους αφ’ ετέρου, ήταν μάλλον αναπόφευκτο. Απλά ευχόμαστε να μη μείνουν μόνοι και το παράδειγμά τους (που τώρα δείχνει μεμονωμένα και σποραδικά ηρωική ένδειξη αυτοθυσίας) να βρει μιμητές σε ολοένα και περισσότερους κληρικούς της πατρίδας μας (μακάρι δε και σε κάποιους επισκόπους, που θα βρουν επιτέλους το κουράγιο να ελέγξουν σθεναρά τον οικουμενικό πατριάρχη για τις κακοδοξίες και τον συνεχή νεοεποχίτικό του κατήφορο). Αφού η επόμενη μέρα της ψευδοσυνόδου της Κρήτης δεν υπήρξε άμεσα η απαρχή συνταρακτικών εξελίξεων (πλην της ηρωικής τότε ανακοίνωσης μιας ομάδας αγιορειτών πατέρων), που θα σφυγμομετρούσαν και θα διαμόρφωναν σε όλο της το δυνατό εύρος την ορθόδοξη αντίσταση απέναντι στη λαίλαπα της οικουμενιστικής παναίρεσης, ίσως αυτό να γίνει επιτέλους τώρα. 
Ευχόμαστε η γενναία στάση τους - δεδομένων και των εκδικητικών διώξεων που υφίστανται τόσο εκείνοι οι αγιορείτες, όσο και κάποιοι από τους νυν αντιδρώντες κληρικούς - να βρει πλείστους μιμητές, να εμπνεύσει και να αφυπνίσει. Και βέβαια, επειδή δύο φορές χρησιμοποιήσαμε πριν το ρήμα «ευχόμαστε», ξεκαθαρίζουμε διαρρήδην ότι δεν θεωρούμε τη συνέχεια ως ζήτημα απλών…ευχών. 
Οφείλουμε αντίθετα όλοι μας να σταθούμε ενεργά και αποφασιστικά δίπλα στους αγωνιστές της ορθόδοξης πίστης μας, λόγοις και έργοις. 
Και αυτό ακριβώς θα πράξουμε…

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΑ ... ΣΑΡΩΝΟΥΝ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ !!!

Νέα NAVTEX: Η Τουρκία στέλνει το ερευνητικό σκάφος CESME στη Θάσο και τη Σαμοθράκη
Στα παράλια της Θράκης και στο όριο των ελληνικών χωρικών υδάτων της Θάσου και της Σαμοθράκης στέλνει η Άγκυρα το ερευνητικό σκάφος CESME με νέα NAVTEX που εξέδωσε πριν λίγες ώρες, την στιγμή που η ένταση στις σχέσεις με την Ελλάδα παραμένει ψηλά και η Τουρκία βρίσκεται σε κατά μέτωπο σύγκρουση με την Ευρώπη.
Με την NAVTEX 298/17 που εξέδωσε η Τουρκία ανακοινώνει ότι το Cesme θα πραγματοποιήσει επιστημονικές, υδρογραφικές και ωκεανογραφικές έρευνες μεταξύ της 13-17 Μαρτίου στην θαλάσσια περιοχή των διεθνών υδάτων που εκτείνεται μεταξύ της Θάσου- Θράκης- Σαμοθράκης, μόλις έξω από τα όρια των ελληνικών χωρικών υδάτων.
Για επιστημονικές έρευνες δεν απαιτείται άδεια από το παράκτιο κράτος ,όμως η Τουρκία επιχειρεί να αμφισβητήσει ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, εκδίδοντας NAVTEX για την περιοχή αυτή που είναι πέραν κάθε αμφισβήτησης εντός της ελληνικής περιοχής αρμοδιότητας για έκδοση NAVTEX.
Τις τελευταίες εβδομάδες η Τουρκία εχει εκδώσει επανειλημμένα NAVTEX για την πραγματοποίηση ερευνών του Cesme στο κέντρο του Αιγαίου και στο Βόρειο Αιγαίο πολύ κοντά στο όριο των 6 ν.μ. από τις ακτές. Συγχρόνως η Άγκυρα εχει βγάλει στο Αιγαίο το ερευνητικό σκάφος Piri Reis το οποίο κατευθύνεται προς την Μεσόγειο και σύμφωνα με την NAVTEX που εχει εκδώσει η Άγκυρα θα πραγματοποιήσει έρευνες στα διεθνή ύδατα , αναφορά που εκτιμάται ότι αφορά σε περιοχές που ανήκουν στην ελληνική και κυπριακή υφαλοκρηπίδα.
Η Τουρκία μετα από τις απαράδεκτες επιθέσεις εναντίον του προέδρου της Δημοκρατίας αλλά και του υπουργού Άμυνας, συντηρεί την ένταση, την ώρα μάλιστα που ο Νίκος Κοτζιάς βρίσκεται στην Ουάσιγκτον και μεθαύριο θα εχει την πρώτη συνάντηση του με τον Αμερικανό ΥΠΕΞ Ρεξ Τιλλερσον, στον οποίο θα θέσει και τα ζητήματα της τουρκικής επιθετικότητας στο Αιγαίο.

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Η ΕΥΡΑΣΙΑ ...ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ !!!



Γράφει ο Αλέξης Ζακυνθινός 

Μακριά από το σημερινό χάος που επικρατεί στη δυτική τριάδα, στις Η.Π.Α., στην ΕΕ και στην Ιαπωνία, η στρατηγική τριανδρία που έχουν σχηματίσει η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν λαμβάνει σημαντικές αποφάσεις που δεν αφορούν μόνο την Ευρασία, αλλά ολόκληρο τον πλανήτη. Προφανώς βέβαια αφού πρόκειται για μία τεράστια περιοχή, στην οποία κατοικούν περίπου τα δύο τρίτα του πληθυσμού της γης ή περί τα 5 δις άνθρωποι.

Η σημαντικότερη εξέλιξη εν προκειμένω αφορά την κατασκευή μεγάλων έργων και δρόμων που θα συνδέουν όλες τις χώρες μεταξύ τους, φτάνοντας έως την άκρη της Ευρώπης (χάρτης). Πρόκειται για μία επένδυση ύψους περί το 1 τρις $ για τα επόμενα δέκα έτη, την οποία έχει προτείνει η Κίνα, ενώ έχουν αποδεχτεί τόσο η Ρωσία, όσο και το Ιράν.

Την ίδια στιγμή η Ρωσία προωθεί την οικονομική ένωση της Ευρασίας (EAEU), με στόχο την ενσωμάτωση των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών της κεντρικής Ασίας, ενώ το Ιράν αναλαμβάνει τον κύριο ρόλο στη σταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής, με στόχο την ευημερία της. Και οι τρεις συμμαχικές δυνάμεις βέβαια προσπαθούν να ελέγξουν τις αναταραχές που σημειώνονται στην περιοχή, όχι μόνο στη Μ. Ανατολή αλλά, επίσης, στη Β. Αφρική, όπου μεταξύ άλλων διεξάγεται ο εγκληματικός πόλεμος της Σαουδικής Αραβίας εναντίον της Υεμένης, ο οποίος συνεχίζεται αμείωτος τα τελευταία δύο χρόνια.

Η κοινή πηγή αστάθειας πάντως για την ήπειρο της Ευρασίας προέρχεται από την ισλαμική τρομοκρατία, η οποία αναπτύσσεται ως μέσο σύγκρουσης και διαίρεσης. Με τη στρατιωτική στήριξη όμως της Ρωσίας, καθώς επίσης με την οικονομική της Κίνας, ο ρόλος του Ιράν γίνεται όλο και πιο αποφασιστικός.

Αντίθετα, οι Η.Π.Α., οι οποίες ήταν μέχρι πρόσφατα σε θέση να ελέγχουν την περιοχή κυρίως μέσω της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας, φαίνεται να χάνουν πια την επιρροή τους. Πόσο μάλλον μετά την προσέγγιση της Ρωσίας με την Αίγυπτο, η οποία φαίνεται πως εξελίσσεται θετικά.

Η περιοχή πάντως που ενδιαφέρει ιδιαίτερα τις τρεις συμμαχικές δυνάμεις είναι ο κορμός της ηπείρου της Ευρασίας: οι πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της κεντρικής Ασίας, τα περίπλοκα σύνορα μεταξύ του Αφγανιστάν και του Πακιστάν, καθώς επίσης η περιοχή του Καυκάσου. Ειδικά όσον αφορά το Πακιστάν και το Αφγανιστάν, μία από τις πιο ασταθείς περιοχές του πλανήτη, συνεργάζονται όλοι μαζί για να μειωθούν οι εντάσεις, καθώς επίσης για να προωθηθούν οι ειρηνευτικές συνομιλίες, χρηματοδοτούμενες από τη Ρωσία και την Κίνα.

Η αστάθεια τώρα της συγκεκριμένης περιοχής εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το ρόλο που η Ινδία, η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και οι Η.Π.Α. σχεδιάζουν να παίξουν, έτσι ώστε να αντισταθμιστεί το τρίο της Ευρασίας: η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν. Με δεδομένο δε το ότι, το κέντρο διοίκησης και ελέγχου της διεθνούς τρομοκρατίας είναι στην Τουρκία και στη Σαουδική Αραβία, η αρνητική τους επίδραση γίνεται αισθητή από τη Συρία και τη Λιβύη, έως το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και τον Καύκασο. Ο καθοριστικός παράγοντας βέβαια δεν είναι πάντοτε οι Η.Π.Α., παρά το ότι ενθαρρύνουν όλες εκείνες τις προσπάθειες που στρέφονται κατά της ένωσης της ηπείρου της Ευρασίας.

Αυτό που δύσκολα τώρα μπορεί να διαπιστωθεί είναι ο ρόλος της Ινδίας στην περιοχή, γνωρίζοντας πως τρέφει εχθρικά συναισθήματα με το Πακιστάν και την Κίνα, ότι δείχνει μία υποταγή στις Η.Π.Α., ενώ διατηρεί ανέκαθεν φιλικές σχέσεις με τη ρωσική ομοσπονδία, αποτελώντας προηγουμένως έναν σημαντικό σύμμαχο της Σοβιετικής Ένωσης.

Το γεγονός όμως ότι η Ινδία είναι ένας σημαντικός πελάτης φυσικού αερίου του Ιράν, καθώς επίσης της Ρωσίας σε στρατιωτικό επίπεδο, καθιστά σχετικά εύκολο τον έλεγχο της από την τριανδρία της Ευρασίας, καθώς επίσης την αποκοπή της από τις Η.Π.Α.

Η δυσκολότερη όμως πρόκληση είναι η ειρηνευτική διαδικασία μεταξύ του Αφγανιστάν και του Πακιστάν, η οποία έρχεται σε αντίθεση με τα ινδικά γεωπολιτικά συμφέροντα στην περιοχή, τα οποία ευθυγραμμίζονται με αυτά των Η.Π.Α.

Ολοκληρώνοντας, παρά το ότι υπάρχουν προβλήματα στην ασιατική ήπειρο, ευρίσκονται στη διαδικασία επίλυσης τους. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι, η μονοπολική διεθνής τάξη πραγμάτων, η παλαιά δηλαδή, τείνει προς το τέλος της. Στα πλαίσια αυτά είτε η δυτική τριάδα θα αποδεχθεί έναν ρόλο συμπρωταγωνιστή στα διεθνή τεκταινόμενα, αντί το σημερινό πρωταγωνιστικό της ρόλο, είτε θα απορρίψει την αναπόφευκτη ιστορική αλλαγή, καταδικάζοντας τον εαυτό της στη διαδικασία της λήθης. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για θετικές εξελίξεις, όσον αφορά την Ελλάδα, αφού καθιστούν ακόμη πιο σημαντική τη γεωπολιτική της σημασία.

Πηγή Analyst

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

ΤΟ ΧΡΕΟΣ !!! ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ !!! ... ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑ'Ι'ΣΙΟ !!!

Ἅγιος Παΐσιος: "Πρέπει νὰ βροῦν τρόπο οἱ ἐκπαιδευτικοὶ νὰ περνᾶνε μηνύματα στὰ παιδιὰ γιὰ τὸν Θεὸ καὶ γιὰ τὴν Πατρίδα"

"Εἶναι μεγάλη ὑπόθεση ὁ σωστὸς δάσκαλος, ἰδίως στὶς μέρες μας! Τὰ παιδιὰ εἶναι ἄγραφες κασέτες ἢ θὰ γεμίσουν βρώμικα τραγούδια ἢ βυζαντινὴ μουσική.
Τὸ ἔργο τοῦ δασκάλου εἶναι ἱερό. Ἔχει μεγάλη εὐθύνη καί, ἂν προσέξη, μπορεῖ νὰ πάρη μεγάλο μισθὸ ἀπὸ τὸν Θεό. Νὰ φροντίζη νὰ διδάσκη στὰ παιδιὰ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. Πρέπει νὰ βροῦν τρόπο οἱ ἐκπαιδευτικοὶ νὰ περνᾶνε κάποια μηνύματα στὰ παιδιὰ γιὰ τὸν Θεὸ καὶ γιὰ τὴν Πατρίδα. Ἃς σπείρουν αὐτοὶ τὸν σπόρο, καὶ ἃς μὴν τὸν δοῦν νὰ βλαστάνη. Τίποτε δὲν πάει χαμένο κάποια στιγμὴ θὰ πιάση τόπο.
Καὶ πάντα μὲ τὸ καλό, μὲ ἐπιείκεια, μὲ ἀγάπη νὰ φέρωνται στὰ παιδιά. Νὰ προσπαθοῦν νὰ ξυπνᾶνε τὸ φιλότιμό τους. Τὸ παιδὶ θέλει ἀγάπη, ζεστασιά. Πολλὰ παιδιὰ τὴν στεροῦνται τελείως στὸ σπίτι. Ἂν οἱ δάσκαλοι ἀγαπήσουν τὰ παιδιά, θὰ τοὺς ἀγαπήσουν καὶ ἐκεῖνα, καὶ τότε θὰ....
κάνουν πιὸ εὔκολά το ἔργο τους. Ἐμᾶς ὁ δάσκαλος μὲ τὴν βέργα μᾶς χτυποῦσε, ὅταν ἔβλεπε ἀταξία, ἀλλὰ ἀγαποῦσε τὰ παιδιὰ καὶ τὰ παιδιὰ τὸν ἀγαποῦσαν. Δὲν εἶχε δικά του παιδιὰ καὶ τὰ ἀγαποῦσε τὰ παιδιὰ πολύ. Γι’ αὐτὸ λέω ὅτι καλοὶ εἶναι οἱ γονεῖς ποὺ γεννοῦν πολλὰ παιδιὰ καὶ γίνονται πολύτεκνοι, ἀλλὰ καλύτεροι εἶναι οἱ σωστοὶ ἐκπαιδευτικοὶ ποὺ ἀναγεννοῦν τοῦ κόσμου τὰ παιδιὰ καὶ γίνονται ὑπερ-ὑπερ-πολύτεκνοι! Δίνουν ἀναγεννημένους ἀνθρώπους στὴν κοινωνία, καὶ ἔτσι γίνεται καλύτερη".
http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2017/03/blog-post_27.html

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

ΛΑΜΠΕΡΗ !!! Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ !!! ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΘΗΒΑΣ '' ΙΣΜΗΝΗ '' !!!

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΘΗΒΑΣ '' ΙΣΜΗΝΗ ''
ΚΟΣΜΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ '' ΜΠΑΡΜΠΑΓΙΑΝΝΗΣ ''
Σάββατο 11 Μαρτίου 2017
 Πραγματοποιήθηκε παρουσία πλήθους κόσμου πού κατέκλυσε κυριολεκτικά το Κοσμικό Κέντρο '' Μπαρμπαγιάννης '' στο περιαστικό Άλσος Μοσχοποδίου τής Θήβας , η Εκδήλωση τής Εορτής τής Παγκόσμιας Ημέρας τής Γυναίκας , από τον υπερδραστήριο Σύλλογο Γυναικών Θήβας '' ΙΣΜΗΝΗ ''.
Ο Παρουσιαστής τής Εκδήλωσης Δημοσιογράφος κ. Δημήτρης Σοβατζής καλωσόρισε το κοινό με πολλές ευχές  και ευχαριστίες εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου τού Συλλόγου , δίνοντας το λόγο στην Πρόεδρο τού Συλλόγου κα Μαίρη Θαλασσινού η  οποία αναφέρθηκε στην σημασία τής Εορτής τής Γυναίκας αναλύοντας το πρόγραμμα δράσης τού Συλλόγου , ευχαριστώντας όλους όσους συμβάλουν στην Υπέρμετρη δράση τού Συλλόγου , τούς Χορηγούς , όπως και τα Μ.Μ.Ε.
Χαιρετισμό στην Εκδήλωση απηύθυναν οι κ.κ. :
Δήμαρχος τού Καλλικρατικού Δήμου Θηβαίων , κ. Σπύρος Νικολάου
Βουλευτής Βοιωτίας , κ. Ανδρέας Κουτσούμπας
Πολιτευτής Βοιωτίας ,  κα Λουκία Θεοδώρου
Πρόεδρος Τοπικής  Κοινότητας Ελεώνα , κα Δέσποινα Κατσέλη
Πρόεδρος Συλλόγου Γυναικών Καλλιθέας , κα Ζωή Αγγέλου
Δημοτική Σύμβουλος τού Δήμου Θηβαίων , κα Ιουλία Κοντού
Χαιρετισμό στην Εκδήλωση απέστελλε ο Περιφερειακός Σύμβουλος , Πρόεδρος τού Περιφερειακού Συμβουλίου Στερεάς Ελλάδος κ. Γιώργος Ψυχογιός , ο οποίος δέν μπόρεσε να παρευρεθεί  στην Εκδήλωση λόγω Επαγγελματικών Υποχρεώσεων .
*** Τιμήθηκε με Αναμνηστική Πλακέτα για την προσφορά της και το Φιλανθρωπικό τής Έργο στην τοπική κοινωνία η Πρόεδρος τής  Τοπικής  Κοινότητας Ελεώνα , κα Δέσποινα Κατσέλη , την Απονομή έκανε εκ ' μέρους τού Συλλόγου η Δημοτική Σύμβουλος τού Δήμου Θηβαίων , κα Ιουλία Κοντού .

Τίμησαν επίσης με την παρουσία τους την Εκδήλωση οι κ.κ. :
Δημοτικοί Σύμβουλοι τού Δήμου Θηβαίων ,  Γρηγόρης Παπαβασιλείου , Κώστας Τυρηνόπουλος , Κώστας Χαρέμης  , η Αντιπρόεδρος τού Πολιτιστικού Συλλόγου '' Το Κοντίτο '' κα  Μαρία Αποστόλου και η Σύμβουλος τής Τοπικής Κοινότητας Αμπελοχωρίου κα  Ανδρονίκη Κουτσούκου
Εκ μέρους τού Διοικητικού Συμβουλίου τού Συλλόγου προσφέρθηκαν στις κυρίες πού χαιρέτησαν την Εκδήλωση , Ανθοδέσμες και Αγαλματίδια τού Μυθικού Κάδμου Θηβών , τα οποία πρόσφερε στον Σύλλογο ο Δημοτικός Σύμβουλος και δημιουργός τους κ. Γρηγόρης Παπαβασιλείου .
Ζωντανή Μουσική , πλούσιο δείπνο , κέφι και χορός χρωμάτισαν εντυπωσιακά την όλη Εορταστική Εκδήλωση η οποία ήταν αφιερωμένη στο Γυναικείο Φύλο το οποίο είχε την τιμητική του .   

ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΥΗΜΕΡΙΑ !!! ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ !!!
                                                        Δημήτρης Σοβατζής






ΧΟΡΗΓΟΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ :

                                                          Δημήτρης Σοβατζής