Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΣ !!! ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ !!!


Του Σπύρου Ν. Λίτσα 

Είναι προφανές όπως πλέον και ο πλέον αδιάφορος με τα κοινά πολίτης του τόπου αυτού θα ομολογήσει ότι η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως μεγάλης κλίμακας επενδύσεις σε τομείς όπως οι νέες τεχνολογίες, ο τουρισμός και η ενέργεια ώστε να μπορέσει η οικονομία να αρχίσει να κινείται σε άξονες παραγωγής πρωτογενούς πλούτου.

Για να επιτύχει η όλη προσπάθεια δεν χρειάζεται απλώς ένας σχεδιασμός σε βάθος σε επίπεδο Υψηλής Στρατηγικής, ή μόνο ροή κονδυλίων όπως τα πεπερασμένα κρατικιστικά σχήματα προστάζουν. Χρειάζεται όραμα και αγάπη για τον τόπο που τα τελευταία χρόνια, από το 2010, έχει δοκιμαστεί σκληρά και πέρα από τις δεδομένες αντοχές του δυτικού παραδείγματος. Αυτό το όραμα και η αγάπη για τον τόπο μπορούν να προέλθουν σε γενναίες δόσεις από την ομογένεια μας.

Για λόγους που έχουν να κάνουν με μια μολιερικού τύπου εσωτερική ανασφάλεια ώστε να μη χαθεί ο έλεγχος των εξελίξεων, η Αθήνα διαχρονικά απέτυχε να χρησιμοποιήσει υπέρ αυτής το μεγάλο όπλο της Ομογένειας. Χιλιάδες πολίτες με ελληνικές ρίζες που οι ίδιοι αναγνωρίζουν και τιμούν σε κάθε ευκαιρία, αποτελούν κορυφαία μέλη των σημερινών πατρίδων τους – κορυφαίων κρατών του δυτικού κόσμου όπως για παράδειγμα οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Γερμανία κ.α. Κι όμως αυτό το τεράστιο δυναμικό δεν αξιοποιήθηκε ποτέ όπως θα έπρεπε γιατί πολύ απλά η Αθήνα έβλεπε τους ομογενείς ως δεξαμενές χρημάτων και τίποτε περισσότερο.

Η παρατεταμένη κρίση αλλά και η επιβεβλημένη ανάγκη να σταθούμε ξανά στα πόδια μας πρέπει να μας κάνει σοφότερους. Κι αυτό γιατί δεν υπάρχουν πλέον άλλα περιθώρια για να πειραματιζόμαστε με ιδεολογήματα του 19ου αιώνα που τα έχει καταδικάσει οριστικά η ανθρωπότητα στις καλένδες της ιστορικής λήθης. Ο κυριότερος ρόλος που η Αθήνα οφείλει να αποδώσει στην Ομογένεια μας, ενθαρρύνοντας τα μέλη της για πρωτοβουλίες ‘out of the box’ είναι η μεταφορά τεχνογνωσίας προς το μητροπολιτικό κέντρο αναφορικά με τη δημιουργία ενός έξυπνου και ευέλικτου κράτους που θα μπορεί να ελκύει επενδυτές και όχι μόνο τουρίστες χαμηλής οικονομικής δυνατότητας, καθώς επίσης και να λειτουργήσουν ως πρεσβευτές της χώρας μας στο εξωτερικό ώστε να μπορέσει το όνομα Ελλάδα να απαλλαγεί από την οξείδωση που έχει δεχθεί στο κύρος και την αξιοπιστία της.

Μόνοι μας δεν μπορούμε. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Κι αυτό κατά την άποψη μου είναι εξαιρετικά καλό, γιατί αλίμονο αν η Ελλάδα θαβόταν πίσω από τα συγκαιρινά τείχη της φτώχιας, του λαϊκισμού, της υπερφορολογήσης και του πεπερασμένου κρατισμού. Με διεθνείς συνέργειες από τη μια και με τη βοήθεια της ομογένειας μας από την άλλη θα μπορέσουμε να πετύχουμε την επιστροφή μας στην κανονικότητα. Το είχαμε πετύχει και μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που σε συνδυασμό με τη βοήθεια του Δόγματος Τρούμαν και του Σχεδίου Μάρσαλ και την ενεργή συμμετοχή της ομογένειας μας η Ελλάδα επέτυχε να οικοδομήσει μια οικονομία αιχμής για την εποχή. Πρώτα όμως οφείλουμε να ζητήσουμε μια μεγάλη συγνώμη από την ομογένεια μας για όλες τις απογοητεύσεις και τις στρεβλώσεις που το ελληνικό κράτος «άφησε» πάνω της ως ανεξίτηλες μελανιές και να πούμε ότι τώρα είναι η ώρα που για άλλη μια φορά η «παλιά πατρίδα», εκεί που βρίσκονται οι ρίζες τους και οι μη καταγεγραμμένες μνήμες που τρέχουν στο ασυνείδητο τους, τους χρειάζεται ξανά. Ίσως τώρα περισσότερο παρά ποτέ. Όχι ως πηγή χρημάτων, αλλά ως πηγή έμπνευσης, δημιουργικών προτάσεων, παρεμβάσεων και στήριξης.

ς εκ τούτου η πολιτεία οφείλει να προνοήσει για τη δημιουργία ενός δυναμικού και αποκλειστικού φορέα σύνδεσης και οργάνωσης, σε θεσμικό, πολιτισμικό, πολιτικό, εκπαιδευτικό και επενδυτικό επίπεδο της Ελλάδας με την Ομογένεια μας, να θεσμοθετηθεί το δικαίωμα ψήφου στους ομογενείς και να ενισχυθούν οι δομές σύνδεσης του μητροπολιτικού κέντρου με την ομογένεια μέσω της χρήσης νέων τεχνολογιών, της Εκκλησίας κ.α. Για άλλη μια φορά η Ελλάδα δεν χρειάζεται να ανακαλύψει τον τροχό. Απλώς να ακολουθήσει το δημιουργικό παράδειγμα άλλων κρατών που έχουν επιτύχει σημαντικές επιτυχίες στον τομέα αυτό, με κορυφαίο παράδειγμα αυτό του Ισραήλ.

Η Ελλάδα μια ζωή «ανέπνεε» από τους «έξωθεν» πνεύμονες της. Ο ναρκισσισμός και η αποθέωση των στρεβλοτήτων των προηγούμενων δεκαετιών μας οδήγησε στη λήθη. Είναι καιρός όμως να πιάσουμε ξανά το αφήγημα από την αρχή…

* Ο Σπύρος Ν. Λίτσας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Πηγή Liberal

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Η ΔΙΑΚΛΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΩΝ ΒΑΤΡΑΧΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΑΣ !!!

Φωτογραφία αρχείου
Βασική αρχή της στρατιωτικής εκπαίδευσης, είναι η προσαρμογή της στις επιχειρησιακές απαιτήσειςπου απορρέουν από την εθνική στρατιωτική στρατηγική της κάθε χώρας. 

Τίθενται στόχοι, και εκπονείται το ανάλογο σχέδιο δράσης, ώστε να καλυφθούν αυτές οι απαιτήσεις μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα. Η τεκμηρίωση της αναγκαιότητας για την διεξαγωγή συγκεκριμένης εκπαίδευσης, οδηγεί στην οργάνωση αντίστοιχου σχολείου. 

Τα σχολεία εκπαίδευσης των ειδικών δυνάμεων και όχι μόνο, πρέπει να αποσκοπούν στην κάλυψη τέτοιων αναγκών και όχι στην "χορήγηση" προνομίων υπό την μορφή ηθικών αμοιβών. Δεν θα πρέπει να επιλέγεται, για παράδειγμα, κάποιος να διέλθει την εκπαίδευση του σχολείου ελευθέρας πτώσεως αν δεν πρόκειται ποτέ να αξιοποιήσει αυτές τις γνώσεις επιχειρησιακά, μόνο και μόνο για να φέρει τις έγχρωμες πτέρυγες. Το ίδιο θα πρέπει να συμβαίνει και με την εκπαίδευση του βατραχανθρώπου.

Οπωσδήποτε  θα πρέπει να λαμβάνεται υπ' όψη το επιχειρησιακό έργο που με αυτήν την εκπαίδευση επιδιώκεται να καλυφθεί. Άλλες οι απαιτήσεις του ΠΝ, άλλες της ΠΑ και άλλες του ΣΞ, σε ό,τι αφορά τις υποβρύχιες δραστηριότητες. Επομένως αναφερόμαστε στην δημιουργία αντιστοίχων σχολείων.
Εκπαίδευση στο ΣΥΚ ΣΞ (Φωτογραφία ΓΕΣ)

Με αυτή την λογική οργανώθηκε πριν από 7 χρόνια το Σχολείο Υποβρυχίων Καταστροφών του Στρατού Ξηράς, με επιδίωξη την κάλυψη των αναγκών των αμφιβίων Δυνάμεων Καταδρομών. Το σχολείο ξεκίνησε πολύ καλά! Δεν ξέρω αν τελικά καλύφθηκαν οι ανάγκες, για να δικαιολογείται η παύση του.

Είναι γεγονός από την άλλη πλευρά, ότι η πολλαπλότητα ιδίων σχολείων σε κάθε κλάδο των Ενόπλων Δυνάμεων, επιφέρει μεγαλύτερο οικονομικό κόστος, απ' ότι αν υπάρχει ένα ενιαίο διακλαδικό σχολείο. Όταν όμως μιλάμε για ενιαίο διακλαδικό σχολείο, ή καλύτερα να χρησιμοποιήσω την λέξη σχολή, ή κέντρο εκπαίδευσης, σημαίνει ότι μέσα εκεί οργανώνονται επί μέρους σχολεία που προορίζονται να καλύψουν τις επιχειρησιακές ανάγκες του αντίστοιχου κλάδου. Η σύγχρονη εξέλιξη των επιχειρήσεων, επιβάλλει τέτοιου είδους εξειδικεύσεις. Αυτό συνεπάγεται εκπαιδευτές απ' όλους τους κλάδους, και κοινή, διακλαδική αντίληψη, των επιχειρησιακών απαιτήσεων.

Η κοινή λογική λέει, ότι πριν κλείσεις ή ακυρώσεις κάτι "παρωχημένο",  πρέπει να έχεις ετοιμάσει την αντικατάσταση με το πρωτότυπο και καλύτερο νέο. Αν δεν γίνει έτσι, τότε υπάρχει η επικινδυνότητα της αποτυχίας κάλυψης των αναγκών.

Εύχομαι να πρεσβεύσει η σύνεση στην εξέλιξη της εκπαίδευσης των βατραχανθρώπων, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του κάθε κλάδου, χωρίς υστεροβουλίες, ή "συντεχνιακές" αντιλήψεις, αλλά με γνώμονα το κοινό εθνικό συμφέρον. 

Βασική εκπαίδευση ΥΚ (Φωτογραφία αρχείου)
Ελπίζω να δω σύντομα, μια  πρωτότυπη, εξελιγμένη, διακλαδική Σχολή Υποβρυχίων Καταστροφών κοινής αποδοχής, η οποία μέσα από την ποικιλία των σχολείων της (βασικά και προχωρημένα) και με την κατάλληλη και ισόρροπη παρουσία εκπαιδευτών όλων των κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, θα μπορεί να εκπληρώνει το επιχειρησιακό της έργο. Γιατί δεν θέλουμε απλούς αυτοδύτες για καταδύσεις αναψυχής, αλλά βατραχανθρώπους-μαχητές.


Ανιχνευτής

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

ΤΟ '' ΑΔΕΣΠΟΤΟΝ '' ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗΣ !!!

Γράφει  Σάββας Ἠλιάδης, Δάσκαλος
Λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης: «Ἀδέσποτον ἡ ἀρετὴ καὶ ἑκούσιον καὶ ἀνάγκης πάσης ἐλεύθερον» καί: «Ἐλευθέραν γὰρ εἶναι προσήκει παντὸς φόβου τὴν ἀρετὴν καὶ ἀδέσποτον, ἑκουσία γνώμη τὸ ἀγαθὸν αἰρουμένην». Καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος: «Θεῶ οὐ τὸ ἠναγκασμένον φίλον ἀλλὰ τὸ ἐξ ἀρετῆς κατορθούμενον. Ἀρετὴ δὲ ἐκ προαιρέσεως καὶ οὐκ ἐξ ἀνάγκης γίνεται».
Τὸ ρῆμα «δεσπόζω» ἀρχικὰ σημαίνει ἀσκῶ κυριαρχία. Ἐπίσης κυριαρχῶ τινός, ἐξουσιάζω κάτι. Γενικά, ὅλες οἱ ἑρμηνεῖες τοῦ ρήματος περιστρέφονται γύρω ἀπὸ τὴ λέξη «ἐξουσία» καὶ «κυριαρχία». Τὸ οὐσιαστικὸ «δεσπότης» ἀναφέρεται στὸν οἰκοδεσπότη, στὸν κύριό τν δούλων, τὸν ἀπόλυτο ἄρχοντα, τὸ δυνάστη, τὸν ἰδιοκτήτη κάποιου, τὸ Θεό. Στὴ νεότερη δὲ ἐκδοχὴ τὸν ἀρχιερέα, τὸν ἐπίσκοπο.
     Ἡ λέξη «ἀδέσποτος» ἐπίσης, αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει κύριο, δεσπότη, αὐτὸς ποὺ δὲν ἀνήκει σὲ κανέναν, αὐτὸς ποὺ εἶναι στὴ διάθεση τοῦ καθενός. Τὸ δὲ θηλυκό το «δεσπότης» εἶναι ἡ «δεσπότις», ἡ «δέσποινα», ἡ κυρία τοῦ σπιτιοῦ, ἡ ἡγεμονίδα, ἡ βασίλισσα, ἡ αὐτοκράτειρα, ἡ Θεοτόκος. 
     Ὥστε, κατὰ τὸ λόγο τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὶς ἐμπειρίες τῶν ἁγίων στὴν ἐκκλησιαστική μας Παράδοση, ἐκεῖ ὅπου ὁ πιστὸς ἀναγνωρίζει τὸ....
πνευματικὸ περιεχόμενο τῆς λέξης Δεσπότης, εἶναι μόνο το πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς λέξης Δέσποινα, αὐτὸ τῆς Παναγίας. 
Ἄλλωστε, ἕνας εἶναι ὁ Δεσπότης του καὶ ἔτσι τὸν προσφωνεῖ διαρκῶς στὶς προσευχές του καὶ στὶς συνεχεῖς ἐπικλήσεις του μέσα στὶς λατρευτικὲς ἀκολουθίες, ὅπως καὶ τὴν Παναγία ὡς Δέσποινα. Αὐτόν, ποὺ εἶπε πὼς εἶναι ἡ Ἀλήθεια καὶ πώς, ἂν τὴν γνωρίσει ὁ πιστός, αὐτὴ θὰ τὸν ἐλευθερώσει. Τοῦ μένει λοιπὸν νὰ ἀγωνισθεῖ νὰ γνωρίσει τὸ Χριστό, τὴν Αὐτοαλήθεια καί, ἀφοῦ τὸν βάλει στὴ ζωή του ὡς Δεσπότη - ὤ, τοῦ ὑπερλόγου - θὰ εἶναι κατὰ πάντα ἐλεύθερος.
     Ὁ ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ προκόψει ἀληθινά, πρέπει νὰ εἶναι «ἀδέσποτος», ὅπως γράφουν οἱ ἅγιοι. Διὰ τῆς κτίσεως τῶν εὐαγγελικῶν ἀρετῶν ἐλευθερώνεται καὶ μὲ τὴ διάκριση καὶ τὸ φόβο μὴν πληγώσει τὴ χάρη τῶν ἀρετῶν, ποὺ τοῦ χαρίζει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, πράττει τὸ «ἀγαθὸν» μὲ ἑκούσια γνώμη, χωρὶς βία καὶ καταδυνάστευση. 
     Ναί, εἶναι ἀδέσποτος καὶ ἄρα ἐλεύθερος. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ πατέρες καὶ ὄχι ἀπὸ δεσπότες. Ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ θυσιαστικὴ προσέγγιση στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἐπίσκοπος, ἐπὶ παραδείγματι, ὁ ὁποῖος εἶναι «εἰς τόπον καὶ τύπον Χριστοῦ», αὐτὸς πρῶτος θὰ κάνει τὸ βῆμα. Διότι ὁ τόπος Χριστοῦ εἶναι ὁ Γολγοθὰς καὶ ὁ τύπος Χριστοῦ ὁ Σταυρός του. Αἷμα καὶ θυσία στολίζουν τὴν πατρικὴ ἀγάπη, ἀπὸ τὴν ὁποία λείπει παντελῶς ὁ φόβος. 
     Σύμφωνα μὲ τοὺς παραπάνω λόγους τῶν ἁγίων, πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ «δεσποζόμενος» πιστὸς (δεσπόζομαι = τελῶ ὑπὸ κυριαρχία) νὰ καλλιεργηθεῖ στὴν ἀρετή, ὥστε νὰ δημιουργηθεῖ μέσα του τὸ ἀνάλογο κριτήριο καὶ νὰ ἐγείρει φωνὴ διαμαρτυρίας γιὰ τὰ «ἀδέσποτα» οἰκουμενιστικὰ καὶ λοιπὰ τολμήματα τῶν δεσποζόντων; Ποῦ νὰ βρεῖ στήριγμα, ὅταν αἰσθάνεται πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι τοῦ τὴ δεσπόζουσα αὐθεντία, ἕτοιμη νὰ τὸν «συντρίψει», ἀφαιρώντας του ἀπειλητικά το δικαίωμα νὰ ἄρει φωνὴ συνειδήσεως;
     Ἡ ἀντίδραση ἑνὸς μητροπολίτη στὴν παύση μνημόνευσης τοῦ ὀνόματός του ἀπὸ ἱερέα τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειάς του, ἀποτυπώνει καὶ καταδεικνύει τὸ υἱοθετούμενο ἀπὸ τὴν πλειονότητα τῆς ἱεραρχίας «δεσποτικόν». Εἶπε: «Δὲν μπορεῖ ἕνας ἱερεὺς νὰ εἶναι περισσότερο ὀρθόδοξος ἀπὸ τὸν μητροπολίτη»! Ἀκόμη: «Αὐτὰ τὰ πράγματα (τὰ σχετικὰ μὲ τὴν πίστη καὶ τὶς αἱρέσεις) δὲν εἶναι τῶν παπάδων, εἶναι τῶν Συνόδων, εἶναι τῶν Πατριαρχῶν, τῶν Ἀρχιεπισκόπων»! 
     Μ` ἄλλα λόγια, ὁ ἅγιος Παΐσιος, ποὺ ἦταν ἁπλὸς μοναχός, δὲν μποροῦσε ἐπ` οὐδενὶ νὰ εἶναι ὀρθοδοξότερος ἀπὸ τὸν μητροπολίτη! Ἄρα δὲν εἶχε δικαίωμα νὰ ἐκφέρει γνώμη περὶ αὐτῶν!
     Βέβαια, αὐτὴ ἡ νοοτροπία δὲν περιορίζεται μόνο σὲ ἱεράρχες ἀλλὰ καὶ σὲ πρόσωπα ποὺ ἔχουν ὑπὸ τὴν καθοδήγησή τους ψυχές, τυφλὰ προσκολλημένες σ` αὐτούς. Τοὺς ἀπαγορεύεται ἡ ἔκφραση τῆς γνώμης τους, τῆς ἀνησυχίας τους γιὰ καταφανῆ ἔργα καὶ λόγια, ποὺ προδίδουν τὴν πίστη, μὲ τὴν δικαιολογία πὼς αὐτὰ εἶναι ὑποθέσεις ἄλλων, τῶν «μεγάλων», τῶν «μορφωμένων» καὶ ὄχι τοῦ οἱουδήποτε ἀγράμματου, ἄσχετου περὶ τὴν ἀκαδημαϊκὴ θεολογία.
      Λοιπόν, αὐτὸ «τὸ ἀδέσποτόν της ἀρετῆς καὶ ἀνάγκης πάσης ἐλεύθερον, τῆς ἑκουσία γνώμη τὸ ἀγαθὸν αἰρουμένης», δὲν λειτουργεῖ σήμερα στὸ χῶρο τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, ὡς βασικὸς παράγοντας ἐλεύθερης ἔκφρασης τῆς ἐσωτερικῆς ἀγωνίας καὶ ἀνησυχίας τοῦ πληρώματος, σχετικὰ μὲ τὰ θέματα τῆς πίστεως καὶ κυρίως μὲ τὴν καταφανῶς ἐκτραπεῖσα πορεία τῶν ποιμένων ἀπὸ τὴ διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων. Δὲν πνέει αὐτὸς ὁ εὐλογημένος ἄνεμος τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας, ποὺ προσφέρει τὸ ἀναγκαῖο ὀξυγόνο γιὰ τὴν ἀγωνιώδη ἔκφραση τῆς ἀλήθειας ἀπὸ τὸ πλήρωμα πρὸς τοὺς ποιμένες, οἱ ὁποῖοι, ὡς κύριοι καὶ δεσπότες «πωλοῦν τὸν πολύτιμον μαργαρίτην», ξένω βουλήματι, ἰδίω θελήματι καὶ αὐθαιρέτω γνώμη.
     Ὁ φόβος καὶ ἡ ἄγνοια εἶναι οἱ δυὸ βασικοὶ λόγοι, οἱ ὁποῖοι λειτουργοῦν ἀνασταλτικὰ στὴν ἐλεύθερη ἔκφραση. Καὶ γιὰ τοὺς δυὸ ὑπεύθυνοι εἶναι οἱ ποιμένες καὶ οἱ διδάσκαλοι. Καθηλώνονται οἱ ψυχές, οἱ ὁποῖες περιδεῶς παρακολουθοῦν, μὴ δυνάμενες νὰ   κατανοήσουν τὸν προβαλλόμενο καὶ διαρκῶς μετασχηματιζόμενο ὑποκριτικὸ καὶ προδοτικὸ τρόπο ἐκχώρησης τῆς Ἀλήθειας στὸ ἀπάνθρωπο σχέδιο τῆς παγκοσμιοποίησης. Τὴν ἀγαπολογοῦσα μὲν δημοσίως, συνθλίβουσα δὲ τὰ πάντα, εὐκαίρως ἀκαίρως, ἀλλὰ πάντοτε ἐγκαίρως, «δεσποτεία». (Δεσποτεία = ἡ ἐξουσία τοῦ κυρίου ἐπὶ τῶν δούλων, ἡ ἀπόλυτος ἐξουσία, Ν. μτφ. ἐπιβολὴ τυφλῆς ὑπακοῆς).
     Αὐτὴ δημιουργεῖ κλίμα ἐκφοβισμοῦ, συνθλίβει καὶ λοιδορεῖ καὶ ἐξουδενώνει τοὺς μετριοπαθεῖς, τοὺς εὐγενικούς, τοὺς ἄτολμους, τοὺς ἀδύνατους, τοὺς ἀγνοοῦντες. Ὑπάρχουν πολλὲς μαρτυρίες μὲ ὀπτικοακουστικὸ ὑλικό, ποὺ δημοσιεύτηκαν σὲ διάφορες πηγὲς εἰδήσεων, ὅπου ἀποδεικνύεται τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. Καὶ συνεχίζουν οἱ ἐραστὲς της τὸ «θεάρεστο» ἔργο τῆς ἀπορθοδοξοποίησης, ἄλλοι ὡς πρωτεργάτες καὶ ἄλλοι ὡς ἐπικροτοῦντες ἢ ἐφησυχάζοντες θεατές. 
     Μὲ τὸ ἰσχυρὸ ρεῦμα τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ποὺ κατέχει τοὺς ζωτικοὺς θύλακες γιὰ τὴν ἀλλοίωση καὶ τὸν ἐκφοβισμὸ τῶν συνειδήσεων, καθιερώθηκε καὶ εἶναι πλέον ξεκάθαρη ἡ εἰκόνα: Ἀπὸ τὴ μιὰ «ἐμεῖς οἱ δεσπόζοντες» καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη «ἐσεῖς οἱ δεσποζόμενοι»! Καὶ συμβαίνει τὸ ἑξῆς πρωτόγνωρο φαινόμενο: Οἱ δεσπόζοντες σιωποῦντες, ἐπιβάλλουν τὴ σιωπὴ στοὺς δεσποζομένους!!! «Φόβος καὶ τρόμος ἐπέπεσε τῇ κτίσει» καὶ ἡ σιωπὴ ἁπλώθηκε παντοῦ.
     Ἡ ἁπλότητα καὶ ἡ διαφάνεια, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ χαρακτηρίζουν τὰ πάντα μέσα στὴν Ἐκκλησία μαζὶ μὲ τὸ πνεῦμα τῆς ἐλευθερίας ἐν τῇ ταπεινώσει καὶ διακρίσει, ἀπουσιάζουν καὶ ὁ Θεὸς δὲν ἀναπαύεται σ` αὐτό. Ὅπως συμβαίνει καὶ στὶς κοσμικὲς ἐξουσίες, τὰ ἐπιχείρα ὅλης αὐτῆς τῆς κατὰ συρροὴ διεξαγωγῆς τῶν κατ` ἰδία παρανόμων συνεδρίων καὶ ἀποφάσεων καὶ τῆς προπαγάνδας ὑπὲρ αὐτῶν, ἐρήμην το δεσποζομένου λαοῦ, θὰ εἶναι ἡ ὀδύνη καὶ ὁ ἀβάστακτος πόνος. Εὐχόμαστε καὶ προσευχόμαστε νὰ «μετανοήσει» ὁ Θεὸς καὶ νὰ δείξει τὸ μέγα Αὐτοῦ ἔλεος.
Σάββας Ἠλιάδης
Δάσκαλος

Κιλκίς, 12-7-2017

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ !!! ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΑ ΣΠΛΑΧΝΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ !!!

To Βυζάντιο έφερε την Ορθοδοξία στα σπλάχνα της Ρωσίας

Η βασίλισσα των Ρώσων που έφερε τον Χριστιανισμό στη χώρα της


Η ζωή της αγίας Όλγας είναι χαρακτηριστική της μεταστροφής που φέρνει στους ειλικρινείς ανθρώπους ο χριστιανισμός.
 Η δυναμική γυναίκα που αφάνισε με σκληρότητα τη φυλή που σκότωσε το σύζυγό της, εγκατέλειψε την ειδωλολατρία αηδιασμένη από “το απάνθρωπο εθιμικό δίκαιο της εποχής της”, μεταμορφώθηκε σε μια ευγενική ισαπόστολο και πέθανε απομονωμένη στο κάστρο της, πράγμα που ίσως δεν είναι άσχετο με τις πληγές της συνείδησής της για τα εγκλήματα του παρελθόντος.
Ο εγγονός της, άγιος Βλαδίμηρος, επέδειξε μια παρόμοια μεταστροφή: “Πριν να ασπαστεί το χριστιανισμό, αυτός ο πολεμοχαρής ηγεμόνας είχε μειωμένη την αίσθηση της εγκράτειας και του αυτοέλεγχου. Ήταν τολμηρός στη μάχη, αγαπούσε το φαγοπότι, είχε κάμποσες γυναίκες και πολλά παιδιά. Το βάπτισμα άλλαξε τη συμπεριφορά του ριζικά. Δεν έγινε όμως σκυθρωπός, ούτε ζητούσε την απομόνωση. Βρήκε καινούργια χαρά στη ζωή και έστρεψε τη δυνατή και γενναιόδωρη φύση του προς όφελος των ορφανών, των φτωχών και των αρρώστων. Η αυλή του διατήρησε τη φήμη των συμποσίων των ειδωλολατρικών ημερών, αλλά αντί να καλούνται πια οι ισχυροί και πλούσιοι, άνοιξε τις πύλες στους πάσχοντες και πεινασμένους. Έχτισε σπίτια για τους ηλικιωμένους και παραλυτικούς.
Ιδιαίτερα εντυπωσιακή ήταν η στάση του προς τους εγκληματίες. Ο άνθρωπος αυτός που προηγουμένως έχυνεασυλλόγιστα το αίμα σε τρομερές μάχες, αντιλήφθηκε την ιερότητα κάθε ανθρώπινη ζωής. Αυτό τον ώθησε στην κατάργηση της θανατικής ποινής στην απέραντη επικράτειά του…” (καθηγητής Νικ. Ζέρνωφ, Οι Ρώσοι και η Εκκλησία τους, Λονδίνο 1968, ελλ. έκδ. Αστήρ, Αθήνα 1972, σελ. 11).
Ο άγιος Βλαδίμηρος, ηγεμόνας του Κιέβου (από εδώ)
Αλλά ας μιλήσουμε για την αγία Όλγα Wikipedia
Πριν γίνει χριστιανή
Η Αγία Όλγα (ρωσ. Ольга) είναι η πρώτη αγία προερχόμενη από τους Ρως, τους προγόνους των σημερινών ρώσων και ουκρανών. Γεννήθηκε στο Πσκοβ και ήταν κόρη βαράγγων ευγενών – το αυθεντικό σκανδιναβικό της όνομα ήταν Χέλγκα (Helga). Για το ακριβές έτος γέννησής της δεν είμαστε βέβαιοι. Το μεταγενέστερο Πρώτο Χρονικό την τοποθετεί το 879, όμως με βάση αυτή τη χρονολογία φαίνεται πως γέννησε το μοναχογιό της Σβιάτοσλαβ σε ηλικία άνω των 60 ετών! Πιθανότερο είναι να γεννήθηκε γύρω στα 890.Σε πολύ νεαρή ηλικία (~903) η Όλγα παντρεύθηκε το ρουρικίδα Ιγκόρ, μετέπειτα αρχηγό του Κράτους των Ρως, και εγκαταστάθηκε στο Κίεβο. Ο σύζυγός της δολοφονήθηκε το 945 από τους Δρεβλιανούς κατά τη συλλογή φόρου υποτέλειας, με αποτέλεσμα ο θρόνος να περάσει στο μικρό γιο τους Σβιάτοσλαβ που ήταν ακόμη βρέφος. Έτσι η Όλγα ανέλαβε χρέη επιτρόπου μέχρι την ενηλικίωσή του, ασκώντας για σχεδόν δύο δεκαετίες την πραγματική εξουσία στο κράτους.Πρώτο μέλημά της ήταν να λάβει εκδίκηση για το χαμό του άνδρα της, πράγμα που έπραξε με μεγάλη αγριότητα. Σε μια εποχή που δεν υπήρχε γραπτή καταγραφή και είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς την αλήθεια από το μύθο, λέγεται ότι κατέσφαξε πολλούς Δρεβλιανούς και έκλεισε άλλους ζωντανούς μέσα σε πλοία, τα οποία κατόπιν βύθισε. Άλλοι εκτελέσθηκαν στην πυρά, ενώ τέλος μαρτυράται η εξής χαρακτηριστική ιστορία: Ενώ πολιορκούσε μια πόλη, υποσχέθηκε να αποχωρήσει εάν κάθε σπίτι τής χάριζε από ένα οικόσιτο περιστέρι για εξευμενισμό. Οι πολιορκημένοι την πίστεψαν και της παρέδωσαν τα δώρα, αλλά καθώς αποχωρούσε η Όλγα έβαλε φωτιά στα πόδια των περιστεριών. Αυτά τρομαγμένα γύρισαν ενστικτωδώς στις εστίες τους, βάζοντας φωτιά στις ξύλινες στέγες των σπιτιών. Έτσι κάηκε ολόκληρη η πόλη.
Ως χριστιανή
Σε θρησκευτικό επίπεδο, η Όλγα ήταν ο πρώτος ηγέτης των Ρως που εγκατέλειψε τον παγανισμό για το χριστιανισμό. Η βάπτισή της έγινε το 955 με μεγάλη επισημότητα στην Κωνσταντινούπολη και έλαβε το χριστιανικό όνομα Ελένη από τη νονά της Ελένη Λεκαπηνή, σύζυγο του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ’. Μία άλλη επίσκεψή της στην Πόλη, δύο χρόνια αργότερα, περιγράφεται λεπτομερώς από τον Κωνσταντίνο στο σύγγραμμά του De Ceremoniis Aulae Byzantinae. Σλαβικές πηγές αναφέρουν ότι ο Κωνσταντίνος εντυπωσιάσθηκε από την ομορφιά της και τη ζήτησε σε γάμο, φήμη όμως που αναιρείται τόσο από την ηλικία της όσο και από το γεγονός ότι ήδη ο Κωνσταντίνος ήταν παντρεμένος.
.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, μετά την ενηλικίωση του Σβιάτοσλαβ και τη λήξη της επιτροπείας (965), τα πέρασε στο κάστρο του Βίσγκοροντ κοντά στο Κίεβο μαζί με τα εγγόνια της. Ένας από τους εγγονούς της, ο Βλαδίμηρος, θα γινόταν αργότερα ο ηγέτης των Ρως που εισήγαγε το χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία του κράτους. Ταυτόχρονα η Όλγα ασκούσε την εσωτερική διοίκηση, αφού ο Σβιάτοσλαβ απουσίαζε διαρκώς σε μακροχρόνιες εκστρατείες. Ο θάνατος τη βρήκε σε προχωρημένη ηλικία το 969. Για τις προσπάθειές της να διαδώσει το χριστιανισμό στην επικράτεια των Ρως ανακηρύχθηκε αγία και ισαπόστολος από την ορθόδοξη εκκλησία το 1587. Η μνήμη της εορτάζεται την ημερομηνία του θανάτου της, στις 11 Ιουλίου.
 
***
Προσθέτω (από εδώ):
Κυβερνώντας με σοφία και ευσπλαγχνία και επιδεικνύοντας συνάμα έναν ενεργητικό χαρακτήρα, η πριγκίπισσα κατόρθωσε να συγκεντρώσει την μέχρι τότε διάχυτη εξουσία και μπόρεσε να βάλει τέλος στις φονικές εισβολές των σλαβικών φύλων. Οργάνωσε το εμπόριο και ευνόησε τις ανταλλαγές με το Βυζάντιο με σκοπό να προσφέρει στο λαό της τα σπέρματα του πολιτισμού. Το 957 ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη όπου έγινε δεκτή με τιμές από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ’ τον Πορφυρογέννητο, ο οποίος την τοποθέτησε μεταξύ των ανώτερων κυριών της αυλής του, όπου και φαίνεται πως έλαβε το Βάπτισμα από τον πατριάρχη Πολύευκτο με το όνομα Ελένη [ή δύο χρόνια νωρίτερα, όπως είδαμε].
I.MASHKOV-H Αγία Δούκισσα Όλγα εισέρχεται στην Αγιά Σοφιά στην Πόλη (από εδώ)
Επιστρέφοντας στη Ρωσία περιέτρεξε τη χώρα κηρύσσοντας τον Χριστό και ίδρυσε την πόλη Πσκωφ, μετά από τήν εμφάνιση μιας τριπλής ακτίνας φωτός που κατέβαινε από τον ουρανό. Κατά την απουσία του γιου της Σβιατοσλάβ που μετείχε σε εκστρατείες, η αγία Όλγα ανέλαβε τη μόρφωση των τριών γιων του, Ιαροπόλκ, Όλεγκ και Βλαδίμηρου· δεν κατάφερε όμως να τους βαπτίσει, εξαιτίας της αντίθεσης του πατέρα τους που παρέμενε αμετάπειστος ειδωλολάτρης. Το 969 αρρώστησε και προσπάθησε για τελευταία φορά να μεταστρέψει το μεγάλο ηγεμόνα, συνάντησε όμως την πείσμονα άρνησή του. Η αγία προείπε τότε την επικείμενη μεταστροφή της Ρωσίας στον Χριστιανισμό καθώς και το θλιβερό τέλος του γιου της, που δολοφονήθηκε τρία χρόνια αργότερα από τους Πετσενέγκους. Παρέδωσε το πνεύμα της στον Θεό στις 11 Ιουλίου 969. Τα[άφθαρτα] λείψανά της μεταφέρθηκαν στο Κίεβο από τον άγιο Βλαδίμηρο, φυλάχθηκαν κρυμμένα κατά τις συχνές λεηλασίες της πόλης και δεν γνωρίζει κανείς που βρίσκονται σήμερα.
.
Παρά τις προσπάθειες της ισαποστόλου πριγκίπισσας, η μεταστροφή της δεν είχε άμεσο αντίκτυπο στον λαό της· προετοίμασε εντούτοις εκείνην του εγγονού της Βλαδίμηρου [15 Ιουλ.] και έπαιξε το ρόλο της ζύμης για την ανάπτυξη του χριστιανικού βίου της Ρωσίας, «όπως ο φαεινός όρθρος που προηγείται της λαμπρής ήμερας».
***
Η αγία Όλγα (από εδώ)
.
Ἦταν σύζυγος τοῦ Μεγ. Ἡγεμόνα τοῦ Κιέβου Ἰγώρ καί κυβέρνησε μέ ἰσχυρή πυγμή τήν Κιεβινή Ρωσία μετά τόν θάνατό του, σάν ἐπίτροπος τοῦ γιοῦ της Σβιατοσλάβου. Ἐκδικήθηκε τόν θάνατο τοῦ συζύγου της, καίγοντας ζωντανούς τούς δολοφόνους του (τήν φυλή τῶν Δρεβλιάνων), ὅμως τό ἀπάνθρωπο ἐθιμικό δίκαιο τῆς ἐποχῆς της τήν ἀπομάκρυνε σταδιακά ἀπό τήν εἰδωλολατρεία καί τήν ὁδήγησε στό Χριστιανισμό, στόν ὁποῖο κατηχήθηκε ἀπό τόν Κιεβινό Χριστιανό Ἱερέα Γρηγόριο. Ἡ Ὄλγα βαπτίσθηκε στήν ΚΠολη τό 955 (ἤ 957). Ὁ Βυζαντινός Αὐτοκράτορας Κωνσταντῖνος Ζ’ ὁ Πορφυρογέννητος ἦταν ὁ ἀνάδοχός της καί ὁ ἴδιος ἔγραψε γιά τήν ἐπίσκεψή της. Ὅπως ἀναφέρει, ὁ Πατριάρχης Πολύευκτος πού τήν βάπτισε, τῆς πρόσφερε τόν Σταυρό της, σάν εὐλογία γι’ αὐτήν, καί πάνω του ἦταν γραμμένα τά ἀκόλουθα: Ἡ Ρωσική γῆ ὑψώθηκε στήν κατά Θεόν ζωή, μέ τό βάπτισμα τῆς εὐλογημένης Ὄλγας“.
.
Ἡ διατύπωσι αὐτή τοῦ Πατριάρχη – γράφει ὁ Μοναχός Ἐπιφάνιος Chernov – ὑπῆρξε προφητική καί σπουδαιοτάτης σημασίας. Διότι, ἐπιστρέφοντας ἡ Ὄλγα στό Κίεβο, σάν Μεγάλη Ἡγεμονίδα Ὄλγα – Ἑλένη, ἄρχισε νά διασχίζει ὁλόκληρη τήν χώρα τῶν Ρώσων, κηρύττοντας τόν Χριστιανισμό, ὁ ὁποῖος ἦταν ἤδη γνωστός στό λαό ἀπό Βυζαντινούς ἐμπόρους. Ἔτσι ἔγινε Ἰσαπόστολος, ὄχι μέ μεταφορική ἔννοια, ἀλλά γνησίως καί κυριολεκτικῶς. Ἦταν ζηλώτρια τῆς νεοαποκτηθείσης Πίστεως, καθένας μποροῦσε νά τό καταλάβει καί ἀκολουθοῦσε τό παράδειγμά της. Πρίν τόν θάνατό της, ἔπεισε τόν γιό της Μεγάλο Ἡγεμόνα Σβιατοσλάβο νά δεχθεῖ τόν Χριστιανισμό, ἀλλά αὐτός τελικά ἄλλαξε γνώμη. Τότε ἐκείνη τοῦ προφήτευσε ἕνα ἀπαίσιο θάνατο καί αἰώνια ἀπώλεια, προκηρύσσοντας ταυτοχρόνως καί τό ἐπερχόμενο Βάπτισμα τῆς Ρωσίας.
.
Τρία χρόνια μετά τό γεγονός αὐτό, ὁ Σβιατοσλάβος συνελήφθη αἰχμάλωτος κατά τήν διάρκεια τοῦ πολέμου μέ τούς Πετσενέγους καί αὐτοί ἔφτιαξαν μέ τό κρανίο του ἕνα κύπελο γιά τόν ἀρχηγό τους! Ἔτσι, ὁ ἐγγονός τῆς Ὄλγας Μεγ. Ἡγεμόνας ἅγ. Βλαδίμηρος, ἦταν ἐκεῖνος πού βαπτίσθηκε μέ ὅλους τούς Ρώσους, τό 988“.
.
Κατά τό Ρωσικό Χρονικό ἡ Ὄλγα ὑπῆρξε “ἡ πρόδρομος τῆς Χριστιανικῆς γῆς τῆς Ρωσίας, ὡς ἡ ἠώς προηγεῖται τοῦ ἡλίου καί ἡ αὐγή τῆς ἡμέρας, διότι αὐτή ἔλαμψεν ὡς ἡ σελήνη ἐν νυκτί καί ἠκτινοβόλει μεταξύ τῶν ἀπίστων ὡς ὁ μαργαρίτης ἐν βορβόρῳ“.
.
Τήν ἐποχή τοῦ βαπτίσματος τῆς Ὄλγας ὁ Βασιλιάς τῶν Φράγκων Ὄθων Α’ ἐκδήλωσε βλέψεις ἐπί τῶν ἀνατολικῶν Σλάβων, τούς ὁποίους προσπάθησε νά ὑπαγάγει στήν σφαίρα ἐπιρροῆς του μέσῳ τῆς ἱεραποστολῆς. Γιά τόν σκοπό αὐτό ἔστειλε στό Κίεβο τόν Ἐπίσκοπο Λιβούτιο, ὁ ὁποῖος ὅμως ἀπεβίωσε κατά τήν διαδρομή, τό 960. Τόν διαδέχθηκε ὁ Ἀδαλβέρτος, ὁ ὁποῖος χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Ρωσίας, ἀλλά ὅταν ἔφθασε στό Κίεβο ἀντιμετώπισε τήν ἀδιαφορία τῆς Ὄλγας καί ἀναγκάστηκε νά ἐπιτρέψει ἄπρακτος (M.G.H., SS, I, 624 – 625).(σχ. εννοείται ότι ήταν αιρετικοί -παπικοί!)
.
Ἡ ἁγ. Ὄλγα κοιμήθηκε εἰρηνικά τό 969. Τό 1009 ὁ Μέγας Βλαδίμηρος κατέθεσε τό ἀδιάφθορο Λείψανό της στόν περίφημο Ναό Κοιμ. Θεοτόκου (τῆς Δεκάτης), στό Κίεβο. Ἐκεῖ τό εἶδε σέ ἄριστη κατάσταση ὁ Χρονογράφος Ἰακώβ Mnikh (τό 1072) καί τό περιέγραψε. Μετά τήν εἰσβολή τῶν Τατάρων, δέν ὑπάρχουν πληροφορίες γιά τήν τύχη του. Ἡ μνήμη της τιμᾶται τήν 11η Ἰουλίου.
******************************************************************************************************
001Η βασίλισσα των Ρως Όλγα εισέρχεται για πρώτη φορά στην Αγία Σοφιά και συγκλονισμένη γίνεται η πρώτη Χριστιανή του βασιλείου της από τον πατριάρχη Πολύευκτο.
Η προσπάθειά της και ο αγώνας της να γνωρίσουν οι υπήκοοί της και κυρίως ο γιος της ο Σβιατοσλάβος τον Χριστιανισμό δεν ευδοκίμησε. Παρόλα αυτά προέβλεψε ότι η Ρωσία θα ακολουθήσει τον Χριστιανισμό και ότι δυστυχώς ο γιος της θα έχει τραγικό τέλος, (δες ΕΔΩ).
Χρόνια μετά και ενώ η Αγία Όλγα είχε κοιμηθεί, ο εγγονός της, βασιλιάς των Ρως Βλαδίμηρος, κατάφερνε μετά από διπλωματικό μαραθώνιο να νυμφευθεί την αδερφή του Μεγάλου Αυτοκράτορα της Ρωμιοσύνης, Βασιλείου του Β’, προσφέροντας στο βάρβαρο κράτος του ανυπέρβλητο πρεστίζ και κυρίως αυτό, που δεν κατάφερε να πετύχει η γιαγιά του η Αγία Όλγα, τη διάδοση και επικράτηση του Ευαγγελίου στην χώρα των Ρως!
Η Άφιξη της Βυζαντινής Άννας στους Ρως
Είχε αχνοφανεί στο ορίζοντα η Χερσώνα (Κριμαία), όταν ο πρωτοκάραβος έστειλε σπαθάριο να ειδοποιήσει την Άννα ότι στόλος ολόκληρος από μικρά πλεούμενα των Ρως ερχόταν να την προϋπαντήσει. Ντύθηκε η Άννα, φόρεσε το βαρύ χρυσοκέντητο φόρεμά της και με όλη την ακολουθία της ανέβηκε πάνω στο ξυλόκαστρο (του πλοίου). Χρύσισε, λαμπύρισε, γέμισε ασήμια και πολύτιμες πέτρες το κατάστρωμα, καθώς η ακολουθία της, κατεπάνω, τουρμάρχες, ιερωμένοι και πατρικίες, πήραν την σειρά τους. Η Άννα ήταν σοβαρή και αμίλητη, όπως πάντα. Κοιτούσε εμπρός την Χερσώνα, χωρίς να την βλέπει. Ο νους της ήταν αλλού: στη Βασιλεύουσα, στο Ιερό Παλάτιο. Δεν είδε τα μικρά πλεούμενα που, στολισμένα με πολύχρωμα φλάμπουρα, έρχονταν, σε δύο γραμμές, να ενωθούνε με το δρόμωνα και τα χελάνδια που μας ακολουθούσαν. Δεν είδε, ούτε άκουσε τις άναρθρες κραυγές που μπήξανε τα τσούρμα των Ρως, όταν ζύγωσαν το καράβι μας. Και φώναζαν οι Ρως, και χτυπούσαν κύμβαλα, και φυσούσαν σε βούκινα και σε σάλπιγγες, και ούρλιαζαν, και κουνούσαν τα χέρια τους, τα όπλα τους, κι ανέμιζαν πολύχρωμα υφάσματα. Βάρβαρος λαός, βάρβαρα τα έθιμά τους… Πού η σοβαρότητα, πού το αυστηρό τυπικό της Αυλής του Βυζαντίου…
.
Κοιτούσα συνεπαρμένη τα πλεούμενα, τους Ρως με τα παράξενα ρούχα, τα φλάμπουρά τους, όταν μέσα από τα καράβια τους ξεχώρισα ένα, γιατί ήταν το μεγαλύτερο και το ψηλότερο, γιατί τα κουπιά του ήταν βαμμένα κόκκινα ζωηρά, γιατί χρύσιζαν στις άκρες τους. Ερχόταν γραμμή απάνω μας.
(…) –Ο μέγας δούκας, ο Βλαδίμηρος, έκανε ψιθυριστά ο πρωτοκάραβος, και γυρίζοντας στον δρουγγάριο που στεκότανε κοντά του έδωσε τις διαταγές του.
(…) Το καράβι των Ρως ζύγωσε, κόλλησε πάνω στο δικό μας και, από την σκάλα που του έριξε το τσούρμο μας, ανέβηκε αργά αργά πάνω στο κατάστρωμα ο Βλαδίμηρος, ενώ οι σαλπιγκτές μας του απόδιναν χαιρετισμό. Ήταν ψηλός, γύρω στα σαράντα, ομορφοκαμωμένος. Προχώρησε αργά αργά ανοιγοκλείνοντας συνέχεια τα μάτια του, σαν να μην έβλεπε καλά.
.
(…) ενώ τον προσκυνούσαμε, πλησίασε την Άννα, που στεκόταν ακίνητη, ψυχρή και άφωνη, σαν άγαλμα. Δεν την φίλησε ούτε την πήρε στην αγκαλιά του. Υποκλίθηκε μόνο άχαρα μπροστά της, σαν να μην ήτανε συνηθισμένος σε αυτά τα πράγματα, και με βαριά φωνή τής είπε ελληνικά, σαν να αποστήθιζε το μάθημά του:
Καλώς ήρθες στην χώρα μου. Στην χώρα σου.
.
(…) Λύθηκαν τα γόνατά μου σαν αντίκρισα το Κίεβο. Δεν ήταν πόλη ετούτη… Ήταν χωριό. Ένα μακρύ χωριό από καλύβες λάσπινες, που απλωνότανε ζερβά και δεξιά από το ποτάμι, Βορυσθένης, το όνομά του, από αρχοντικά που μόνο αρχοντικά δεν ήτανε. Φθάσαμε στο ανάκτορο του Βλαδίμηρου, κατεβήκαμε από τις άμαξες. Ένα σπίτι κοινό ήταν το ανάκτορό του, που ούτε ένας έμπορος στην Βασιλεύουσα δεν θα καταδεχότανε. Όχι πως ήτανε μικρό. Ήταν όμως τόσο κακόγουστο, τόσο απεριποίητο, τόσο χωρίς στολίδια, τόσο βρώμικο στο κάτω μέρος, όπου ήταν οι στάβλοι, που σου ερχότανε λιγοθυμιά.(…)
.
Βαφτίστηκε ο Βλαδίμηρος στην Εκκλησιά του Αγίου Βασιλείου, μπροστά στους συναγμένους πρωτάρχοντες τις χώρας του -“Βογιάρους” τους λένε στην Ρωσία- και το σπίτι του Θεού αντήχησε από την Θεία Ψαλμωδία. Βαφτίστηκε ο Βλαδίμηρος και μαζί με αυτόν και εκατό ακόμα άρχοντές του.
Από το βιβλίο του Κ.Κυριαζή, “Βασίλειος Β’ Βουλγαροκτόνος”.
photo_264
***************************************************************************************************
Ἀπολυτίκιον . Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείας πίστεως αρχή, αγία, αναδέδειξαι, εν τη Ρωσία, προσελθούσα του Σωτήρος τη χάριτι, και εν αυτή τον λαόν σου προσήγαγες, ως αληθής βασιλίς και θεόληπτος. Όλγα ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

ΤΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΥΠΕΡΚΕΡΔΗ ... ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ !!!



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος 

Πυκνώνουν τις τελευταίες ημέρες τα γερμανικά αλλά και τα γαλλικά δημοσιεύματα για το πόσα χρήματα κέρδισε η Γερμανία από την ελληνική κρίση. Η αρχή έγινε από την γερμανική εφημερίδα SüddeutscheZeitung και στη συνέχεια τη σκυτάλη πήρε η γαλλική Figaro.

Η SüddeutscheZeitung έκανε λόγο για καθαρό όφελος 1,34 δισ. ευρώ από δάνεια προς την Ελλάδα και αγορές ελληνικών ομολόγων εξετάζοντας συγκεκριμένους λογαριασμούς και αναφερόμενη σε αντίστοιχες πράξεις. Αλλά αναφέρεται και σε άλλα καθαρά κέρδη εκατοντάδων εκατομμυρίων, τα οποία σαφώς κατέληξαν, ως μη όφειλαν, στο γερμανικό ομοσπονδιακό δημόσιο ταμείο καθώς και σε κονδύλια που ενώ έπρεπε να αποδοθούν στην Ελλάδα αυτό ουδέποτε συνέβη.

Ο Figaroπάλι κάνει λόγο για περίπου 100 δις ευρώ – και η αναφορά δεν αποτελεί δική του μέτρηση αλλά εκτίμηση έγκυρων γερμανικών οικονομικών ινστιτούτων στην οποία η παρούσα στήλη έχει αναφερθεί ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν. Αναφέρεται επίσης σε συμβάσεις που έγιναν προς όφελος γερμανικών εταιριών, όπως αυτή για τα δεκατέσσερα περιφερειακά αεροδρόμια – συμβάσεις που, αν δεν θέλουμε να κοροιδευόμαστε, στην ουσία επιβλήθηκαν πολιτικά από το Βερολίνο στην Ελλάδα στα πλαίσια της «διάσωσής» της.

Είναι κάτι το γεγονός ότι ο ευρωπαϊκός Τύπος αρχίζει πλέον, έστω και τόσο καθυστερημένα, να βλέπει πια αυτή τη σκοτεινή πλευρά της κρίσης, στην οποία όποιος αναφερόταν στο παρελθόν ήταν για το πυρ το εξώτερον…

Και αυτό συμβαίνει την ίδια στιγμή που το Βερολίνο έχει πλέον ανοικτά εκφράσει την επιθυμία του να ελέγξει, προς το εθνικό και μόνον συμφέρον του, το τι συμβαίνει στη θάλασσα, στην ποντοπόρο ναυτιλία. Και που για να το πετύχει χρησιμοποιεί το γνωστό τέχνασμα με το οποίο λειτουργεί όλη την τελευταία δεκαετία: βάζει μπροστά το ανδρείκελο που λέγεται Ε.Ε.

Σε αυτά τα πλαίσια, η Γερμανική /ευρωπαϊκή επίθεση στον ελληνικό στόλο, ο οποίος αντιπροσωπεύει περίπου το 50% του συνόλου του ευρωπαϊκού, είναι ήδη γεγονός. Οι πρώτες βολές είχαν έρθει εδώ και καιρό από τον υπουργό Σόιμπλε, ο οποίος επανειλημμένα έχει επιτεθεί ανοιχτά στην Ελλάδα για ζητήματα σχετικά με τη φορολογία του εφοπλισμού – επιθέσεις που διόλου τυχαίες είναι. Και, τώρα, μετά τη ρητορική, έχουμε πλέον εισέλθει στη φάση της θεσμικής επιθετικότητας.

Ενώ λοιπόν το Βερολίνο δεν έχει θάλασσα, η Γερμανία έχει και θάλασσα και εφοπλιστές και, σε αντίθεση με τους Ελληνες που είναι κυρίαρχοι στην Ευρώπη και στον κόσμο, το Βερολίνο τα έχει κάνει… θάλασσα στη θάλασσα με τους «εφοπλιστές» του. Ειδικά δε με τα δάνεια που τα έχουν αφειδώς και χωρίς περίσκεψη χορηγήσει οι γερμανικές τράπεζες οι οποίες επίσης έχουν σε αυτόν τον τομέα πολύ μεγάλες επισφάλειες.

Με τον κλάδο να καρκινοβατεί επικίνδυνα στη Γερμανία ενώ μεγαλουργεί στα ελληνικά χέρια, η επίθεση, που ουσιαστικά αφορά τον ελληνικό εφοπλισμό, είναι η «απάντηση» των… φίλων και εταίρων μας που, κατά τα λοιπά, μας… διασώζουν.

Επί της ουσίας, οδηγούν την ποντοπόρο ελληνική ναυτιλία προς έξοδο από την Ε.Ε.Όπως δήλωσε προ ημερών ο αρμόδιος θεσμικός παράγοντας πρόεδρος της Ε.Ε.Ε. Θεόδωρος Βενιάμης, «η Ε.Ε. προβαίνει σε ενέργειες που κλονίζουν την ασφάλεια δικαίου της ναυτιλιακής δραστηριότητας στην Ευρώπη», για να συμπληρώσει ότι «το ενδεχόμενο μετεγκατάστασης εκτός Ευρώπης, ή ίσως και εντός Ευρώπης αλλά εκτός Ε.Ε., φαίνεται να μην αποτελεί πια υποθετικό σενάριο».

Ο κεντρικός στόχος της υπό διαμόρφωση ευρωπαϊκής ναυτιλιακής πολιτικής δεν είναι άλλος από τον ελληνόκτητο στόλο. Και αυτό την ώρα που Βρυξέλλες και Βερολίνο… βοηθούν την Ελλάδα να ανακάμψει.

Αλλά εν προκειμένω δεν θα τους είναι εύκολο. Τα πλοία, ως γνωστόν, έχουν μηχανές και φεύγουν. Και το Λονδίνο είναι τόσο, μα τόσο κοντά…

Τουλάχιστον, αυτή τη «ναυμαχία» θα τη χάσουν.

Τη ζημιά που κάνουν όμως στην Ελλάδα, φυσικά, ούτε καν την σκέπτονται.


Πηγή "Το Βήμα"

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Η ΠΑΓΙΔΑ !!! ΤΟΥ ΠΛΑΣΤΙΚΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ... !!!

Η παγίδα από τη χρήση του πλαστικού χρήματος

Tον κίνδυνο να χρεωθούν άδικα με υπέρογκους φόρους επί ανύπαρκτων εισοδημάτων αντιμετωπίζουν εκατοντάδες χιλιάδες μισθωτοί, συνταξιούχοι, αγρότες, άνεργοι, περιστασιακά απασχολούμενοι, ακόμη και άποροι πολίτες, 
αν εφαρμοστούν ως έχουν οι διατάξεις του νόμου 4446/2016 που προβλέπουν την υποχρέωσή τους να καλύπτουν με δαπάνες εξοφληθείσες είτε δια «πλαστικού» ή «ηλεκτρονικού» χρήματος είτε τοις μετρητοίς ποσοστά από 10% έως και 18,75% του ετήσιου εισοδήματός τους.
Σύμφωνα με τον Ελεύθερο Τύπο, αιτία το γεγονός ότι το συνολικό ετήσιο εισόδημα το οποίο θα λαμβάνεται υπόψη για τον προσδιορισμό του ποσού δαπάνης που πρέπει να καλύπτεται με ηλεκτρονικές πληρωμές μπορεί να είναι μεγαλύτερο από το πραγματικά αποκτηθέν, αν τα τεκμήρια προσδιορίζουν το ύψος του σε υψηλότερο επίπεδο.
Το υπουργείο Οικονομικών με τις διατάξεις του άρθρου 68 του ν. 4446/2016 που ισχύουν ήδη από την 1η Ιανουαρίου θέσπισε ισχυρά κίνητρα για τη χρησιμοποίηση των χρεωστικών, των πιστωτικών καρτών και της ηλεκτρονικής τραπεζικής (e-banking) στις καθημερινές συναλλαγές των πολιτών οι οποίοι αποκτούν εισοδήματα από μισθούς, συντάξεις ή αγροτικές δραστηριότητες.
Τι χρειάζεται
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 68 του ν. 4446/2016, που ισχύουν από την 1η Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους:
1 Οι φορολογούμενοι οι οποίοι αποκτούν εισοδήματα από μισθούς ή συντάξεις και οι κατά κύριο επάγγελμα αγρότες, για να δικαιούνται της ετήσιας έκπτωσης φόρου έως 1.900-2.100 ευρώ, υποχρεούνται να πραγματοποιήσουν δαπάνες συνολικού ύψους από 10% έως και 18,75% του συνολικού ετήσιου φορολογητέου εισοδήματος του έτους 2017 με πλαστικό χρήμα ή με άλλα ηλεκτρονικά μέσα πληρωμής. Ειδικότερα:
* Οσοι έχουν ετήσιο φορολογητέο εισόδημα μέχρι 10.000 ευρώ πρέπει να καλύψουν το 10% του εισοδήματος αυτού με δαπάνες αγοράς αγαθών και παροχής υπηρεσιών εξοφληθείσες μέσω χρεωστικών ή πιστωτικών καρτών ή άλλων μεθόδων ηλεκτρονικών συναλλαγών, για να δικαιούνται την έκπτωση φόρου των 1.900-2.100 ευρώ.
* Μισθωτοί, συνταξιούχοι και κατά κύριο επάγγελμα αγρότες με ετήσιο φορολογητέο εισόδημα από 10.001 έως 30.000 ευρώ πρέπει να καλύψουν ποσοστό 10% του τμήματος του εισοδήματός του μέχρι τις 10.000 ευρώ και ποσοστό 15% του τμήματος πάνω από τις 10.000 ευρώ με δαπάνες μέσω καρτών ή για να δικαιούνται την έκπτωση φόρου μέχρι ποσού 1.900-2.100 ευρώ.
* Για ετήσιο φορολογητέο εισόδημα άνω των 30.000 ευρώ οι φορολογούμενοι πρέπει να καλύψουν ποσοστό 10% του τμήματος εισοδήματός του μέχρι τις 10.000 ευρώ, ποσοστό 15% του τμήματος του εισοδήματός του πάνω από τις 10.000 και έως τις 30.000 ευρώ και ποσοστό 20% του τμήματος πάνω από τις 30.000 ευρώ με δαπάνες μέσω καρτών ή άλλων ηλεκτρονικών μεθόδων για να κατοχυρώσουν την έκπτωση φόρου των 1.800-2.000 ευρώ.
2 Σε κάθε περίπτωση μη κάλυψης του απαιτούμενου ποσού δαπάνης με τέτοιου είδους μέσα πληρωμής, ο φορολογούμενος θα επιβαρύνεται με επιπλέον φόρο 22% επί του «ακάλυπτου» ποσού.
3 Εξαιρούνται από την υποχρέωση πληρωμής των δαπανών με «πλαστικό χρήμα» ή με άλλα ηλεκτρονικά μέσα οι συνταξιούχοι ηλικίας 70 ετών ή μεγαλύτερης, καθώς και οι ανάπηροι κατά ποσοστό 80% και άνω. Ομως κι αυτές οι κατηγορίες φορολογουμένων υποχρεούνται να καλύπτουν τα παραπάνω ποσοστά με δαπάνες πληρωθείσες με μετρητά, προσκομίζοντας και τις σχετικές αποδείξεις.

Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

Η ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ ... !!!


Η αποδυνάμωση της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία και οι συνέπειές της













Του Χρήστου Καπούτση 

 Οι εθνικές μειονότητες των κρατών της Βαλκανικής, από τη φύση τους, αλλά και την κοινωνική τους δομή, μπορούν να αποτελέσουν γέφυρα φιλίας και συνεργασίας όμορων κρατών ή και να έχουν ανασχετικό ρόλο σε εθνικιστικές και αναθεωρητικές συμπεριφορές αυταρχικών κυβερνήσεων.
Ο Ελληνισμός της Αλβανίας θα μπορούσε να συμβάλει στην ομαλή εξέλιξη των ελληνοαλβανικών σχέσεων και να αποτελούσε ανάχωμα στον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό, εφόσον ήταν ενωμένος και με ενισχυμένο το εθνικό φρόνημα.
Οι πρόσφατες Βουλευτικές εκλογές στην Αλβανία, μας οδηγούν σε απογοητευτικά συμπεράσματα ιδιαίτερα επισφαλή , για το μέλλον της ελληνικής μειονότητας.
Όχι μόνο, δεν κατέβηκε στις βουλευτικές εκλογές στην Αλβανία πολιτικό κόμμα, που να εκφράζει την ελληνική μειονότητα, για πρώτη φορά από τότε που γίνονται εκλογές στη γειτονική χώρα (1993), αλλά δεν προσήλθαν καν στις κάλπες οι έλληνες κάτοικοι της Βορείου Ηπείρου ή οι μετανάστες ελληνικής καταγωγής. Συμπεριφορά ανεύθυνη, που υπονομεύει τον ελληνισμό της Αλβανίας και μάλιστα, από τους ίδιους τους βορειοηπειρώτες. Τι έγιναν αυτοί οι «πατριώτες» που οργάνωναν συλλαλητήρια για την απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου;; Ίσως να έχουν βολευτεί τώρα και να σωπαίνουν… Για παράδειγμα, στη Χιμάρα, η συμμετοχή ήταν μόλις 31% όσο και στον δήμο Δρόπολης που αποτελείται από Έλληνες ψηφοφόρους. Στον δήμο Φοινίκης, ο οποίος κατοικείται επίσης από Έλληνες, η συμμετοχή ήταν μόλις 21%!.
Στις εκλογές θριάμβευσε το σοσιαλιστικό κόμμα του Εντυ Ράμα, που είναι γνωστός και για τις ανθελληνικές θέσεις του, καθώς υιοθετεί τις αναθεωρητικές απόψεις των εθνικιστών αλβανοτσάμηδων. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Ράμα
κερδίζει τις 74, από τις συνολικά 140 έδρες του κοινοβουλίου και σχηματίζει αυτοδύναμη Κυβέρνηση. Ανησυχητικό είναι ότι το κόμμα των Τσάμηδων (PDIU), βγάζει 3 βουλευτές.
Στο νέο Αλβανικό Κοινοβούλιο, θα υπάρχουν 5 Έλληνες μειονοτικοί βουλευτές, που εξελέγησαν με τις λίστες των τριών μεγάλων αλβανικών κομμάτων. Με το Σοσιαλιστικό κόμμα εκλέχτηκαν ο Αντράς Μάρτος (Αυλώνα), ο Αναστάς Αγγέλι (Ελβασάν) και η Βασιλική Χυση (Τίρανα), ο πρόεδρος του ΚΕΑΔ Βαγγελής Ντουλες βγήκε με το ψηφοδέλτιο του Δημοκρατικού Κόμματος στον Αυλώνα και ο Βαγγελής Τάβος εξελέγη στην Δρόπολη με το ψηφοδέλτιο του Σοσιαλιστικού Κινήματος Ένταξης.
Η Ελληνική μειονότητα στην Αλβανία συγκεντρώνεται κυρίως στα νοτιοδυτικά της χώρας, προς στα σύνορα με την Ελλάδα, καθώς και προς στις ακτές της Αδριατικής. Ο μεγαλύτερος αριθμός συγκεντρώνεται στις πόλεις των Αγίων Σαράντα και του Δέλβινου και σε χωριά γύρω, προς στο Αργυρόκαστρο (κυρίως στην περιοχή της Δρόπολης) και προς στη Χειμάρρα (στην πόλη καθώς και σε 2 χωριά, τις Δρυμάδες και την Παλάσα). Επίσης, στην περιφέρεια του Αυλώνα, σε περιοχή που δεν υπήρξε μέρος της Αυτόνομης Βορείας Ηπείρου, υπάρχουν Έλληνες στις κωμοπόλεις Νάρτα και Σβέρνιτσα.
Για να καταλάβουμε, πόσο διχασμένη είναι η ελληνική μειονότητα στην Αλβανία, αρκεί να αναφέρουμε ότι , ο Δήμαρχος της Χειμάρας , Γιώργος Γκόρος ή ΄΄Γκέργκι Γκόρο΄΄, κάτοχος από χρόνια της ελληνικής ιθαγένειας, λόγω της καταγωγής του, κατηγορείται ευθέως, για ανθελληνική προπαγάνδα. Ο Γ. Γκόρος, εκλέχτηκε Δήμαρχος Χειμάρας με την στήριξη του σοσιαλιστικού κόμματος του Ε. Ράμα και με τις ψήφους των αλβανοτσάμηδων, που αξιώνουν την προσάρτηση της Θεσπρωτίας (Τσαμουριάς) στην Αλβανική επικράτεια!!
Παρόλα αυτά, ο ελληνισμός ης Αλβανίας θα πρέπει να υπερβεί τα εσωτερικά προβλήματα (διχόνοια, προσωπικές φιλοδοξίες) και να δυναμώσει να γίνει υπολογίσιμη δύναμη στην Αλβανία. Πρέπει οι έλληνες βορειοηπειρώτες να ξεκινήσουν ένα διεκδικητικό αγώνα για την διασφάλιση και εφαρμογή των δικαιωμάτων που απορρέουν από τις διεθνείς συμβάσεις για τις μειονότητες, για την διάσωση της ελληνικής γλώσσας και φυσικά της ιδιοκτησίας, καθώς αλβανοί καταπατούν με την ανοχή του κράτους τις περιουσίες των ελλήνων.
Η φιλοδοξία της Αλβανίας να ενταχθεί στην Ε.Ε. (απαιτείται η σύμφωνη γνώση της Ελλάδας), μπορεί να αξιοποιηθεί για την προστασία των μειονοτικών δικαιωμάτων.
Το κείμενο των συμπερασμάτων της Σλοβακικής Προεδρίας του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων της ΕΕ , είναι αποκαλυπτικό καθώς επισημάνθηκε στην Αλβανία «η ανάγκη προστασίας των μειονοτικών δικαιωμάτων σε όλη την επικράτειά της και όχι μόνο σε αυτές τις ζώνες». Επίσης, η προστασία των μειονοτικών δικαιωμάτων συνδέθηκε για πρώτη φορά απευθείας και με τα δικαιώματα στην περιουσία. Σε δήλωσή του ο ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιάς επισημαίνει ότι, «καταγράφεται, από την Ε.Ε., η σημασία του ουσιαστικού συνυπολογισμού, σε όλες τις δράσεις του αλβανικού κράτους, της ανάγκης σεβασμού των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας αυτών των μειονοτήτων, καθώς και η λήψη των απαραίτητων προς τούτο μέτρων». Σχετικά με τις αξιώσεις εθνικιστικών κύκλων σε βάρος της Ελλάδας, ο τουρκογενής αρχηγός των Αλβανοτσάμηδων, Ίντριζι, που πιθανόν θα συμμετέχει στην νέα Αλβανική Κυβέρνηση, επανέλαβε την αξίωσή του, να συμπεριληφθεί στις προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής και η επιστροφή των περιουσιών στους αλβανοτσάμηδες, που παράνομα κατέχει η Ελλάδα. Από ελληνικής πλευράς ο ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιάς ξεκαθάρισε πως η θέση της Αθήνας ήταν και παραμένει, πως δεν υφίσταται τέτοιο θέμα. « Όποιος θεωρεί ότι έχει αδικηθεί από την ελληνική Πολιτεία μπορεί να καταφύγει στα ελληνικά και στη συνέχεια στα ευρωπαϊκά δικαστήρια», επισημαίνει ο υπουργός Εξωτερικών.

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ !!! «ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ» Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ !!!













Στα καφενεία και στο καφενειακό διαδίκτυο, κάποιοι μπορούν να ομιλούν (ακόμα) σε παράλληλους μονόλογους για κάποια θέματα χωρίς φυσικά ουσιαστικά αποτελέσματα. Τα θέματα όμως αυτά, απαγορεύονται αυστηρά στα καθεστωτικά ΜΜΕ, εκεί δηλαδή που διαμορφώνεται σήμερα η Κοινή Γνώμη. 


Αυτά τα θέματα είναι: α) το εθνικό νόμισμα, β) η

μορφή του πολιτεύματος, γ) το είδος του φορολογικού συστήματος και δ) το που πήγαν τα λεφτά. Η συζήτηση γύρω από αυτά τα θέματα «απαγορεύεται» να διεξαχθεί στα καθεστωτικά ΜΜΕ ενώπιον όλου του λαού και δεν προσκαλούνται στα διάφορα πάνελ άτομα που έχουν τις σχετικές γνώσεις και θα έθεταν αυτά τα θέματα, παρά μόνο προσκαλούνται οι ίδιοι και οι ίδιοι άνθρωποι του ισχύοντος καθεστώτος. Συγκεκριμένα: 

Α) Δεν επιτρέπεται ακόμα και σήμερα που η χώρα εκχωρείται, να διεξαχθεί μια ανοικτή συζήτηση για τα υπέρ και τα κατά τόσο του ευρώ όσο και του εθνικού νομίσματος. Αντίθετα η άποψη που περνάει από όλα τα χείλη των καθεστωτικών πανελιστών είναι ότι το ευρώ είναι ευλογία και το εθνικό νόμισμα η καταστροφή. 

Β) Απαγορεύεται να ανοίξει η συζήτηση για τη μορφή του πολιτεύματος που ταιριάζει στη χώρα μας και στην ελληνική νοοτροπία. Απεναντίας οι καθεστωτικοί πανελίστες και οι κρατικοδίαιτοι καθεστωτικοί συνταγματολόγοι θεωρούν ότι έχουμε περίπου το καλύτερο πολίτευμα του πλανήτη και κατηγορούν για «εκτροπή» όποιον εκφράζει τον προβληματισμό του για το χρεοκοπημένο πολίτευμα που οδηγεί μια ολόκληρη χώρα στην υποτέλεια, στην εξάρτηση και στην καταστροφή. 

Γ) Όλοι γνωρίζουμε ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει συγκεκριμένο φορολογικό σύστημα. Εκείνο που επικρατεί είναι αποσπασματικές και συνεχώς μεταβαλλόμενες ρυθμίσεις, προκειμένου το κράτος να τα αρπάξει στην κυριολεξία από όποιον δεν έχει τη δύναμη να αντισταθεί. Καμία συζήτηση δεν επιτρέπεται για συγκεκριμένο φορολογικό σύστημα που θα είναι μόνιμο και θα τους φορολογεί όλους με δίκαιο τρόπο. 

Δ) Από τη χώρα πέρασαν εκατοντάδες δισεκατομμύρια (δάνεια, πακέτα Ντελόρ, ΜΟΠ κ.λ.π. Μόνο τα ΜΟΠ ήταν 160 δις) και όμως αυτή τη στιγμή, αντί για χρήμα έχουμε μόνο κάποιες ελάχιστες λογιστικές εγγραφές. Απαγορεύεται λοιπόν η σχετική συζήτηση και σε κανένα πάνελ δεν ακούμε κάποιους να μας εξηγούν για το που πήγαν όλα αυτά τα χρήματα. Ακόμα και κάποιες λίστες που μας δώρισαν οι ξένοι, για να μπορέσουμε να πάρουμε πίσω κάποια χρήματα, δεν τις αξιοποιήσαμε, ούτε επιτράπηκε να γίνει κάποια δημόσια συζήτηση επί του θέματος. 

Όταν όμως η χώρα έφτασε στο σημερινό χάλι και παρόλα αυτά δεν επιτρέπεται η ελεύθερη δημόσια συζήτηση για τα πιο πάνω θέματα, τότε δεν υπάρχει ελπίδα. 

Πέτρος Χασάπης 

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ... ΥΠΕΡΟΠΛΟ !!!

Ηρωίνη: Το τουρκικό υπερόπλο. Το αποκαλυπτικό βιβλίο του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης

ΠΩΣ Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΕΣ
ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΗ ΗΡΩΙΝΗΣ !!!
 Ένα βιβλίο – κόλαφος που κυκλοφόρησε από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 2014 αποκαλύπτει το πως το τουρκικό βαθύ κράτος χρησιμοποιεί την ηρωίνη ως το μέγιστο οπλικό σύστημα για τις ιμπεριαλιστικές του επιδιώξεις. Κάθε κιλό της σκόνης του θανάτου διακινείται υπό απόλυτο έλεγχο και αυστηρά επιλεγμένους αποδέκτες, που ενδέχεται ακόμα και να το παίρνουν σε εξευτελιστική τιμή ανά περίπτωση, προκειμένου να αποδίδουν άλλου είδους υπηρεσίες. Όπως εξαγορά πολιτικών, χρηματοδότηση παραστρατιωτικών – τρομοκρατικών οργανώσεων υπό τον έλεγχο του τουρκικού στρατού και φυσικά διαφόρων λόμπι. Κυρίως μιντιακών, που προωθούν έντεχνα τα τουρκικά συμφέροντα στην Δύση.
Περιέργως αυτό το βιβλίο δεν έτυχε θερμής υποδοχής στην Ελλάδα από τους βαρώνους της ενημέρωσης. Το γιατί ίσως να εξηγείται σήμερα.

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ !!! Η '' ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ '' ΓΛΩΣΣΑ !!!

Η Βουλγαρία δεν μπορεί να αναγνωρίσει ύπαρξη «μακεδονικής» γλώσσας

«Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις επιστημονικές αξίες και τιςγλωσσολογικές αναλύσεις. Το λέω αυτό από την άποψη των επιστημόνων, όχι από την άποψη της πολιτικής», δήλωσε η Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας, Ηλιάνα Γιοτόβα.
Σύμφωνα με αυτήν η επίσκεψη του πρωθυπουργού των Σκοπίων, Ζόραν Ζάεφ, «άνοιξε κυριολεκτικά τις σχέσεις μας».
Από την πλευρά των Βουλγάρων επιστημόνων είναι αδύνατο να αναγνωρισθεί η λεγόμενη «μακεδονική» γλώσσα, θα ήταν αστείο, είπε ο Γιοτόβα σε εκπομπή της βουλγαρικής τηλεόρασης σχετικά με τις σχέσεις Βουλγαρίας- Σκοπίων.
Σύμφωνα με την Αντιπρόεδρο η κίνηση του πρωθυπουργού  Ζόραν Ζάεφ ήταν ένα σοβαρό βήμα για τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών και την αναμενόμενη υπογραφή της συμφωνίας γειτονίας. Όσον αφορά τη γλώσσα των πολιτών των Σκοπίων είναι μια άλλη συζήτηση που θα πρέπει να μιλήσουν για αυτήν οι επιστήμονες, είπε.
Η Γιοτόβα αναφέρθηκε στην αναμενόμενη υπογραφή στις 2 Αυγούστου της Συμφωνίας Γειτονίας με τα Σκόπια και τόνισε είναι ένα γεγονός το οποίο θα οδηγήσει τα Σκόπια προς το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
Ωστόσο, εξέφρασε  την ανησυχία της για τη θέση της Ελλάδας σχετικά με την επίλυση της ονομασίας της πΓΔΜ.
«Η διαδικασία δεν θα είναι σε καμία περίπτωση μικρότερη, κάθε χώρα έχει τις δικές της εθνικές θέσεις», δήλωσε η αντιπρόεδρος.
(cross.bg)
--