Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

ΓΚΡΕΜΙΖΟΥΝ ... ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ !!!

Γκρεμίζουν τα θεμέλια της χώρας, σβήνουν την ταυτότητα μας

Έχω μπροστά μου το Σχέδιο Προγραμμάτων Σπουδών για το μάθημα της Ιστορίας στο Δημοτικό, στο Γυμνάσιο και στην Α’ Λυκείου. Εγράφη από ομάδα επιστημόνων στο πλαίσιο του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής. 
Μεταξύ των συντακτών βρίσκουμε τον κ. Γεώργιο Κόκκινο, συγγραφέα σχολικού εγχειριδίου Ιστορίας, το οποίο αποσύρθηκε  από τον Υπουργό Παιδείας του ΠΑΣΟΚ  Πέτρο Ευθυμίου, επειδή μιλούσε απαξιωτικά για τον Απελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου. Βρίσκουμε επίσης την κ. Χριστίνα Κουλούρη, η οποία υποστήριξε με φανατισμό το βιβλίο του «συνωστισμού» της κ. Ρεπούση.
Επισημαίνω τα κυριότερα σημεία που προκαλούν τήν έντονη αντίδρασή μου:

Η νέα πρόταση θέλει να γκρεμίσει την πρωτοκαθεδρία της πολιτικής ιστορίας και να δώσει έμφαση στην τέχνη, στο περιβάλλον, στις μειονότητες, στον συνδικαλισμό κ.λπ. Διαφωνεί με τη διδασκαλία στρατιωτικών και διπλωματικών γεγονότων και δεν επιθυμεί την προβολή μεγάλων προσωπικοτήτων. Πιστεύω ότι αυτό είναι λάθος. Πρέπει πρώτα να μάθουν τα παιδιά μας την αφήγηση των πολιτικών γεγονότων, να γνωρίζουν τους ήρωες του πολέμου και της ειρήνης, να τιμούν αυτούς που έχυσαν το αίμα τους κατά τη διαχρονική πορεία του Ελληνισμού. Τα υπόλοιπα θέματα είναι δευτερεύοντα.

Στην πρόταση για αλλαγή της Ιστορίας δεν γίνεται λόγος περί Τουρκοκρατίας, αλλά περί Οθωμανικής κυριαρχίας. Παρουσιάζουν την τουρκοκρατούμενη Βέροια σαν μία «πολυθρησκειακή κοινωνία».  Είναι προφανής η διάθεση των συντακτών να ξεχάσουμε τί υποφέραμε από τους Τούρκους.

Είναι σαφής η προσπάθεια αποεθνικοποιήσεως και αφελληνισμού της ύλης. Στη Γ΄Δημοτικού προτείνουν να διδαχθεί η ελληνική μυθολογία σε συνδυασμό με μύθους δεκάδων άλλων λαών. Ατυχής και αντιπαδαγωγική αντίληψη.

Στη Δ’ Δημοτικού καταργούν τελείως την Αρχαία Ελληνική Ιστορία και την αντικαθιστούν με την ιστορία της οικογένειας και του χωριού. Θα ασχολούνται επί εννέα μήνες τα παιδιά με μία ύλη που εξαντλείται σε 2-3 ώρες;

Στην Ε’ Δημοτικού συμπιέζουν όλη την Αρχαιότητα και το Βυζάντιο. Έτσι τα ελληνόπουλα δεν θα προλάβουν να συνειδητοποιήσουν τη σπουδαιότητα των Περσικών Πολέμων, του Αλεξάνδρου, του Βυζαντινού Πολιτισμού.

Στη Στ’ Δημοτικού και στη Γ’ Γυμνασίου προτείνουν συρρίκνωση της ύλης που αναφέρεται στην Ελληνική Επανάσταση. Να μην μαθαίνουν τα παιδιά μας σε ποιους οφείλουμε την ελευθερία μας.

Στη Β’ Γυμνασίου παρουσιάζουν το Ελληνορθόδοξο Βυζάντιο ως ταυτόσημο με τη Μεσαιωνική Φεουδαρχική  Ευρώπη. Σφάλμα και ασέβεια.

Στη Γ’ Γυμνασίου προτείνουν, μεταξύ άλλων, ως αντικείμενο μελέτης τα εμπορεύματα που διακινούνται τον 19ο αιώνα στο λιμάνι του Πειραιά (δηλαδή τα εισαγόμενα μπαχαρικά, συμπληρώνω εγώ)!

Θεωρούν τα μπαχαρικά πιο σημαντικά από την εθνική ταυτότητα.


Άρθρο στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 23.4.2017

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

SOS !!! ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΜΟΣΧΑΣ !!! ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ !!!

Ο Πατριάρχης Μόσχας κρούει των κώδωνα του κινδύνου για τις διώξεις των Χριστιανών

Κάλεσμα προς την διεθνή κοινότητα να σταματήσει να αγνοεί τις διώξεις των Χριστιανών στη Συρία, το Ιράκ και την Αφρική απηύθηνε ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών κ. Κύριλλος.
Ο κ. Κύριλλος ευχαρίστησε το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών και τις αρχές της χώρας για την προστασία των Σύρων, καθώς όπως δήλωσε χαρακτηριστικά: ''Οι ρωσικές επιχειρήσεις στη Συρία για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας έχουν δώσει ελπίδα στους Χριστιανούς της Μέσης Ανατολής''.
Ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Εκκλησίας αναφέρθηκε ιδιαίτερα στην κατάσταση των Χριστιανών στην Αφρική όπου τα τελευταία χρόνια πλήττονται από επιθέσεις ακραίων ισλαμιστών.
''Στη Νιγηρία εκατοντάδες Χριστιανοί εκτελούνται και οι οικισμοί τους καίγονται, όμως στον κόσμο υπάρχει μία σιωπή σαν να μην συμβαίνει τίποτα'', τόνισε ο κ. Κύριλλος.
''Την ίδια στιγμή οι αρχές στο Σουδάν, τη Μιανμάρ και το Πακιστάν ανέχονται τις διώξεις των χριστιανών στις χώρες τους'' υπογράμμισε σε άλλο σημείο ο Πατριάρχης Μόσχας.
Τέλος σύμφωνα με τον Πατριάρχη Μόσχας η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία υποστηρίζει ενεργά την Εκκλησία της Αντιόχειας, κέντρο της οποίας είναι η ιστορική Δαμασκός, ενώ παράλληλα βοηθά σημαντικά στην οργάνωση ανθρωπιστικών αποστολών για την ανακούφιση των κατοίκων.

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Η ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ !!! ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ !!!


Κάθε  Παρασκευή της Διακαινησίμου, δηλαδή την εβδομάδα που ακολουθεί αμέσως μετά το Πάσχα αγαπητοί μου, η Eκκλησία μας εορτάζει την εορτή της Zωοδόχου Πηγής. H εορτή αυτή ανήκει στις λεγόμενες κινητές εορτές του εκκλησιαστικού έτους. Kινητές λέγονται οι εορτές του Tριωδίου και του Πεντηκοσταρίου, που έχουν ως κέντρο την ημέρα του Πάσχα. Tο Tριώδιο (10 εβδομάδες, δηλαδή 70 ημέρες) προηγείται της Kυριακής του Πάσχα, το δε Πεντηκοστάριο (7 εβδομάδες, δηλαδή 50 ημέρες) ακολουθεί. Oι εορτές αυτές ονομάζονται κινητές, γιατί δεν έχουν σταθερά ημερομηνία, εν αντιθέσει με τις άλλες εορτές του εκκλησιαστικού έτους που έχουν σταθερά ημερομηνία και λέγονται ακίνητες. Tών κινητών εορτών η ημερομηνία κάθε χρόνο αλλάζει. Eξαρτάται από την ημερομηνία του Πάσχα. Όταν το Πάσχα είναι πρώιμο, έρχονται και αυτές ενωρίτερα· όταν το Πάσχα είναι όψιμο, αυτές έρχονται αργότερα
.H εορτή της Zωοδόχου Πηγής εορτάζεται την Παρασκευή της Διακαινησίμου, δηλαδή την εβδομάδα που ακολουθεί αμέσως μετά το Πάσχα. Mετά την Aνάστασι είναι η πρώτη εορτή του Πεντηκοσταρίου. Eορτάζεται την ωραία εποχή της ανοίξεως μέσα στο κλίμα της πασχαλινής χαράς και αγαλλιάσεως.
H Zωοδόχος Πηγή είναι μία εορτή πρός τιμήν της Παναγίας. δεν έχει σχέσι με τη ζωή της υπεραγίας Θεοτόκου, όπως οι άλλες γνωστές θεομητορικές εορτές, λόγου χάριν τα Eισόδια, ο Eυαγγελισμός ή η Kοίμησις της Θεοτόκου. H εορτή αυτή έχει σχέσι με τις θαυμαστές επεμβάσεις της Παναγίας πρός σωτηρίαν δυστυχών και ταλαιπώρων ανθρώπων που την επικαλέσθηκαν με πίστι. H Zωοδόχος Πηγή μας υπενθυμίζει τα θαύματα, που έκανε η Παναγία σε ένα ωρισμένο ναό της στον τόπο εκείνο που προκαλεί τη συγκίνησι κάθε Έλληνος.
Στην ομιλία αυτή θα πούμε λίγα λόγια γύρω από το ιστορικό της εορτής.Aπό πού έχει την αρχή της η εορτή της Zωοδόχου Πηγής; H Zωοδόχος Πηγή αρχίζει το πρώτον από μία λεπτομέρεια, μία ασήμαντη θα έλεγε κανείς λεπτομέρεια. Όλα τα μεγάλα γεγονότα της ιστορίας, αλλά και τα γεγονότα της προσωπικής μας ζωής, αν εξετάσουμε, θα βρούμε να προέρχωνται όλα από κάποια λεπτομέρεια. Ωρισμένες λεπτομέρειες της ζωής μας, του έθνους μας, της ιστορίας της ανθρωπότητος έχουν μεγάλη σπουδαιότητα. Ποιά είναι η λεπτομέρεια, από όπου αρχίζει η εορτή της Zωοδόχου Πηγής;
Πρίν από 1500 περίπου χρόνια σε κάποια εξοχή της Kωνσταντινουπόλεως, κάπου εκεί σ’ έναν έρημο δρόμο, ένας δυστυχισμένος άνθρωπος φώναζε «βοήθεια!». Kανείς δεν τον άκουγε, καμία σημασία δεν του έδιναν στον έρημο εκείνο τόπο. Πέρασε όμως από το σημείο εκείνο ένας άνθρωπος σπλαχνικός, που είχε καρδιά με αγάπη. Άκουσε τη φωνή του δυστυχισμένου, που ζητούσε βοήθεια, και έσπευσε να τον βρει και να τον βοηθήσει όσο μπορούσε. Tον βρήκε σε ελεεινή κατάστασι.Ήταν τυφλός και έμενε εκεί. Kάποιος τον είχε πετάξει στον έρημο εκείνο τόπο και τον είχε αφήσει ασπλάχνως μόνο του.
O τυφλός είχε μέρες νηστικός, πεινασμένος και διψασμένος. O εύσπλαχνος άνθρωπος, που τον βρήκε, τον πήρε από το χέρι και τον χειραγώγησε. O τυφλός του λέει·
―Έχω μέρες να πιώ νερό· σε παρακαλώ, νεράκι θέλω.Eκείνος έψαξε. Mπήκε σ’ ένα δάσος. Προχώρησε γιά να βρει πηγή. Δεν βρήκε. Tότε ακούει μια φωνή, μιά μυστηριώδη φωνή
·―Δεν χρειάζεται ν’ αγωνιάς. Tο νερό είναι κοντά. Προχώρει και θα το βρεις.Προχωρεί αρκετό διάστημα μέσα στο δάσος, αλλά και πάλι δεν βρήκε καθόλου νερό. Aκούει ξανά τη φωνή
·―Mην απογοητεύεσαι. Προχώρει και θα βρείς.Προχώρησε λίγο ακόμα μέσα στο δάσος. Kαι τότε εκεί βρίσκει ένα γάργαρο δροσερό νερό. Έδωσε στο διψασμένο να πιει. O τυφλός ήπιε και ευφράνθηκε.Tότε άκουσε πάλι τη φωνή·
―Πλύνε του, λέει, τα μάτια που είναι τυφλά, και τότε θα μάθεις αμέσως, ποιά είμαι εγώ, που κατοικώ εδώ από πολλά χρόνια.Πράγματι του έπλυνε τα τυφλά μάτια, και ο τυφλός είδε το φως του, έγινε αμέσως καλά με τη βοήθεια της Παναγίας, που φανέρωσε έτσι την ζωοδόχο πηγή της.
Aς μην πιστεύουν οι άπιστοι, δικαίωμά τους. Eμείς πιστεύουμε, ότι πέρα της ύλης συμβαίνουν γεγονότα τεράστια, τα οποία εμείς ονομάζουμε θαύματα, οι δε άλλοι τα εμπαίζουν και τα κοροϊδεύουν. Aλλ’ εμείς πιστεύουμε στά θαύματα τα οποία έκανε ο Θεός και η Παναγία.
Mετά λοιπόν τί έγινε; Ποιός ήταν αυτός ο εύσπλαχνος άνθρωπος; Mια λεπτομέρεια δεν είναι αυτή της ζωής; Aλλά ακούστε τη συνέχεια. Aυτός που έκανε την αγαθή αυτή πράξι ήταν ένας άγνωστος και άσημος στή Pωμαϊκή αυτοκρατορία. Mικρός, τιποτένιος, ασήμαντος άνθρωπος, που κανείς δεν τον ήξερε και κανείς δεν έκανε λόγο γι’ αυτόν στά σαλόνια της Kωνσταντινουπόλεως ούτε πουθενά αλλού. Ήταν ένας ταπεινός άνθρωπος μακέλλης στο επάγγελμα, δηλαδή κρεοπώλης. Ήταν ο Λέων. Ποιος Λέων; O μετέπειτα αυτοκράτωρ Λέων ο A΄ ο Θραξ, ο λεγόμενος και Mακέλλης (457-474). Όσοι διαβάζουν ιστορία ξέρουν, ότι αυτός ήτανε ένας από τους ενδόξους βασιλείς, διότι κατετρόπωσε τους Γότθους. Ήταν αγαθός και πράος.
Aυτόν λοιπόν τον ταπεινό και φιλεύσπλαχνο άνθρωπο, η θεία πρόνοια τον πήρε ύστερα από λίγα χρόνια από τη θέσι του κρεοπώλου και τον έκανε αυτοκράτορα της μεγαλυτέρας αυτοκρατορίας του τότε κόσμου, του Bυζαντίου, που ως φάρος επί χίλια χρόνια, εις πείσμα των δαιμόνων, εφωταγώγησε ολόκληρη την ανθρωπότητα.O Λέων, όταν έγινε αυτοκράτωρ, δεν λησμόνησε το περιστατικό αυτό. Θυμήθηκε τη λεπτομέρεια αυτή της ζωής του, έσπευσε στον τόπο εκείνο και οικοδόμησε εκεί μεγάλο ναό πρός τιμήν της Zωοδόχου Πηγής της υπεραγίας Θεοτόκου. Kαι κάτω, στά υπόγεια του ναού αυτού, ανέβλυζε γάργαρο και κρυστάλλινο νερό, το οποίο ήτο θαυματουργό. στον τόπο αυτό, που λέγεται Mπαλουκλί, συνέρρεαν χιλιάδες άνθρωποι απ’ όλα τα μέρη της αυτοκρατορίας.
Kαι είναι γεγονός, δεν είναι ψέματα, ότι η πηγή αυτή έκανε μεγάλα και σπουδαία θαύματα. Aγιασμένο νερό βγαίνει από τη γη και θαυματουργεί. Aκόμη και Tούρκοι και Tουρκάλες πηγαίνουν στην εκκλησία αυτή της Kωνσταντινουπόλεως, παίρνουν αγιασμένο νερό και θεραπεύονται
.O ναός της Zωοδόχου Πηγής γκρεμίστηκε εκ θεμελίων κατ’ επανάληψιν και ανοικοδομήθηκε πάλι από ευσεβείς αυτοκράτορες, και ιδίως από τον ένδοξο αυτοκράτορα Iουστινιανό. O ναός αυτός έχει ιστορία, είναι ιστορικός. Yπάρχει ακόμη και σήμερα. σε όσους επισκέφθηκαν την Kωνσταντινούπολι ο ναός αυτός είναι γνωστός ως ο ναός του Mπαλουκλί, στον οποίο πρό ετών, το 1955, βέβηλοι Tούρκοι εισώρμησαν και δεν μπορώ να εκφράσω τί βεβηλώσεις έκαναν.Aυτό είναι το ιστορικό του ναού αυτού, ο οποίος σώζεται μέχρι και σήμερα και συνδέεται με την ιστορία του γένους μας.
Aδελφοί μου!Όπως στο Mπαλουκλί εορτάζουν την ημέρα της Zωοδόχου Πηγής και ο ναός εκείνος της Θεοτόκου είναι πηγή θείων δωρεών, έτσι να πιστεύουμε, ότι και κάθε εκκλησία που έχει ορθόδοξο παπά και λειτουργεί και τελούνται τα άγια μυστήρια, είναι μία ζωοδόχος πηγή.Στήν Eκκλησία τρέχει το νερό το αθάνατο της διδασκαλίας του Kυρίου ημών Iησού Xριστού. Tο νερό αυτό ξεδιψά. Σβήνει τη μεταφυσική δίψα του ανθρώπου.Στήν Eκκλησία επίσης τρέχει το νερό το αθάνατο της θείας χάριτος, που πηγάζει από την υπερτάτη θυσία του Kυρίου ημών Iησού Xριστού. Tο νερό αυτό θεραπεύει. Δίνει την υγεία στις ανάπηρες και τραυματισμένες ψυχές, διά πρεσβειών της Παναγίας. Aμήν.”
† επίσκοπος Aυγουστίνος

ΤΟ '' ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟΝ ΘΗΒΑ'Ι'ΚΗΣ ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΣΙΑΣ '' !!! ΠΡΟΒΑΛΕ ΤΟΥΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥΣ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ !!!

Το Φροντιστήριο Θηβαϊκής Αρχαιογνωσίας πρόβαλε το ντοκιμαντέρ από την Ερτ αρχείο, «Ζωγράφοι της Σχολής του Μονάχου», (Θεόδωρος Βρυζάκης) !!!

by  δημοσιευμένο Απριλίου 20, 2017  
http://www.radio-thiva.gr
Το Φροντιστήριο Θηβαϊκής Αρχαιογνωσίας πραγματοποίησε εκδήλωση με προβολή ντοκιμαντέρ από την Ερτ αρχείο, «Ζωγράφοι της Σχολής του Μονάχου», Θεόδωρος Βρυζάκης.
Η πολύ όμορφη εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 18 Μαρτίου στο Συνεδριακό Κέντρο Θήβας, όπου και συμμετείχε και το Χορευτικό του Εκπολιτιστικού και Μορφωτικού συλλόγου Λεύκτρων. Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν οι απόγονοι του Θεόδωρου Βρυζάκη, ο Τενόρος Γιάννης Βρυζάκης και η Μπούλη Βρυζάκη
 

ΜΕ ΠΡΟΤΥΠΟ ΤΗΝ ΛΙΒΑΔΕΙΑ !!! ΑΠΛΩΝΟΥΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ !!!

«Aπλώνουν» τους μετανάστες σε όλη την Ελλάδα με πρότυπο την Λειβαδιά !!!

by  δημοσιευμένο Απριλίου 18, 2017  http://www.radio-thiva.gr
Σχέδιο μεταφοράς 20.000 προσφύγων σε πόλεις με μικρό πληθυσμό - Η ενοικίαση διαμερισμάτων και τα κουπόνια δέλεαρ που τα τοπικά καταστήματα θα δέχονται ως αμοιβή είναι το κίνητρο για τις τοπικές κοινωνίες.
Πολλές «Λιβαδειές» σε όλη τη χώρα επιδιώκει να δημιουργήσει το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής στην προσπάθεια να περιοριστεί η πίεση από τη διαμονή προσφύγων στο ανατολικό Αιγαίο και τα hot spots. Πρόκειται για ένα σχέδιο που βασίζεται στο πρότυπο που η πόλη της Βοιωτίας δημιούργησε με τη φιλοξενία σε ενοικιαζόμενα διαμερίσματα 290 περίπου προσφύγων, ο αριθμός των οποίων θα ανέλθει στους 500 το προσεχές διάστημα.
Σύμφωνα με πληροφορίες του «Πρώτου Θέματος», στον σχεδιασμό της κυβέρνησης και σε ένα πλάνο που μελετά ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας υπάρχει στόχευση σε πόλεις με πληθυσμό ανάλογο της Λιβαδειάς (περίπου 10.000-15.000 μόνιμοι κάτοικοι) και με προφανή προβλήματα στην οικονομία τους, οι οποίες μπορούν να στεγάσουν ομάδες 500 έως 1.500 ανά περίπτωση προσφύγων με την ίδια ακριβώς μέθοδο: μέσω της ενοικίασης κατοικιών από τους κατοίκους των περιοχών (άρα να υπάρχει άμεσο οικονομικό όφελος) και με κουπόνια που τα τοπικά καταστήματα θα δέχονται ως αμοιβή για τρόφιμα ή άλλες υπηρεσίες που θα παρέχουν.
Σκοπός της κυβέρνησης και του υπουργείου είναι, για την επιβάρυνση, που θα υπάρξει από τη μεταφορά μουσουλμάνων κατοίκων να υπάρχει οικονομικό αντάλλαγμα για τις τοπικές κοινωνίες, άρα οι όποιοι αναμενόμενοι κραδασμοί να απορροφηθούν μέσω της ανάταξης της εκεί οικονομίας.
Ηδη μετά τη Λιβαδειά ανάλογη έρευνα για το κατά πόσο μπορεί να υπάρξει επέκταση αυτού του μέτρου γίνεται σε πόλεις της Ηπείρου, της Δυτικής Μακεδονίας και γενικότερα στη βορειοδυτική πλευρά της χώρας. Στα σχέδια του υπουργείου περιλαμβάνονται πόλεις που δεν βρίσκονται κοντά στα σύνορα, έχουν πληγεί από την κρίση και γενικότερα πρωταγωνιστούν στις λίστες με τα αυξημένα ποσοστά ανεργίας. Θα αποφευχθούν για προφανείς λόγους περιοχές όπως η Θράκη, όμως αυτό το οποίο φοβούνται στο υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής είναι οι πιθανές αντιδράσεις των τοπικών αρχών. Δεν είναι τυχαίο ότι η Λιβαδειά λειτούργησε ως πόλη-πιλότος λόγω της δημάρχου Γιώτας Πούλου που στηρίχθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι όμως βέβαιο ότι δήμαρχοι άλλων πόλεων θα είναι τόσο θετικοί να λειτουργήσουν με το ίδιο μοντέλο, καθώς η ένταξη ενός πληθυσμού της τάξης των 1.000 προσφύγων σε πόλεις με 10.000 κατοίκους αποτελεί πρωτότυπο και σύνθετο πείραμα. Πάντως ήδη από το υπουργείο έχει ζητηθεί να υπάρξει πρόβλεψη και οι τοπικοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να στηρίξουν τη δράση, ενώ ως νομοί ενδιαφέροντος είναι εκείνοι στους οποίους το κυβερνών κόμμα έχει ισχυρή κοινοβουλευτική αντιπροσώπευση ώστε να υπάρξουν αναχώματα σε περίπτωση εντόνων διαμαρτυριών.
Παράλληλο πάντως δέλεαρ με το οποίο το υπουργείο θα επιδιώξει να πείσει όσους θα «αντισταθούν» είναι οι αμοιβές που θα δίνονται σε όσους εργαστούν στις υποδομές φιλοξενίας. Οπως προκύπτει από έγγραφα που παρουσιάζουμε, ένα στέλεχος που εργάζεται αυτή τη στιγμή ως συντονιστής έργου στις δομές της Λιβαδειάς θα λαμβάνει ετησίως 24.933,33 ευρώ, ο οικονομικός διευθυντής του προγράμματος προσωρινής στέγασης θα λαμβάνει 22.666,66 ευρώ, ενώ οι αμοιβές είναι ανάλογου ύψους και για τις θέσεις διευθυντή Προσωπικού, Παροχών και Προμηθειών, λογιστών κ.λπ. Μόνο στη Λιβαδειά, πριν από λίγες ημέρες προκηρύχθηκαν 24 τέτοιες καλά αμειβόμενες θέσεις, ενώ σε κάθε πόλη που θα εφαρμοστεί αυτό το πρόγραμμα θα ακολουθηθεί η ίδια διαδικασία. Πρόκειται για διόλου αμελητέα έσοδα για ανθρώπους που μέχρι σήμερα είναι άνεργοι και τα οποία οπωσδήποτε θα αμβλύνουν αντιστάσεις και αντιδράσεις. Πάντως, πηγές μας αναφέρουν ότι οι προσλήψεις που μέχρι στιγμής προωθούνται δεν γίνονται με βάση την εντοπιότητα των στελεχών, αλλά αφορούν και πρόσωπα από όλη τη χώρα, με πολλούς αλληλέγγυους και πρώην ή νυν στελέχη ΜΚΟ να σπεύδουν.
Ταυτόχρονα οι φόρμες ενοικίασης διαμερισμάτων τις οποίες οι ενδιαφερόμενοι πολίτες λαμβάνουν και ήδη έχουν υπογραφεί στη Λιβαδειά δίνουν μισθώματα έως 400 ευρώ τον μήνα για διαμερίσματα 60-90 τ.μ., με ενεργειακό όμως πιστοποιητικό που θα βαρύνει τον ιδιοκτήτη και θέτουν μια σειρά προϋποθέσεων. Σκέψεις υπάρχουν τα ποσά αυτά να αυξηθούν για μεγαλύτερης επιφάνειας διαμερίσματα, ενώ έλεγχος για τη διάχυση αυτών των χρημάτων υπάρχει και από τον ΟΗΕ. Θα πρέπει πάντως να σημειώσουμε ότι τα πράγματα δεν είναι όπως ακριβώς παρουσιάζονται από το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής: και στη Λιβαδειά υπήρξαν αντιδράσεις παρά την εικόνα συναίνεσης που επιχειρήθηκε να δοθεί, ενώ πολλοί πρόσφυγες αρνήθηκαν να μεταβούν εκεί ζητώντας να μείνουν κοντά σε μεγάλα αστικά κέντρα. Την ίδια στιγμή, προετοιμασία για το δύσκολο -όπως προδιαγράφεται- μέλλον στις Υπηρεσίες Ασύλου και τα hot spots κάνει το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, καθώς διαβλέπει περαιτέρω κινδύνους εξεγέρσεων των φιλοξενούμενων προσφύγων.
Πιο συγκεκριμένα, όπως παρουσιάζουμε σήμερα, στις 13 Φεβρουαρίου με προσωπική εντολή ο αρμόδιος υπουργός Γ. Μουζάλας προχώρησε στην προκήρυξη ανοιχτού ηλεκτρονικού διαγωνισμού για την «παροχή υπηρεσιών διαχείρισης πλήθους και ασφάλειας στην Υπηρεσία Ασύλου». Πρόκειται για την κάλυψη μιας επιτακτικής ανάγκης καθώς, σύμφωνα με τους όρους του διαγωνισμού, θα υπάρξει προϋπολογισμός που θα φτάσει έως τις 621.240 ευρώ (σε δεύτερη φάση θα ανέλθει έως και τις 931.860 ευρώ λόγω περίπτωσης επέκτασής της) για υπηρεσίες φύλαξης του πλήθους στην Κεντρική Υπηρεσία Ασύλου Αττικής, στο κέντρο μετεγκατάστασης στον Αλιμο, στον Πειραιά, στη Θεσσαλονίκη, στη Ρόδο, στην Πάτρα, στη Σάμο, στη Θράκη και την Κρήτη. Το μεγαλύτερο ποσό θα δοθεί για το ΠΓΑ Αττικής (223.200 ευρώ), ενώ στις υπηρεσίες που θα παρασχεθούν, εκτός του ελέγχου εισόδου και εξόδου των προσφύγων, θα είναι και η παρέμβαση σε περιπτώσεις που κάποιοι εξ αυτών θα παρεκτρέπονται.
Πρόκειται για μια ενέργεια εκτός κυβερνητικής πεπατημένης αν κρίνουμε από την προσπάθεια να πεταχτούν εκτός νοσοκομειακού συστήματος οι ιδιωτικές εταιρείες φύλαξης και καθαρισμών και να επιβληθούν νέα δεδομένα με προσλήψεις υπαλλήλων στο Δημόσιο. Οπως αναφέρει αρμόδια ευρωπαϊκή πηγή με γνώση των θεμάτων, η εν λόγω επιλογή έγινε από την πλευρά του κ. Μουζάλα, καθώς ο ίδιος γνωρίζει τους κινδύνους που προκύπτουν, τον όγκο των φιλοξενουμένων σήμερα, αλλά και το τι πρόκειται να ακολουθήσει και για τον λόγο αυτό δεν θέλει να βρεθεί το υπουργείο του προ απροόπτου. Μάλιστα είναι άμεση ανάγκη να υπάρξουν φύλακες πεπειραμένοι που θα μπορούν να δώσουν λύσεις, αν και ήδη η Αστυνομία επιβλέπει χώρους που χρειάζεται να φυλαχθούν. Η χρηματοδότηση αυτής της υπηρεσίας βασίζεται στο Εθνικό Πρόγραμμα του Ταμείου Ασύλου Μετανάστευσης και Ενταξης 2014-2020 με 75% πόρους από την Ε.Ε. και 25% από την Ελλάδα.

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Η ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ... ΣΤΟΧΟΣ !!!

Στόχος της ISIS το ελληνορθόδοξο μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης, ένας απο τους ''πυλώνες της Ορθοδοξίας''

Το Ισλαμικό Κράτος ανέλαβε αργά χθες το βράδυ την ευθύνη για την επίθεση σε φυλάκιο δυνάμεων ασφαλείας κοντά στο ελληνορθόδοξο μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης στο νότιο Σινά,κατά την οποία έπεσαν νεκροί ένας αστυνομικός και 4 τραυματίες. 
Σύμφωνα με τη μεγαλύτερη εφημερίδα της Αιγύπτου η επίθεση έγινε ως εξής: Ομάδα ενόπλων επιτέθηκε σε φυλάκιο ελέγχου, στο δρόμο που οδηγεί προς το μοναστήρι. Οι αστυνομικοί που βρίσκονταν στο φυλάκιο αντάλλαξαν πυρά με τους ενόπλους μέχρι που τους ανάγκασαν να φύγουν. Από την επίθεση έπεσε νεκρός ένας αστυνομικός, ενώ τραυματίστηκαν ακόμη τέσσερις  οι οποίοι μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο του Σαρμ ελ Σέιχ. 
Σημειώνεται ότι η επίθεση, σε ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα του χριστιανισμού και  έναν από τους πιό σημαντικούς χριστιανικούς τόπους λατρείας παγκοσμίως, έρχεται μια εβδομάδα μετά από δύο αιματηρές επιθέσεις σε εκκλησίες κοπτών στην Αίγυπτο που κόστισαν τη ζωή σε 45 άτομα (την ευθύνη για τις οποίες ανέλαβε επίσης το ISIS) και μόλις 10 ημέρες πριν την επίσκεψη του Πάπα στην Αίγυπτο. 
Σύμφωνα με πληροφορίες του ΑΠΕ-ΜΠΕ, όλοι οι μοναχοί του ελληνορθόδοξου μοναστηριού της Αγίας Αικατερίνης του Σινά και όλοι οι προσκυνητές είναι ασφαλείς.
Η Αγία Αικατερίνη του Σινά
Η Αγία Αικατερίνη του Σινά, που ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα στους πρόποδες του Όρους Σινά, αποτελεί ένα από τα παλαιότερα χριστιανικά μοναστήρια στον κόσμο και εντάσσεται στον κατάλογο χώρων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Η χριστιανική μειονότητα της Αιγύπτου, η οποία αποτελεί περίπου 10% ενός συνολικού πληθυσμού 92 εκατομμυρίων, έχει αποτελέσει στόχο των ισλαμιστών μαχητών με αυξανόμενη συχνότητα, με τρεις φονικές επιθέσεις σε εκκλησίες σε διάστημα τεσσάρων μηνών.
Τον Φεβρουάριο, δεκάδες χριστιανικές οικογένειες και φοιτητές εγκατέλειψαν την επαρχία του Βόρειου Σινά μετά από μια σειρά στοχευμένων δολοφονιών.
Αντίθετα, οι επιθέσεις στο νότιο Σινά, δημοφιλή τόπο διακοπών για τουρίστες λόγω των παραθαλάσσιων θερέτρων στην Ερυθρά Θάλασσα, αποτελούν σπάνιο φαινόμενο.
Στις αρχές του μήνα, οι αρχές του Ισραήλ απαγόρευσαν στους υπηκόους τους να διαπεράσουν τα σύνορα προς τη χερσόνησο του Σινά, προειδοποιώντας ότι ο κίνδυνος επιθέσεων στην περιοχή από οργανώσεις φιλικές προς το Ισλαμικό Κράτος και παρόμοιες ομάδες είναι ιδιαίτερα αυξημένος.
Η ελληνική Πρεσβεία στο Κάιρο είναι σε συνεχή επαφή με τον αρχιεπίσκοπο Σινά, Φαράν και Ραϊθούς κ. Δαμιανό, καθώς και με τις αιγυπτιακές αρχές και παρακολουθεί από κοντά την κατάσταση, ενώ ο υφυπουργός Εξωτερικών Ιωάννης Αμανατίδης είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον αρχιεπίσκοπο Δαμιανό.
Όλοι οι μοναχοί της μονής και όλοι οι προσκυνητές είναι καλά στην υγεία τους.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Ο ... ΕΦΙΑΛΤΗΣ ... ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΕΙ !!!



Του Γιάννη Σιδέρη 

Η μυσταγωγική, ειδυλλιακή παρένθεση του Πάσχα τελείωσε, η καθημερινότητα επιστρέφει ορμητική και δύστοκη, και η κυβέρνηση θα μπει υποτίθεται σε έναν αγώνα επιτάχυνσης για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Λέμε υποτίθεται γιατί, γιατί όλο βιάζεται, όλο εκπέμπει σιγουριά, όλο συντονίζεται το επιτελείο της, και όλο εκπρόθεσμη βγαίνει.

Ο πρωθυπουργός με το ανέπνευστο αστείο, πριν πετάξει το παραδοσιακό κανάτι, τον «Μπότη», στο καντούνι της Κέρκυρας, «χιουμοριστικά» ανησύχησε μήπως… περνάει από κάτω ο Σόιμπλε. Πάντως το αδιανόητα αγενές, για αξιωματούχο άλλης χώρας, «αστείο» μας έφερε συνειρμικά μια ανήσυχη απευκταία εικόνα από το προσεχές μέλλον: Ο Σόιμπλε που σίγουρα το έμαθε (ενημερώνονται για τα πάντα), μήπως να πετάει δικά του «κανάτια», την ώρα που η χώρα θα διαβαίνει τον δρόμο για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης.

Ήδη η κυβέρνηση αλλάζει σηματοδοτήσεις στον οδικό χάρτη. Η άτεγκτη, αποφασιστική ρήση του πρωθυπουργού, ότι «τα μέτρα θα ψηφιστούν παράλληλα με τα μεσοπρόθεσμα για το χρέος», και του Ευκλείδη, «τίποτα δεν έχει αποφασιστεί μέχρι να αποφασιστούν όλα», ήταν πομφόλυγες βραχείας ζωής, και καταχωνιάζονται στη λήθη, όπως και τόσα αρειμάνια που έχουν πει στο παρελθόν.

Η κυβέρνηση υποτάσσεται στις απαιτήσεις του ΔΝΤ και νομοθετεί μέτρα για μετά το 19, πριν ληφθούν οι αποφάσεις για το χρέος. Αυτό είναι λογικό και αναμενόμενο, αλλά ο κ. Τσίπρας δεν το γνώριζε ή το ξόρκιζε σκοπίμως, γιατί δεν βόλευε τον μύθο του αντιστασιακού. Ηταν αναμενόμενο γιατί - όπως είχαμε γράψει προσφάτως- τα μεσοπρόθεσμα (το μέγεθος και το χρονοδιάγραμμά τους), εξαρτώνται από οικονομικούς δείκτες που ακόμη δεν έχουν προσδιοριστεί ποσοτικά, και αυτό θα γίνει αργότερα, ως και το Καλοκαίρι του 18. Σε αυτό που μπορεί να ελπίζει τώρα, είναι απλώς η περιγραφή των μέτρων.

Πάντως δεν ορρωδούν, ξεχνούν αυτοστιγμής τις διαβεβαιώσεις, και αλλάζουν πορεία, ζαλίζοντας το δικό τους κυρίως προσωπικό – οι υπόλοιποι στέκονται σε απόσταση ασφαλείας γιατί τους έχουν μάθει. Το «θα ψηφιστούν μαζί όλα τα μέτρα», τώρα γίνεται θα τα ψηφίσουμε, κι αν τον Αύγουστο του 18 δεν εφαρμοστούν μέτρα για το χρέος, δεν θα εφαρμόσουμε και μεις τα ψηφισθέντα – διαβεβαίωση βέβαια που απέχει της σοβαρότητας.

Η ελπίδα της κυβέρνησης είναι μια συμφωνία στο Eurogroup της 22ας Μαΐου, ή σε κάποιο έκτακτο Eurogroup, κάτι που ωστόσο δεν είναι σίγουρο, καθώς το ακάνθινο στεφάνι που μόνη της έβαλε επί της κεφαλής της, παραμένει.

Ήδη βιώνει δύο διαψεύσεις ελπίδας: Ή πρώτη ήρθε από ευρωπαίο αξιωματούχο, ο οποίος προειδοποίησε πως αν η Ελλάδα πληρώσει με δικά της χρήματα τη δόση του Ιουλίου, όλα θα ξεκινήσουν από την αρχή. Η δεύτερη ήταν όταν ο… παράκλητος Σουλτς, κατάλαβε ότι η διεκδίκηση της καγκελαρίας δεν επιτρέπει αφελείς δηλώσεις αλτρουιστικού διεθνισμού. Το να κόψει ελληνικό χρέος δεν έγκειται στην απόφαση οποιουδήποτε καγκελαρίου, όπως αφελώς νόμιζε η κυβέρνηση (δεν είναι λεφτά από την περιουσία του αλλά από την περιουσία του γερμανικού λαού). Έτσι, αλλάζοντας τροπάρι, δήλωσε ότι όσα έχουν συμφωνηθεί πρέπει να τηρηθούν, εισπράττοντας την αυτάρεσκη και ειρωνική δήλωση από τον Σόιμπλε «welcome to the club» κε Σουλτς».

Σε αυτά ήρθε να προστεθεί και η δήλωση του Δ/τη της Παγκόσμιας Τράπεζας Τζιμ Γιονγκ Κιμ, ότι η τράπεζα είναι δύσκολο να δανείσει την Ελλάδα ( δανείζει υποανάπτυκτες χώρες φρικώδους οικονομικής δυστυχίας), αλλά ακόμη και αν γίνει «το πρωτόγνωρο» για την τράπεζα βήμα, να δανείσει μία πλούσια χώρα(ακόμη είμαστε στις 40 πλουσιότερες του πλανήτη, ενώ μας δανείζουν πιο φτωχές της ΕΕ) το ποσό θα φτάσει το πολύ 1 δις.

Οπότε η κυβέρνηση, και δια αυτής η χώρα, έχει πλέον αποκλειστεί από κάθε οδό διαφυγής. Η μοίρα μας είναι να συμφωνήσουμε με τους δανειστές (στη γλώσσα της ΝΔ) ή να υποταχτούμε (στη γλώσσα του ΣΥΡΙΖΑ). Η άλλη λύση, να κάνουμε ηρωική ρήξη για έξοδο, αλλά αυτή είναι μόνο θεωρητική υπόθεση εργασίας. Δεν μπορεί να την προτείνει πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί έχασε το μομέντουμ, που λέει κι ο πρωθυπουργός.

Πηγή Liberal

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΝ '' ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΚΥΚΛΟ '' !!!



Ολόκληρη η διαχείριση της ελληνικής κρίσης από το 2010 μέχρι σήμερα, 2016, βασίζεται σε υπαιτίως λανθασμένη διάγνωση, με συνέπεια να εφαρμόζεται εξίσου υπαιτίως λανθασμένη συνταγή και η χώρα, μοναδική περίπτωση στην υπερχρεωμένη ευρωπαϊκή περιφέρεια, να μην εξέρχεται από την κρίση, αλλά αντίθετα να βυθίζεται όλο και περισσότερο σ’ αυτήν. Στο διάστημα της τελευταίας εξαετίας, οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι σημαίες και τα χρώματα μεταβάλλονται, αλλά η κατάσταση της χώρας δεν παύει να επιδεινώνεται, αφού η υπαίτια εφαρμοζόμενη συνταγή παραμένει ίδια και απαράλλαχτη.

Γιατί άραγε οι άλλες υπερχρεωμένες χώρες της ευρωζώνης (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Κύπρος και Ισπανία) που βρέθηκαν σε παρόμοια θέση με την Ελλάδα κατορθώνουν και αποκαθιστούν σήμερα κάποια σταθερότητα, ενώ η χώρα μας παραμένει σταθερά στον φαύλο κύκλο της αστάθειας και χωρίς προοπτική εξόδου από αυτήν; Στο εύλογο αυτό ερώτημα απαντά χωρίς περιστροφές ο υπερσυντηρητικός Μοχάμεντ Ελ Εριάν, διευθυντικό στέλεχος της μεγαλύτερης αμερικανικής χρηματιστηριακής εταιρείας PIMCO. Όταν η πολιτική της λιτότητας αποσπά υπέρμετρους πόρους από το εσωτερικό της υπερχρεωμένης χώρας υπέρ των δανειστών, αυτό ονομάζεται «καταραμένος κύκλος» (malediction) που μοιραία εξωθεί την οικονομία σε συνθήκες ασφυξίας. «Για την αδιάκοπη κατολίσθηση της ελληνικής οικονομίας και το συνεχιζόμενο έλλειμμα κάθε προοπτικής απεμπλοκής από αυτήν ευθύνονται τα πιο σκληρά στην ιστορία προγράμματα λιτότητας που εφαρμόζονται σε αυτή τη χώρα κατά την τελευταία εξαετία».

Σε όλες τις περιπτώσεις υπερχρεωμένων χωρών, ακόμη και στην υπερχρεωμένη Καλιφόρνια, ελήφθη μέριμνα οι περικοπές δαπανών και εισοδημάτων να μην υπερβούν το 15% και μάλιστα να αποκατασταθούν έπειτα από μια τριετία, ώστε να μην πληγεί ανεπανόρθωτα ο κινητήρας της ανάπτυξης, αναγκαίος για τη δημιουργία πρόσθετου νέου εισοδήματος, ώστε η εξυπηρέτηση του χρέους να εξασφαλίζεται χωρίς η οικονομία να συρρικνώνεται.

Στην Ελλάδα συνέβη το ακριβώς αντίθετο, σε μετωπική σύγκρουση με κάθε οικονομική λογική, με κάθε οικονομική θεωρία και κάθε ιστορική εμπειρία. Ο χρηματιστής συμπληρώνει τη διάγνωσή του, τονίζοντας ότι για την ελληνική περίπτωση δεν αρκεί κάποιο διαφορετικό μείγμα μέτρων, αλλά επιβάλλεται κυρίως «διαφορετικού τύπου προσέγγιση». Προτεραιότητα πρέπει να είναι η εξασφάλιση της σταθερότητας και η επιστροφής στην ανάπτυξη, ώστε να μπορέσει έτσι και το χρέος να αποβεί εξυπηρετήσιμο, έπειτα από την αναγκαία σοβαρή απομείωσή του.

Στην ομοιοπαθή Ισπανία, ο υπερσυντηρητικός πρωθυπουργός Ραχόι αρνήθηκε μέχρι τέλους να εντάξει τη χώρα του σε μνημονιακό πρόγραμμα. Παράλληλα, αντί να μειώσει τις συντάξεις, τις αύξησε κατά 15%, αποδεχόμενος σχετική συμφωνία των κοινωνικών εταίρων. Το παράδειγμά του ακολούθησε και η συντηρητική κυβέρνηση της Πορτογαλίας, παρά την ένταξή της σε μνημονιακό πρόγραμμα.

Το αποτέλεσμα αυτής της επιλογής ήταν ότι έπειτα από μια αποσταθεροποιητική τριετία, οι δύο χώρες της Ιβηρικής εμφανίζουν θετικούς ρυθμούς. Όμως, ο Ραχόι επέμεινε επίσης μέχρι τέλους στον διαχωρισμό ανάμεσα στο τραπεζικό και το καθαρά δημόσιο χρέος. Αντίθετα, στη χώρα μας η βοήθεια που δίδεται προς τις ελληνικές τράπεζες από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό ESM συνεχίζει να διέρχεται από το ελληνικό κράτος και να προστίθεται έτσι στο δημόσιο χρέος. Εάν παρόμοιος διαχωρισμός χρεών εφαρμοζόταν και στην ελληνική περίπτωση, τότε το ελληνικό δημόσιο χρέος από 180% του ΑΕΠ, που εμφανίζεται σήμερα, θα περιοριζόταν σε επίπεδα κατώτερα του 100%.

Στην Ελλάδα συμβαίνει αυτό που περιέγραφε στο παρελθόν η βρετανική εφημερίδα Independent: οι τράπεζες, αφού απέσπασαν κάθε είδους στήριξη από το κράτος, προκειμένου να σταθεροποιηθούν, στη συνέχεια το κατηγόρησαν ως «σπάταλο και διεφθαρμένο». Φυσικά, οι κατηγορίες ήσαν ακριβείς, αφού οι μεταφορές πόρων από την οικονομία προς τις τράπεζες πραγματοποιήθηκαν πάντοτε και χωρίς εξαίρεση υπό συνθήκες «σπατάλης και διαφθοράς». Ωστόσο, μολονότι ακριβείς, παραμένουν ανειλικρινείς, καθότι αποκρύπτουν ότι οι από τη σπατάλη και διαφθορά» επωφελούμενοι είναι ακριβώς οι ίδιοι οι κατήγοροι.

Στην Ελλάδα, οι «διασώσεις» τραπεζών δεν περίμεναν τα μνημονιακά προγράμματα για να ενεργοποιηθούν. Εμφανίστηκαν ήδη από το 2009, επί υπουργίας Αλογοσκούφη. Μέχρι σήμερα, έχουν πραγματοποιηθεί τουλάχιστον τέσσερις ανακεφαλαιοποιήσεις, οι οποίες συμποσούνται σε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, χωρίς από την άλλη πλευρά η οικονομία να επωφελείται, έστω και κατ’ ελάχιστον, από την υποθετική σταθεροποίηση του τραπεζικού συστήματος και ειδικά των τεσσάρων συστημικών τραπεζών.

Η ανακεφαλαιοποίηση θεωρήθηκε «επιτυχής». Εν τούτοις, οι τράπεζες έχουν παύσει να χρηματοδοτούν την οικονομία, είτε την κατανάλωση των νοικοκυριών είτε τις επιχειρήσεις. Επικαλούνται δικαιολογημένα τον υψηλό κίνδυνο χρηματοδοτήσεων σε συνθήκες «χρεοκοπημένης οικονομίας». Ωστόσο, εάν η ελληνική οικονομία εξωθείται σήμερα σε συνθήκες χρεοκοπίας, αυτό σε μεγάλο βαθμό οφείλεται και στις τεράστιες αφαιμάξεις ρευστότητας που συνεχίζει να υφίσταται με αιτιολογία τη σταθεροποίηση του τραπεζικού συστήματός της.

Βεβαίως, οι ανακεφαλαιοποιήσεις δεν πραγματοποιούνται μόνον με ελληνικό χρήμα που αφαιρείται από την ήδη ανεπαρκή ρευστότητα της ελληνικής αγοράς. Χρηματοδοτείται και με ευρωπαϊκό χρήμα, το οποίο όμως προστίθεται και επιβαρύνει όλο και περισσότερο το δημόσιο χρέος και μάλιστα ως ποσοστό του ΑΕΠ, το οποίο δεν παύει να συρρικνώνεται. Πρόσθετη συνέπεια αυτού είναι το χρέος, ακόμη και αν παραμείνει σταθερό σε απόλυτα μεγέθη, να συνεχίζει να διογκώνεται ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Σε κάθε περίπτωση, η προτεραιότητα στις ανακεφαλαιοποιήσεις αποβαίνει μοιραία για την οικονομία: είτε με ελληνικό χρήμα, είτε με ευρωπαϊκό, αποδυναμώνουν την οικονομία, επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος, δηλαδή αποδυναμώνουν δύο φορές την οικονομία. Η χώρα βρίσκεται πλέον παγιδευμένη σε έναν πραγματικό και χωρίς τέλος «καταραμένο κύκλο», πράγμα που επιτρέπει στους εξ αυτού επωφελούμενους να ενοχοποιούν τα θύματά τους και να τα επιβαρύνουν με τις δικές τους ευθύνες για τη σημερινή κρίση.

Επικαλούνται τις χρόνιες από το απώτερο παρελθόν παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας, προκειμένου να συγκαλύπτουν τις σημερινές, από τις οποίες οι σημερινοί τιμητές είναι και οι επωφελούμενοι. Ενώ παράλληλα η διεισδυτικότητα της άρχουσας ιδεολογίας οδηγεί τα εκατομμύρια των θυμάτων στην αυτομαστίγωση. Με το υποκριτικό αφήγημα του υπερκαταναλωτισμού για την οκταετία που προηγήθηκε της κρίσης, ενοχοποιούνται οι εργαζόμενοι και τα νοικοκυριά. Παράλληλα, συγκαλύπτεται ο καθοριστικός ρόλος των τραπεζών και των διαπλεκόμενων βουλιμικών κεφαλαίων στο μεγάλο πάρτι που έλαβε χώρα.

Στη διάρκεια της οκταετίας 2001-2008, με την οικονομία να καταγράφει μέση ετήσια αύξηση 4,2%, οι πραγματικές αμοιβές των εργαζομένων δεν αυξήθηκαν παρά μόνον με 1,74% μέσο ετήσιο ρυθμό, ενώ τα κέρδη του κεφαλαίου εκτινάχθηκαν με μέση ετήσια προσαύξηση 8%. Κατά την ίδια περίοδο, η συνολική εθνική κατανάλωση, ως ποσοστό του ΑΕΠ, δεν αυξήθηκε. Αντίθετα, συμπιέστηκε από 63% σε 60%. Παράλληλα, οι ξέφρενες επενδύσεις σε κεφαλαιακούς εξοπλισμούς εκτινάχθηκαν από 19,8% του ΑΕΠ το 2000 σε 26% το 2008.

Στο επίμαχο διάστημα, η Ελλάδα αναδείχτηκε πρώτη χώρα στην Ευρωζώνη όχι σε υπερκαταναλωτισμό, αλλά σε επενδύσεις, με ρυθμό 3,5 φορές ανώτερο από τον αντίστοιχο μέσο όρο της Ευρωζώνης. Κατά την κρίσιμη περίοδο που προηγήθηκε της σημερινής κρίσης, η Ελλάδα δεν υπήρξε καθόλου θύμα κάποιου υποθετικού υπερκαταναλωτισμού, αλλά κυρίως θύμα μιας «άγριας, αρπακτικής και αναρχούμενης» κεφαλαιοποίησης, που στη συνέχεια βρέθηκε απρόσμενα στο κενό με το ξέσπασμα της αμερικανικής και διεθνούς κρίσης από το φθινόπωρο του 2008.

Η ένταξη της χώρας στο ευρώ δεν ήταν η αρχή της καταστροφής της, αλλά αντίθετα δημιούργησε την εντύπωση ενός νέου Ελντοράντο για τα επιθετικά και διαπλεκόμενα κεφάλαια. Προσέλκυσε υπερβολικό όγκο επενδύσεων. Αυτό, άλλωστε, συνέβη σε όλες ανεξαιρέτως τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, λόγω του χαμηλότερου εργασιακού κόστους και της άμεσης γειτνίασης με τις αγορές του ευρωπαϊκού κέντρου.

Με την κρίση μετά το 2008 διαψεύστηκαν όχι τόσο οι προσδοκίες των καταναλωτών, όσο κυρίως των βουλιμικών επενδυτών. Σε αυτό δεν ευθύνεται το ευρώ, αλλά η διεθνής κρίση και η γερμανική διαχείρισή της, η οποία διασώζει τις γερμανικές τράπεζες, επιρρίπτοντας το κόστος αποκλειστικά στις οφειλέτριες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Με την κρίση, η Ευρωζώνη δεν βγαίνει ενισχυμένη, αλλά αντίθετα αποδυναμωμένη, με μειωμένη αξιοπιστία, αφού οι επενδύσεις στην περιοχή της έχουν σήμερα συνολικά μειωθεί κατά 12%.

Παράλληλα, αυτοί που εξώθησαν την ελληνική οικονομία στην άβυσσο κατορθώνουν μέχρι σήμερα να μεταθέτουν στα θύματά τους την ευθύνη και το κόστος της κρίσης τους, απαλλάσσοντας εαυτούς από κάθε συνέπεια. Η άρχουσα ιδεολογία αποβαίνει κυρίαρχη όταν υιοθετείται από τα θύματά της. Ιδίως όταν τα θύματα εκτίθενται έρμαια στο πέλαγος του υποθετικού «τέλους όλων των ιδεολογιών» και στη μάταιη αναζήτηση του αποϊδεολογικοποιημένου ατόμου.

Κώστας Βεργόπουλος
Πηγή "Σταύρος Λυγερός"

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΘΕΑΣΑΜΕΝΟΙ !!!

 Ἀνδρέου Θεοδώρου
Μέ τό λυτρωτικό πάθος Του ὁ Κύριος σέ συνδυασμό μέ τήν ἔνδοξή Του ἀνάσταση ἔσωσε τόν κόσμο ἀπό τήν ἁμαρτία καί τόν αἰώνιο πνευματικό θάνατο, ἀνακαινίζοντας καί ἀφθαρτίζοντας τήν πεσμένη φύση του.
Ὁ Χριστός ἦλθε στή γῆ, ἔγινε πραγματικός ἄνθρωπος, ἔζησε τήν ἀνθρώπινη ἱστορική στιγμή, γιά νά πάθει τελικά καί νά πεθάνει γιά τόν ἁμαρτωλό ἄνθρωπο, ἐκπληρώνοντας τήν προαιώνια λυτρωτική βουλή τοῦ Θεοῦ Πατέρα. Μπῆκε στό στάδιο τῆς θείας του κενώσεως, κατέβηκε χαμηλά στή γῆ, γιά νά βρεῖ τό πλάσμα του πού ἀλόγιστα ξεστράτισε, νά βρεῖ τόν ἄνθρωπο στά χαλάσματα πού ἐκεῖνος ἄνοιξε στό μαγευτικό περιβόλι τῆς Ἐδέμ, πῆρε ὅλη τήν κακοπάθεια καί τήν ὀδύνη τῆς ἐπίκηρης ἀνθρώπινης ζωῆς, γιά νά διορθώσει ἐκεῖνο πού χάλασε ἡ ἀδαμική παράβαση, νά καθαρίσει τά αἴσχη καί τίς πληγές μέ τά ὁποῖα κατερράκωσαν τήν «εἰκόνα» τοῦ Θεοῦ τό θλιβερό σφάλμα τοῦ προπάτορα καί ἡ φθονερή κακουργία τοῦ δαίμονα.
Καί ὅλ᾿ αὐτά μέ ἕνα βαρύτατο τίμημα.μέ τήν ὑπέρτατη ὀδύνη καί τό πάθος, μέ τό σχίσιμο τῆς θεανθρώπινης σάρκας καί μέ τό αἷμα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καί τῆς Παρθένου, πού κύλησε ἀπό τά τρυπημένα χέρια καί τήν κεντημένη λόγχη τοῦ Νυμφίου τῆς Ἐκκλησίας! Ὁ Κύριος πέθανε ἄδοξα ἐπάνω στό σταυρό. Μέ τήν ὀδύνη τοῦ πάθους του γέμισαν ἀπό ἄγρια χαρά ἡ ζοφερή φύση τοῦ δαίμονα καί οἱ σκοτεινές καί ἀχάριστες καρδιές ἐκείνων πού τόν σταύρωσαν, ἐνῶ ἡ φυσική κτίση, βλέποντας τήν κακοπάθεια τοῦ δημιουργοῦ της, ταρασσόταν συθέμελα καί οἱ τάφοι ἀπέδιδαν τούς νεκρούς τους.
Ὁ σταυρικός θάνατος δέν ἦταν σημεῖο ἀδυναμίας τοῦ Κυρίου, ὅπως ἐμπαικτικά τόν εἰρωνεύονταν οἱ σταυρωτές, κραυγάζοντας: «ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτόν οὐ δύναται σῶσαι» (Ματθ. 27, 42). Ἦταν ὁ κεραυνός τοῦ Θεοῦ, πού κατέκοψε τίς σάρκες τοῦ κολοσσοῦ τῆς ἁμαρτίας καί ἐδυναμίτισε τό κράτος τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου. Τό πάθος δέν ἦταν ἕνα ἁπλό ἐπεισόδιο στή ζωή τοῦ Θεοῦ πάνω στή γῆ, ἐπεισόδιο ἀπρόβλεπτο καί ἀναπάντεχο. Τέτοιες στιγμές δέν ὑπάρχουν στήν ἀπειρία τῆς θείας παγγνωσίας. Ἡ ἱλαστική θυσία τοῦ Χριστοῦ ἦταν προαιώνια γραμμένη στό σχέδιο τῆς θείας περί τόν ἄνθρωπον οἰκονομίας, στή βουλή τοῦ Θεοῦ Πατέρα νά σώσει τό πεσμένο στήν ἁμαρτία πλάσμα του. Ὁ δέ Κύριος ἡμῶν, στόν ὁποῖο συνέκλιναν ἁρμονικά καί ἀδιαχώριστα Θεός καί ἄνθρωπος, εἶχε σαφῆ ἐπίγνωση τῆς φύσεως καί τοῦ σκοποῦ τῆς ἀποστολῆς του. Ἡ θεία του ἐνανθρώπηση δέν τοῦ ἔκρυβε μυστικά.
 Ἐγνώριζε τά πάντα γιά τήν ἐπίγεια ζωή του. Ἐκεῖνο πού ἔκανε ἦταν ἠθελημένο καί ἑκούσιο. Τό ἔργο του ἦταν πάντα ἀνοικτό μπροστά του καί στίς πιό μικρές του λεπτομέρειες. Ἔβλεπε τό πάθος νά ἔρχεται καί πίσω ἀπ᾿ αὐτό νά ροδίζει ἡ Ἀνάστασή του. Σάν στοργικός δέ πατέρας καί παιδαγωγός προέλεγε στούς μαθητές τίς πικρές ὧρες τοῦ μαρτυρικοῦ θανάτου του, μή παραλείποντας νά τονίσει καί τήν ἔνδοξή του ἀνάσταση, γιά νά μή νομίσουν ὅτι ἐκεῖνα πού θά ἔπασχε ἦσαν σημάδια μιᾶς ἀδύναμης ἐπίγειας ζωῆς, ἀλλά καί νά τούς δώσει δύναμη στίς δύσκολες ὧρες τῆς μεγάλης δοκιμασίας τους.
Μόλις, λοιπόν, ἄρχισαν σιγά-σιγά νά κωπάζουν οἱ κραδασμοί τοῦ δράματος στόν Γολγοθᾶ, στό ὁποῖο ἐπενδύθηκαν τόση κακότητα καί κακουργία ἀπό τό φθαρμένο δημιούργημα, καί ἐνῶ τό νεκρό σῶμα τοῦ Σωτῆρα ἦταν ἀποτεθειμένο στό μνημεῖο τῆς Ἱερουσαλήμ, τότε ἀκούστηκε φοβερός ὁ σεισμός τῆς παντοδυναμίας τοῦ Θεοῦ, πού σώριασε σ᾿ ἐρείπια τό κράτος τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου. Τό θεοδόχο σῶμα τοῦ Χριστοῦ δέν μποροῦσε νά μένει παντοτινά στά σκοτεινά τοιχώματα τοῦ τάφου. Γιατί ἦταν τό σῶμα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, πού ἔλαβε σάρκα ἀνθρώπινη καί, παρά τή νέκρωσή του, δέν ἐγκαταλείφθηκε ποτέ ἀπό τή θεότητα, ὅπως δέν ἐγκαταλείφθηκε καί ἡ ψυχή του στά ζοφερά διαμερίσματα τοῦ ἅδη.
 Ἔτσι μετά τρεῖς ἡμέρες παραμονῆς στό μνῆμα τό σῶμα τοῦ Θεοῦ ἀναστήθηκε ἐκ τῶν νεκρῶν ἀφθαρτοποιημένο καί ἔνδοξο. Ἀποτίναξε τή φθορά καί τόν θάνατο, δυναμιτίζοντας καί τά μνημεῖα τῶν ἄλλων νεκρῶν. Τό χαρμόσυνο μήνυμα ἔφερε στήν κτίση τό λειτουργικό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, πού μέ τή δύναμή του ἀχρήστευσε τόν λίθο πού σκέπαζε τό μνῆμα, νεκρώνοντας τούς φύλακες μέ τή θεία ἀστραπή του, ἐνῶ μέ τήν φλογοβόλο ρομφαία του ἄνοιγε τήν πύλη πού ὁδηγεῖ στή νέα Ἐδέμ, στό κράτος τῆς ἀφθαρσίας στήν αἰώνια θεία βασιλεία!
Τό μήνυμα τῆς ἀναστάσεως ἦταν ἀναπάντεχο καί ἀπρόσμενο. Κανένας δέν τό περίμενε οὔτε οἱ μαθητές πού διπλωμένοι ἀπό τό φόβο καί τή θλίψη, εἶχαν κλειστεῖ σ᾿ ἕνα ὑπερῶο, οὔτε οἱ εὐσεβεῖς μυροφόρες πού ξεκινώντας μέ τά μύρα τους ἦλθαν πολύ πρωΐ στό μνῆμα γιά νά μυρίσουν τό νεκρό σῶμα τοῦ Διδασκάλου, ἀλλ᾿ οὔτε καί οἱ ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ πού νόμιζαν, ὅτι μέ τό κύλισμα τῆς πέτρας στή θύρα τοῦ μνήματος εἶχαν νικήσει τελειωτικά τό δυνατό ἀντίπαλο, θέτοντας τελεία καί παῦλα στήν ἐνοχλητική ζωή τοῦ βασιλέα τῶν Ἰουδαίων!
Γι᾿ αὐτό καί οἱ ἕντεκα μαθητές, ὅταν οἱ εὐσεβεῖς γυναῖκες – καί ἄλλοι μαθητές – τούς μετέφεραν τήν εἴδηση ὅτι ἀναστήθηκε ὁ Διδάσκαλος, νόμιζαν ὅτι ἄκουαν παραμύθια («ὡσεί λῆρος»). Ἐδέησε δέ νά φάει μπροστά τους ὁ Κύριος γιά νά τόν συνηθίσουν καί στό σκληρό Θωμᾶ νά δείξει τά τρυπημένα χέρια του καί τήν πλευρά του. Ὁ λόγος τῆς Ἀναστάσεως ἦταν πραγματικά πολύ σκληρός γιά τούς ἀδύνατους τότε μαθητές, τούς κυριαρχουμένους ἀπό τήν ἀπογοήτευση καί τήν θλίψη.
Οἱ πρῶτες ὅμως δειλές ἐντυπώσεις γρήγορα ἀφανίστηκαν. Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Διδασκάλου ἔκανε ν᾿ ἀναθαρρήσουν οἱ κουρασμένες καί φοβισμένες καρδιές τῶν μαθητῶν. Ἡ φωτιά τοῦ Θεοῦ πού ξεπήδησε ἀπό τόν τάφο τοῦ ἐξ Ἀριμαθαίας ἦταν ἀκράτητη. Ἡ φλόγα τοῦ καινοῦ μνημείου ἄρχισε νά φλογίζη τίς καρδιές καί νά πυρπολεῖ τά σύμπαντα. Οἱ μαθητές ξεχύθηκαν κηρύσσοντας τήν ἔγερση. Οἱ ἄνθρωποι πίστευαν στήν ἀλήθεια καί τό θαῦμα τοῦ Θεοῦ. Παρά τά ἀναχώματα, πού μέ λύσσα ἔστηναν οἱ ἐχθροί τοῦ Κυρίου, ἡ λάβα πού ξεκίνησε τό πρωΐ τῆς μιᾶς τῶν Σαββάτων ἀπό τό ἠφαίστειο τῆς λυτρωτικῆς θείας ἐνέργειας, ἦταν ἀσυγκράτητη. Οἱ καρδιές γέμιζαν ἀπό Θεό καί ἤλπιζαν. Τά ὁράματα ἔπνιγαν τίς ψυχές. Ἔτσι στήθηκε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, στό αἷμα τοῦ σταυροῦ καί στό φῶς τῆς θείας ἐγέρσεως. Τό κήρυγμα τοῦ σταυροῦ καί τῆς ἀναστάσεως κατέστη ὁ συνεκτικός ἱστός τῆς ζωῆς καί τῆς ὑπόστασης τῆς Ἐκκλησίας.
Στήν Ὁρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία ἡ Ἀνάσταση, σέ συνδυασμό μέ τήν ἱλαστική θυσία τοῦ σταυροῦ (σταυροαναστάσιμο Πάσχα) κατέχει θέση κυρίαρχη. Κυρίως ἡ ἀνάσταση ἀποτελεῖ τό κέντρο τοῦ σωτηριολογικοῦ δόγματος τῆς πίστεως καί τόν ἄξονα γύρω ἀπό τόν ὁποῖο στρέφεται ἡ ὀρθόδοξη λατρεία καί εὐσέβεια. Πρός τήν ἀνάσταση κατατείνουν οἱ μυστικοί ὁραματισμοί καί οἱ ἐσχατολογικοί θεωτικοί πόθοι τῆς Ὀρθοδοξίας.
Ἀπό τά πολλά πού ἔχει ἡ λατρεύουσα ὀρθόδοξη ψυχή, ἐπιλέγουμε καί σχολιάζουμε στή συνέχεια μιά πανηγυρική σταυροαναστάσιμη ἀνύμνηση, ἡ ὁποία ἀπαγγέλλεται σεμνόπρεπα στόν Ὄρθρο τῆς Κυριακῆς μετά τό πέρας τοῦ ἑωθινοῦ Εὐαγγελίου:
«Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν ἅγιον Κύριον Ἰησοῦν τόν μόνον ἀναμάρτητον. Τόν Σταυρόν σου Χριστέ προσκυνοῦμεν, καί τήν Ἁγίαν σου Ἀνάστασιν, ὑμνοῦμεν καί δοξάζομεν.σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν, ἐκτός σου ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, τό ὄνομά σου ὀνομάζομεν. Δεῦτε πάντες οἱ πιστοί προσκυνήσωμεν τήν τοῦ Χριστοῦ ἁγίαν Ἀνάστασιν· ἰδού γάρ ἦλθε διά τοῦ Σταυροῦ, χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ. Διά παντός εὐλογοῦντες τόν Κύριον, ὑμνοῦμεν τήν Ἀνάστασιν αὐτοῦ. Σταυρόν γάρ ὑπομείνας δι᾿ ἡμᾶς, θανάτῳ θάνατον ὤλεσεν».
Μιᾶς καί εἴδαμε τήν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ, ἄς προσκυνήσουμε μέ εὐλάβεια τόν ἅγιο Κύριο Ἰησοῦν, πού εἶναι ὁ μόνος ἀναμάρτητος. Τό σταυρικό πάθος σου Χριστέ προσκυνοῦμε καί τήν ἐκ νεκρῶν σου ἀνάσταση ὑμνοῦμε καί δοξάζουμε.διότι σύ εἶσαι ὁ Θεός μας, ἐκτός ἀπό ἐσένα δέν γνωρίζουμε ἄλλο (Θεό), τό ὄνομά σου τό ἅγιο ὁμολογοῦμε καί ἐπικαλούμαστε. Ἐλᾶτε ὅλοι οἱ πιστοί νά προσκυνήσουμε εὐλαβικά τήν ἁγία Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.γιατί, νά, μέ τό σταυρικό πάθος του ἔγινε αἰτία μεγάλης χαρᾶς σέ ὅλο τόν κόσμο. Παντοτινά εὐλογώντας τόν Κύριο ὑμνοῦμε τήν ἔνδοξη Ἀνάστασή Του.διότι ὑπομείνας γιά χάρη μας τό σταυρικό μαρτύριο, μέ τό θάνατό του κατέστρεψε τό θάνατο.
«Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι»,
Ἡ λειτουργική σύναξη, τό ἐκκλησιαζόμενο σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀξιώθηκε νά δεῖ τήν ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Αὐτήν βλέπει κάθε Κυριακή στήν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου πρίν ἀπό τή Θεία Λειτουργία καί μετά τήν ἀνάγνωση τοῦ ἑωθινοῦ Εὐαγγελίου, πού ὡς ὑπόθεσή του ἔχει τό γεγονός τῆς ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος. Δέν πρόκειται φυσικά γιά μιά φυσιολογική ὅραση τοῦ ὑπερφυοῦς γεγονότος. Μέ τά φυσικά του μάτια κανένας ἀξιώθηκε νά τό δεῖ. Οὔτε οἱ εὐσεβεῖς μυροφόρες πού ἔσπευσαν πρωΐ στό σφραγισμένο μνημεῖο οὔτε κανένας ἄλλος ἀπό τόν κύκλο τῶν μαθητῶν. Αὐτοί μπόρεσαν νά δοῦν σωματικά, τόν ἀναστημένο Κύριο, νά τόν προσκυνήσουν καί νά συνομιλήσουν μαζί του, ὄχι ὅμως νά δοῦν αἰσθητά τό γεγονός τῆς θείας του ἐγέρσεως. Ὁ μόνος μάρτυρας ἦταν ἀσφαλῶς τό λειτουργικό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ.
Ἡ δική μας θέαση τοῦ θαύματος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀπόκρυφη καί μυστική. Μέ τά σωματικά μάτια μας δέν βλέπουμε οὔτε τό γεγονός οὔτε καί τόν ἀναστάντα Κύριο τῆς δόξης. Τόν βλέπουμε μόνο μυστικά μέ τά νοερά μάτια τῆς ψυχῆς μας. Τόν προσεγγίζουμε μέ τήν πίστη μας θεώμενοι τή λαμπρότητα τῆς θεανθρωπίνης δόξας του. Κι αὐτό ἔχει μεγάλη ἀξία στήν ἐκτίμηση τοῦ Κυρίου μας. Ὅταν ὁ Θωμᾶς, ὁ δύσκολος μαθητής, νικημένος ἀπό τήν ἐξωτερική φυσική του αἴσθηση, μπόρεσε νά προσεγγίσει τόν ἐγηγερμένο Διδάσκαλο, αὐτός τοῦ δήλωσε: «ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας.μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες» (Ἰω. 20, 29).
Γιά μᾶς ἡ θέαση τῆς Ἀναστάσεως εἶναι θέαση καρδιᾶς. Ὁ λόγος σ᾿ αὐτήν ἔχει διπλωμένα τά φτερά του.εἶναι λίγος γιά τήν ὑπέρλογη θεία ἀνάβαση. Μόνο οἱ ταπεινές καί πυρπολούμενες ἀπό ἀγάπη καρδιές, τά φτωχά πνεύματα τοῦ Θεοῦ, μποροῦν νά χωρέσουν μέσα τους τό ἄφθαρτο μυστήριο τοῦ Θεοῦ, τόν νικημένο καί ὁλόφωτο τάφο, νά δοῦν τόν Κύριο ὡς νυμφίον ἐκ τοῦ μνημείου προερχόμενον, ν᾿ ἀνακραθοῦν μέ τό ἄκτιστο φῶς τῆς ἀναστάσεως, νά νοιώσουν τίς ἡδύτητες τῆς θείας βασιλείας, νά ἔχουν τήν αἴσθηση ὅτι νίκησαν τό θάνατο, καί νά πλημμυρίζουν ἀπό τή χαρά καί τήν ἐλπίδα πού χαρίζει στίς ἄδολες ψυχές ἡ ἀναστάσιμη δόξα τοῦ Θεοῦ.
«Προσκυνήσωμεν ἅγιον Κύριον, Ἰησοῦν τόν μόνον ἀναμάρτητον».
Μετά τή μυστική θέαση τῆς ἀναστάσεως καί ἀφοῦ, ἡ ψυχή του γεμίσει ἀπό τό ἄκτιστο φῶς τοῦ Χριστοῦ, τό ἐκκλησίασμα, συνεπαρμένο ἀπό τή χάρη τοῦ λυτρωτικοῦ θαύματος, νοιώθει βαθειά τήν ἀνάγκη νά προσκυνήσει τόν Κύριο καί Λυτρωτή του. Ἡ προσκύνηση πού γίνεται μέ τήν κάμψη τοῦ γόνατος εἶναι σημεῖο δηλωτικό λατρείας, πού ἀνήκει μόνο στόν ἀληθινό Θεό. Οἱ ὅποιες ἄλλες λατρεῖες πού ἐπιβάλλονται σέ ἄλλους ἀπό ἀνθρώπους ἐξουσιαστικούς, ὑπερφίαλους καί ἀλαζόνες, εἶναι δαιμονικές. Αὐτές μόνο ὁ Ἑωσφόρος καί τό σκοτεινό ἐπιτελεῖο του μποροῦν νά ἐπιζητήσουν. Τέτοια ἦταν ἡ ἀπαίτηση τοῦ Ναβουχοδονόσορα, ἡγεμόνα τῆς Βαβυλώνας, ὁ ὁποῖος ζήτησε ἐπί ποινῇ ἀπό τούς ὑπηκόους του νά προσκυνήσουν τή χρυσή εἰκόνα του, ἀπαίτηση πού κόστισε τή ζωή στούς τρεῖς εὐσεβεῖς παῖδες τῶν Ἑβραίων. Ἡ προσκύνηση τῶν χριστιανῶν εἶναι ἐντελῶς διαφορετική. Ὁ Θεός τους δέν εἶναι δύναμη τῆς φύσεως ἤ ξόανο ἤ πρόσωπο ἀνθρώπινο, ἀλλ᾿ ὁ ἄφθαρτος καί αἰώνιος Θεός, ὁ δημιουργός τοῦ κόσμου, ὁ προνοητής καί σωτήρας τους εἶναι ὁ Πατέρας τους πού κατοικεῖ στούς οὐρανούς, ὁ ὁποῖος πραγματικά τούς ἀγαπᾶ καί τούς πνίγει στίς δωρεές καί τ᾿ ἀγαθά του.
Εἶναι Θεός προσωπικός, χωρίς πανθεϊστικές ἀναχύσεις καί ἀναφορές.Θεός τριαδικός, ὁ Πατέρας, ὁ Υἱός καί τό Πνεῦμα τό ἅγιο, πού τούς συνάπτει ἡ ἴδια τριαδική βουλή καί ἐνέργεια καί ἡ ἴδια ἀγαπητική ἀλληλοπεριχώρηση. Ὁ ἱδρυτής δέ τῆς χριστιανικῆς πίστεως, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, εἶναι ὁ ἀΐδιος Λόγος τοῦ Θεοῦ, πού εἶχε στό πρόσωπό του ἑνωμένες τή θεία καί τήν ἀνθρώπινη φύση, πού ἔζησε στή γῆ καί ἔδωσε τή μάχη ἐναντίον τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου καί ὁ ὁποῖος νίκησε τήν ἁμαρτία καί τόν διάβολο, γιατί ἦταν ἅγιος, ὁ μόνος ἀναμάρτητος. Δέν ὑπῆρχε στοιχεῖο ἁμαρτίας στήν ὁλοκάθαρη φύση του, γιατί δέν ἦταν ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος, ὅπως, φλυαροῦσαν οἱ αἱρετικοί (στήν ἀρχαιότητα οἱ Ἀρειανοί καί σήμερα οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ), ἀλλ᾿ ἄνθρωπος πραγματικός πού βγῆκε ἀπό τήν Παναγία Μητέρα του, ἑνωμένος ὅμως, ἀπό τήν πρώτη στιγμή τῆς συλλήψεώς του, μέ τόν ἀΐδιο Λόγο τοῦ Θεοῦ.
 Ὁ Χριστός δέν ἁμάρτησε ποτέ κατά τή διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, ὅπως μαρτυροῦσαν οἱ μαθητές: «ὅς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Πετ. 2, 22). Ἀλλ᾿ οὔτε εἶχε τή δυνατότητα νά ἁμαρτήσει τό θεανδρικό του πρόσωπο. Καί ἡ μικρή ἔστω ὑπόνοια ὅτι μποροῦσε ν᾿ ἁμαρτήσει ὁ Χριστός, ἀφήνοντας ἐκτεθειμένη στήν ἁμαρτία καί τή συνημμένη μέ τήν ἀνθρώπινη φύση θεότητα, ἀμαυρώνει τό ὑπερφυές μυστήριο τῆς πίστεως, καταστρέφοντας τελικά καί τό λυτρωτικό ἔργο τοῦ Σωτῆρα.
Ὁ τονισμός τῆς μεγάλης αὐτῆς ἀλήθειας ἔχει μεγάλη σημασία γιά τήν εὐαισθησία τῆς Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Μονάχα ὁ ἅγιος καί παντοδύναμος Θεός μποροῦσε νά σώσει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν πτώση του στήν ἁμαρτία. Καμιά ἄλλη δύναμη, εἴτε ἄγγελοι εἴτε ἄνθρωποι, δέν εἶχαν τή δύναμη νά λυτρώσουν τόν ἄνθρωπο ἀπό τή δουλεία τῆς φθορᾶς. Γι᾿ αὐτό καί ἡ ὀρθόδοξη ψυχή, πλημμυρισμένη ἀπό τό φῶς τῆς ἀναστάσιμης θέας, σπεύδει νά προσκυνήσει μέ εὐλάβεια τόν ἅγιον Κύριον Ἰησοῦν τόν μόνον ἀναμάρτητον.
«Τόν Σταυρόν σου Χριστέ προσκυνοῦμεν»,
Ἡ λατρεία τῆς Ἐκκλησίας ἐξειδικεύεται. Προσκυνοῦμε, Κύριε, τό ἅγιο πρόσωπό σου, πού δέν γνώρισε κανένα ἴχνος ἁμαρτίας. Λατρεύουμε εὐλαβικά τό μυστήριο τῆς λυτρωτικῆς θείας οἰκονομίας σου, τήν παρουσία σου στόν κόσμο, τή ζωή τή γεμάτη κακοπάθεια καί ὀδύνη πού θεληματικά ἀνέλαβες, γιά νά ζήσουμε ἐμεῖς τή ζωή τοῦ Θεοῦ στά χαλάσματα τῆς ἀποστατημένης μας φύσεως. Δοξάζομε τό ὅλο σου λυτρωτικό θεῖο μυστήριο, τό ἀπερινόητο θαῦμα τῆς θείας σου ἐνανθρωπήσεως. Εἰδικότερα ὅμως προσκυνοῦμε τό σταυρό σου, τό σεβάσμιο ξύλο στό ὁποῖο ἐξέτεινες τίς ἄχραντες παλάμες σου, ἐπισυνάγοντας «τά τό πρίν διεστῶτα», δηλαδή Θεόν καί ἄνθρωπο πού τόσο βαθιά ἐχώρισε ἡ ἁμαρτία.τό τίμιο ξύλο πού πότισες μέ τό ἅγιο αἷμα σου, γιά νά ξεπλύνεις τούς ρύπους καί τά ἁμαρτωλά αἴσχη ὁλόκληρου τοῦ κόσμου καί νά κάνεις ν᾿ ἀνθίσει στήν ἐρημιά τοῦ Γολγοθᾶ τό νέο δέντρο τῆς ζωῆς, ὁ βλαστός τῆς οὐράνιας θείας βασιλείας.
Προσκυνοῦμε τό ξύλο τοῦ σταυροῦ στό ὁποῖο ἐκάρφωσες καί ἔσχισες τό γραμμάτιο τῶν ἁμαρτιῶν μας, πού τόσο ἀλόγιστα ὑπέγραψε στήν Ἐδέμ τό πρωτόπλαστο ζεῦγος, «δειγματίσας ἐν παρρησίᾳ» τίς ὑπενάντιες ἀρχές καί ἐξουσίες, τίς ὁποῖες ἐθριάμβευσες μέ τή φωτιά τοῦ λυτρωτικοῦ πάθους σου (Κολ. 2, 15) τό ξύλο, τό ὁποῖο μᾶς ἐξιλέωσε μπροστά στόν Ἅγιο Θεό, μᾶς ἔκανε καί πάλι παιδιά τοῦ Θεοῦ ἀγαπητά, μᾶς ἄνοιξε τήν κλειστή πύλη τῆς Ἐδέμ, ὁδηγώντας μας στά φωτεινά σκηνώματα τοῦ οὐρανοῦ.
Στό δυτικό ἐκκλησιολογικό χῶρο, κυρίως τόν προτεσταντισμό, ὑπῆρχε—καί ἐξακολουθεῖ νά ὑπάρχει—μιά πολύ μεγάλη προκατάληψη ἐναντίον τῆς Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Μεταξύ τῶν πολλῶν πού τῆς καταμαρτυροῦν, ὅτι τάχα εἶναι Ἐκκλησία χωρίς θεολογική κίνηση καί ζωή, προσκολλημένη δουλικά σέ μιά στεῖρα παράδοση καί τυπολατρεία, τῆς ἐκτοξεύουν καί τή συκοφαντία, ὅτι τόσο στήν θεολογία ὅσο καί στήν πρακτική βίωση τῆς πίστεώς της παραθεωρεῖ τή σημασία τοῦ σταυρικοῦ πάθους τοῦ Χριστοῦ, ὑπερτονίζοντας τήν ἁγία του ἀνάσταση. Τό λιγότερο πού μποροῦμε νά ποῦμε εἶναι, ὅτι οἱ τόσο ἀρνητικές ἐκτιμήσεις αὐτές προέρχονται ἀπό προκατάληψη ὀφειλόμενη σέ ὀδυνηρή ἄγνοια τῆς, ὑποστάσεως, τῆς ζωῆς καί τοῦ θεολογικοῦ δυναμισμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς ὁποίας κέντρο σέ ὅλες τίς ἐκφάνσεις τῆς ἀτομικῆς καί τῆς συλλογικῆς της εὐσέβειας καί λατρείας εἶναι ὁ τίμιος σταυρός.
«Καί τήν ἁγίαν σου Ἀνάστασιν ὑμνοῦμεν καί δοξάζομεν»·
Μετά τόν τίμιο Σταυρό, τό ξύλο τό σεπτό καί σεβάσμιο, ἡ ὀρθόδοξη εὐσέβεια ὑμνεῖ καί δοξάζει τή ζωηφόρο τοῦ Κυρίου ἀνάσταση. Στή συνείδησή της οἱ δύο αὐτές στιγμές τοῦ λυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ πᾶνε μαζί, στενότατα δεμένες καί ἀδιαχώριστες. Πίσω ἀπό τό σταυρό ροδίζει ἠ ἀνάσταση. Ὁ Γολγοθᾶς ἐκβάλλει στό νικημένο μνῆμα τοῦ ἐξ Ἀριμαθαίας Ἰωσήφ. Ἡ πίκρα τοῦ σταυρικοῦ μαρτυρίου ἀναλυέται στή μεγάλη χαρά καί τή φαιδρότητα τῆς θείας ἐγέρσεως. Καί τά δύο αὐτά γεγονότα ἡ Ὀρθοδοξία γιορτάζει συνδιασμένα, ὡς Πάσχα σταυροαναστάσιμο. Ἡ λέξη Πάσχα σημαίνει διάβαση, ἀπελευθέρωση. Στήν Παλαιά Διαθήκη οἱ Ἑβραῖοι γιόρταζαν τό Πάσχα τους εἰς ἀνάμνηση τῆς ἀπελευθερώσεώς τους ἀπό τή στυγνή δουλεία τῶν Αἰγυπτίων καί τῆς διαπεραίωσής τους στή γῆ τῶν ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ, τή γῆ τήν ρέουσα μέλι καί γάλα. Ἐμεῖς οἱ χριστιανοί γιορτάζουμεε τό Πάσχα σάν ἀπελευθέρωσή μας ἀπό τήν σκοτεινή πνευματική δουλεία τοῦ νοητοῦ Φαραώ, ἀπό τήν κακότητα καί κακουργία τῶν πονηρῶν πνευμάτων τῆς ἀποστασίας, τοῦ διαβόλου, τοῦ ἄρχοντος τοῦ κόσμου τούτου (Ἰω. 12, 31), συνημμένα μέ τή διαβίβασή μας στή γῆ τοῦ Θεοῦ, στήν ὀμορφιά καί τή διαύγεια τῆς θείας βασιλείας, στήν ὁλοφώτεινη χώρα τῶν ἁγίων καί τῶν ἀγγέλων.
Τό Πάσχα τῶν πιστῶν κυριαρχεῖται ἀπό δύο κορυφαῖες στιγμές τῆς λυτρωτικῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ, τό πάθος καί τήν ἀνάσταση. Ἀπό ὅποια ὀπτική γωνία κι ἄν τό δοῦμε, θά τό δοῦμε ἑνιαῖο καί ἀδιάσπαστο, ἄσχετα ἄν ἡ Ὀρθοδοξία τιμᾶ τήν Ἀνάσταση μέ ἰδιαίτερη λαμπρότητα καί χαρά πανηγυρική ὡς τήν κατ᾿ ἐξοχήν ἑορτή της καί πανήγυρη. Μέ τό σταυρικό του θάνατο ὁ Σωτήρας κατήργησε «τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου» (Ἑβρ. 2, 14), συνέτριψε τήν κεφαλή τοῦ νοητοῦ δράκοντα (τοῦ διαβόλου), ἀφάνισε τή δύναμη τῆς ἁμαρτίας, ἀποκατέστησε τή διαταραχθεῖσα σχέση μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπων μέ τή δύναμη τῆς ὑπέρτατης ἱλαστικῆς θυσίας του, δώσας τή ζωή του «λύτρον ἀντί πολλῶν» (Μάρκ. 10, 45). Στό σταυρό ἔπεσαν οἱ διαχωριστικοί φραγμοί γκρεμίστηκαν τά ἐμπόδια πού ἔφρασαν τήν εἴσοδο στή ζωή, ὁ ἀποστατημένος ἄνθρωπος βρῆκε καί πάλι τόν πλάστη του πού ἔχασε στό μοιραῖο περιβόλι τῆς Ἐδέμ, γέμισε ἀπό Θεό τό σατανοκρατούμενο λογικό δημιούργημα ἐνῶ μέ τήν ἀνάσταση ἡ φύση ντύθηκε τήν ὀμορφάδα τοῦ Θεοῦ, ἄστραψαν σ᾿ αὐτήν οἱ φωτοειδεῖς χαρακτῆρες τῆς θείας ἐνέργειας, νικήθηκε ὁ θάνατος καί καταπόθηκε ἡ φθορά, ὅλα, ἄνθρωποι καί κτίσματα, μπῆκαν στή διάσταση τῆς ἄφθορης θείας δόξης.
Ἡ νίκη κατά τῆς φθορᾶς συντελέστηκε ἤδη στούς σκοτεινούς μυχούς τοῦ ἅδη, ὅπου ἡ ἀστραπή τῆς θεότητας ἐνέκρωσε τό ἀμειδές χωρίο τοῦ θανάτου, θραύοντας τά αἰώνια δεσμά πού κρατοῦσαν φυλακισμένα τά πνεύματα τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος νεκρῶν. Μέ τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ γέμισε χαρά ἡ πλάση. «Ὦ Πάσχα λύτρον λύπης», ἀναφωνεῖ μέ ἀνακούφιση ὁ λυτρωμένος ἀπό τήν κατήφεια τοῦ θανάτου κόσμος.
«Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν, ἐκτός σου ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, τό ὄνομα σου ὀνομάζομεν».
Ὑπάρχουν πολλοί θεοί στόν κόσμο αὐτό γιά τούς ἀνθρώπους. Εἶναι οἱ εἰδωλικοί ἀναπλασμοί τῶν πραγμάτων καί τῆς φαντασίας, οἱ δυνάμεις καί τά φαινόμενα τῆς φύσεως, τά διάφορα δημιουργήματα, ἀνθρώπινα πρόσωπα καί ἀξίες, ὁ πλοῦτος, ἡ δύναμη καί ἡ ἐξουσία καί πολλά ἄλλα πού σαγηνεύουν καί καθυποτάσσουν τόν ἄνθρωπο, τά ὁποῖα ὁ Κύριος μέ μιά λέξη χαρακτήρισε ὡς «μαμωνᾶ» (Ματθ. 6, 24). Αὐτά ὁ ἄνθρωπος τά ἀπολυτοποιεῖ, τά θεοποιεῖ καί τά λατρεύει καί στήν προσκόλησή του σ᾿ αὐτά χάνει τήν ψυχή του.
Αὐτό φυσικά συμβαίνει σέ ἀνθρώπους ὑλοκρατούμενους καί χαμαιπετεῖς, οἱ ὁποῖοι εἶναι νεκροί πνευματικά, τῶν ὁποίων θεός εἶναι ἡ κοιλία (Φιλιπ. 3, 19) καί ἡ αἰσθησιακή ἡδονική ἀπόλαυση («ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου».(Λουκ. 12, 19). Τό ἴδιο ὅμως δέν συμβαίνει καί στήν ὀρθόδοξη ψυχή. Αὐτή ἕνα καί μόνο Θεό ἔχει, τόν παθόντα καί ἀναστάντα Κύριο. Μετά τή δοξολογική ἀνύμνηση τοῦ πάθους καί τῆς ἀναστάσεως, προβαίνει στή μεγάλη δήλωση. Κύριε, δοξάζουμε καί ἀνυμνοῦμε τά σεπτά πάθη σου καί τήν ἀνάστασή σου, στά ὁποῖα εἶναι ἐγκλωβισμένη ἡ ψυχή μας, γιατί ἐσύ εἶσαι ὁ μοναδικός καί ἀληθινός Θεός μας.ἔξω ἀπό ἐσένα δέν γνωρίζουμε ἄλλο Θεό, τό ὄνομά σου τό ἅγιο ὀνομάζουμε. Σ᾿ ἐσένα πιστεύουμε τήν τρισυπόστατη θεότητα, πού μᾶς ἔπλασε, μᾶς συντηρεῖ, μᾶς ἀγαπᾶ καί ὅταν πλησίασε ὁ χρόνος ἦλθε κοντά μας στή γῆ γιά νά μᾶς σώσει ἀπό τήν κακότητα καί τήν ἀλογιστία μας.πού πέθανε κι ἀναστήθηκε γιά μᾶς, μᾶς δυναμώνει μέ τή χάρη του στή δυσκολία καί τήν τραχύτητα τῆς ἐπίγειας ζωῆς μας καί ἔχει ἑτοιμάσει γιά μᾶς δεῖπνο στήν ἀπεραντοσύνη τῆς θείας βασιλείας Του.
 Ἔξω ἀπό τή διάσταση τοῦ θείου σου ὀνόματος, τό ὁποῖο ἀνυμνοῦν οἱ ἄγγελοι στόν οὐρανό, ὑπάρχει ἡ πνευματική νέκρωση καί ὁ θάνατος, ἡ ἀθλιότητα καί ἡ δυστυχία, ἡ ἔσχατη ἐξαθλίωση τῆς ὑπάρξεως, ὁ κλαυθμός καί ὁ βρυγμός τῶν ὀδόντων (Ματθ. 8, 12, Λουκ. 13, 28). Τό ὄνομά σου, λοιπόν, Κύριε, «τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα» (Φιλιπ. 2, 9), τό ὄνομα τοῦ νεκρωμένου καί ἀναστημένου μας Θεοῦ, πού εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, κρατᾶμε βαθιά μέσα στήν ψυχή μας, τό κρατᾶμε μέ εὐλάβεια καί τό δοξολογοῦμε, ζητώντας του νά μᾶς κρατεῖ κάτω ἀπό τή χάρη του, νά μᾶς φωτίζει καί νά μᾶς ὁδηγεῖ ἀδιάπτωτα στό μακάριο ἀγαθό τοῦ Θεοῦ!
«Δεῦτε πάντες οἱ πιστοί προσκυνήσωμεν τήν τοῦ Χριστοῦ ἁγίαν Ἀνάστασιν»·
Οἱ ἄπιστοι δέν μποροῦν νά ἔχουν αἴσθηση τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Πῶς μποροῦν νά γνωρίζουν –καί λιγότερο βέβαια νά δοξάζουν–κάτι γιά τό ὁποῖο τίποτε δέν ἄκουσαν καί τό ὁποῖο εἶναι ἔξω ἀπό τόν κύκλο τῶν θρησκευτικῶν τους πεποιθήσεων; Ἤ πῶς μποροῦν νά τιμοῦν καί νά δοξάζουν τήν ἀνάσταση ἄνθρωποι, πού βαπτίστηκαν μέν χριστιανοί ὅμως καμιά αἴσθηση στήν ψυχή τους, δέν διατηροῦν γιά τό συγκλονιστικό τῆς πίστεως γεγονός, τό ὁποῖο συνδέουν ἐθιμοτυπικά μέ τό κερί τῆς Ἀνάστασης καί τά κόκκινα αὐγά;
Ἡ ἀνάσταση εἶναι ὑπόθεση τῶν πιστῶν, αὐτῶν πού, παρά τή δυσκολία τοῦ μυαλοῦ, ἔχουν ὁλάνοικτες τίς καρδιές τους στό φωτεινό θαῦμα τοῦ Θεοῦ, καί μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς τους θεῶνται μυστικά τόν Κύριο νά θραύει τίς ἁλυσίδες τῆς φθορᾶς καί νά βγαίνει νικητής ἀπό τίς σκοτεινές σπηλιές τοῦ ἅδη καί τά ψυχρά τοιχώματα τοῦ τάφου. Εἶναι ὑπόθεση αὐτῶν πού πιστεύουν στό Θεό καί τήν ὑπόθεση τῆς σωτηρίας.αὐτῶν πού εἶναι αἰχμαλωτισμένοι στή λυτρωτική βούληση τοῦ Θεοῦ, ἔχοντας κρυμμένο στήν ψυχή τους τό μαργαρίτη τῆς θείας βασιλείας, ὄντας καλεσμένοι στό δεῖπνο τῆς αἰώνιας ζωῆς. Ὅλα αὐτά τά πιστά τέκνα της καλεῖ ἡ Ἐκκλησία νά ἔλθουν ἀπό ὅλα τά σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα, κρατώντας ἀναμμένες τίς λαμπάδες τῆς ψυχῆς τους, νά προσκυνήσουν «τήν τοῦ Χριστοῦ ἁγίαν Ἀνάστασιν», τή Λαμπρή, τήν ἡμέρα «ἥν ἐποίησεν ὁ Κύριος», πού ἔντυσε μέ φῶς τήν κτίση καί τά πέρατα!
«Ἰδού γάρ ἦλθε διά τοῦ Σταυροῦ, χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ».
Μέσα στό τρισήλιο φῶς τῆς Ἀναστάσεως ἡ ὀρθόδοξη ψυχή δέν λησμονεῖ τόν Τίμιο Σταυρό. Σταυρός καί ἀνάσταση – ὅπως ἔχουμε ἤδη τονίσει- πᾶνε ἀδιαχώριστα μαζί. Ὅπου εἶναι τό ἕνα, ἐκεῖ εἶναι καί τό ἄλλο. Εἶναι τά δύο βάθρα στά ὁποῖα στηρίζεται τό σταυροαναστάσιμο Πάσχα τῆς ζωῆς. Ἄν δέν πέθαινε ὁ Χριστός στό σταυρό, δέν θά ὑπῆρχε ὁ ἀνοικτός τάφος τῆς Ἱερουσαλήμ. Ἄν δέν προηγοῦνταν ἡ ἀτίμωση τοῦ σταυρικοῦ μαρτυρίου, δέν θ᾿ ἀκολουθοῦσε ἡ δόξα τῆς μεγάλης ἡμέρας τοῦ Κυρίου. Ἔπρεπε πρῶτα νά συντριβεῖ τό κράτος τῆς ἁμαρτίας, γιά ν᾿ ἀνθίσει στά ἐρείπιά της ὁ φωτεινός βλαστός τῆς θείας ζωῆς. Ἔπρεπε προηγούμενα νά καταβληθεῖ ἡ θλίψη, γιά ν᾿ ἀκολουθήσει ἡ ὑπέρτατη χαρά.
Τό Πάσχα τῶν πιστῶν εἶναι «λύτρο λύπης». Πρίν ὅμως ἀπό τήν ἀνάσταση ὁ Χριστός ἦλθε «διά τοῦ σταυροῦ, χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ.» Ὤ τό γλυκύ καί παράδοξο τῆς πίστεως! Ἡ λύπη συμπλεκόμενη μέ τή χαρά. Τό πένθος τό χαροποιό, ἡ χαρμολύπη τῆς Ὀρθοδοξίας! Ποιά λογική μπορεῖ νά συμβιβάσει τά πράγματα αὐτά; Μόνο ὁ χριστοποιημένος νοῦς (1 Κορ. 2, 16) μπορεῖ νά λύσει τό αἴνιγμα, ζῶντας τή «λογική» τῆς πίστεως.
Ἡ χαρά, λοιπόν, πρωτοάνθισε στό ξύλο τοῦ σταυροῦ. Ὅπως τό ξύλο τῆς ζωῆς στά παλιά πότισε φαρμάκι καί ὀδύνη τόν κόσμο μέ τό παράπτωμα τοῦ Ἀδάμ, ἔτσι καί τό ξύλο τοῦ σταυροῦ μέ τή λυτρωτική θυσία τοῦ Κυρίου κέρασε χαρά τόν πονεμένο κόσμο. Σκόρπισε χαμόγελο στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων, πού τίς ἔσκιαζε ἡ κατάρα καί ὁ θάνατος. Τήν χαρά αὐτή τήν ἀνάφλεξε κατόπιν τό «χαίρετε», πού ὁ ἀναστάς Κύριος ἀπηύθυνε στίς ἀμήχανες μυροφόρες, γιά νά γίνει ἡ χαρά τό θερμοκήπιο τῆς χριστιανικῆς ζωῆς στίς πρός Θεόν θεῖες ἀναβάσεις της. Ἡ σταυροαναστάσιμη χαρά εἶναι χαρά «ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ». Ὁ Χριστός δέν πέθανε ἐπιλεκτικά γιά ὁρισμένους ἀνθρώπους, ἀλλά γιά ὅλους («εἷς ὑπέρ πάντων ἀπέθανεν». 2 Κορ. 5, 14). Εἶναι δέ τραγικά λυπηρό ἡ μεγάλη αὐτή χαρά, ἡ πνευματική εὐφορία τῆς ψυχῆς νά παραμένει ἀπρόσιτη στούς πολλούς, σέ ὅλους ἐκείνους πού σιτίζονται μέ τά ὀψώνια τοῦ θανάτου, μέ τήν πίκρα τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς!
«Διά παντός εὐλογοῦντες τόν Κύριον, ὑμνοῦμεν τήν Ἀνάστασιν αὐτοῦ».
Τό συνεχές καί παντοτινό τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ καί τῆς βιώσεως τοῦ λυτρωτικοῦ ἀγαθοῦ γενικότερα, ἀποτελεῖ τή χρυσή βάση τῆς ὀρθόδοξης εὐσέβειας καί τῆς ἀρετῆς τῆς ψυχῆς. Ἀντίθετα, ἡ ἀκηδία, ὅταν δηλαδή τό πνεῦμα δέν ἔχει εὐστάθεια ἀλλά, χαυνωμένο, ἀλλάζει συνεχῶς στάση, μετεωριζόμενο διαρκῶς καί παρασυρόμενο εἶναι μεγάλο κακό, πού μπορεῖ νά βλάψει τήν πνευματική οὐσία τοῦ ἀνθρώπου, νά τήν ὁδηγήσει στόν αἰώνιο θάνατο.
Οἱ πιστοί εὐλογοῦν διά παντός τόν Κύριο. Εἶναι τό «νῦν καί ἀεί» τῆς τριαδικῆς δοξολογίας. Πνιγμένοι στίς δωρεές του, τόν εὐλογοῦν ἀκατάπαυστα «ἐν παντί τόπῳ τῆς δεσποτείας αὐτοῦ», σέ κάθε στιγμή καί σέ κάθε ὥρα, ἡμέρα καί νύκτα, στό φῶς καί τό σκοτάδι, στή δουλειά καί τό μόχθο τους, στίς εὐχάριστες στιγμές τῆς ζωῆς καί στίς πικρές ὧρες τους. Ἰδιαίτερα τόν ὑμνολογοῦν γιά τό ὑπέρτατο ἀγαθό, τή μεγάλη δωρεά τῆς θείας του ἀνάστασης. Γιατί βρίσκουν σ᾿ αὐτήν τό νόημα τῆς ζωῆς τους, τούς δυναμικούς στόχους τῆς ὑπάρξεώς τους. Ἡ ἀνύμνηση τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ μόνη δέουσα στάση τοῦ λογικοῦ πλάσματος ἀπέναντι στό δωρεοδότη Κύριο, ἡ μόνη ἀπόκριση τοῦ πλάσματος στόν πλάστη του, στόν ἀναστάντα Σωτῆρα του. Ὄχι ὅτι ὁ Θεός ἔχει ἀνάγκη ἀπό τή δική μας δοξολογική ἀνύμνηση. Ἀλλά γιατί αὐτό εἶναι δική μας ὑποχρέωση. Ἄλλο δέν ἔχουμε ν᾿ ἀντιπροσφέρουμε ἰσάξιο πρός τό μέγεθος τῆς θείας δωρεᾶς. Αὐτό πού μποροῦμε νά τοῦ ἀποδώσουμε εἶναι ἡ ταπείνωση, ἡ ἀγάπη καί ἡ εὐγνωμοσύνη μας μαζί μέ τήν εὐλογία τοῦ θείου του Ὀνόματος. «Εἴη τό ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπό τοῦ νῦν καί ἕως τοῦ αἰῶνος».
«Σταυρόν γάρ ὑπομείνας δι᾿ ἡμᾶς, θανάτῳ θάνατον ὤλεσεν».
Καί πάλιν ἡ ὑπόμνηση τοῦ σταυρικοῦ πάθους τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἀνάσταση ποτέ δέν εἶναι μετέωρη καί ξεκάρφωτη στήν ὀρθόδοξη σωτηριολογία καί εὐσέβεια. Ἡ ἀνάσταση εἶναι ὑπαρκτή, γιατί προηγήθηκε αὐτῆς ὁ πόνος τοῦ σταυρικοῦ μαρτυρίου. Ὁ Χριστός ὑπέμεινε τό πάθος «δι᾿ ἡμᾶς». Ὄχι γι᾿ ἄλλο λόγο, ἀλλά γιατί θέλησε νά μᾶς σώσει ἀπό τήν αἰώνια καταστροφή. Ὑπέστη δέ τό πάθος ἑκουσίως, ἐπειδή ἔτσι θέλησε, καί ὄχι ἀναγκαστικά, πιεζόμενος ἀπό ὅποιες ἄλλες σκοπιμότητες. Ἀπέθανε στή σάρκα του («σαρκί»), γιατί ἔτσι ἔκρινε πρόσφορο ἡ ἀπειράγαθη βούληση τοῦ Θεοῦ Πατέρα. Μόνο μέ τόν ἑκούσιο θάνατο τοῦ ἀναμάρτητου, ὁ ὁποῖος οὐδέν ὤφειλε στό θάνατο (τό ἀπόκριμα αὐτό καί τό ὀψώνιο τῆς ἁμαρτίας) μπόρεσε νά πραγματοποιηθεῖ θυσία ἱλαστήρια, νά ἱκανοποιηθεῖ τό αἴτημα τῆς θείας ἁγιότητας καί δικαιοσύνης, νά καταβληθεῖ δραστικό λύτρο ἐξαγορᾶς τοῦ αἰχμαλωτισμένου στήν ἁμαρτία κόσμου, νά παραλύσει ἡ σιδερένια λαβή τοῦ θανάτου πού ἔσφιγγε τό ἀποστατημένο γένος τῶν ἀνθρώπων καί νά πεθάνει ὁ θάνατος. «Θανάτῳ θάνατον πατήσας»!
Μόνο ἔτσι μποροῦσε νά στηθεῖ ἡ ἀνάσταση, ν᾿ ἀνοιχτεῖ ὁ Παράδεισος, νά λουστεῖ μέ φῶς ὁ κόσμος καί ν᾿ ἀνθίσει ἡ χαρά στίς καρδιές τῶν σεσωσμένων. Ἡ ἀνάσταση περνᾶ ἀπαραίτητα ἀπό τό τίμιο ξύλο τοῦ σταυροῦ.
Τελειώνουμε τό σύντομο αὐτό σχολιασμό μας μέ μιά ὁλόθερμη εὐχή: Ν᾿ ἀπολαύσουμε πιό πραγματικά καί σέ ὅλη τήν ἔκταση τοῦ λυτρωτικοῦ μυστηρίου του τόν Κύριό μας στήν ἀνέσπερη ἡμέρα τῆς βασιλείας του: «δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον σοῦ μετασχεῖν ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρα τῆς βασιλείας σου».