ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ !!! Η '' ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΒΑΝΙΑ '' !!!

Προσοχή! Πίσω απο τα Σκόπια η Μεγάλη Αλβανία

Απειλή η «Μεγάλη Αλβανία», όχι τα Σκόπια

Τον κίνδυνο εκκόλαψης μιας «Μεγάλης

Αλβανίας», η οποία θα έχει επεκτατικές βλέψεις και έναντι της Ελλάδας, επισείει ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Λόρενς Ιγκλμπέργκερ, σε συνέντευξή του στην «Κ». 

Δηλώνει ευθέως ότι αυτή είναι η πραγματική απειλή για την Ελλάδα και όχι το όνομα των Σκοπίων, και υπό αυτό το πρίσμα χαρακτηρίζει «παράλογη» την επιμονή της Ελλάδας να αλλάξει η γειτονική χώρα όνομα.

 

Εκτιμά, πάντως, ότι λόγω της αναγκαιότητας να ενταχθούν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ για να διασφαλίσουν τη βιωσιμότητά τους, θα υπάρξει τελικά συμβιβαστική λύση και στο πλαίσιο αυτό προκρίνει την ονομασία «Νέα Μακεδονία». Από τις πιο γνωστές προσωπικότητες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και υπέρμαχος της «ρεαλιστικής» προσέγγισης των διεθνών προβλημάτων, γνωρίζει όσο λίγοι τα Βαλκάνια.

 

Είχε υπηρετήσει ως πρέσβης στο Βελιγράδι, ενώ πριν αναλάβει το 1992 υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους του πατρός, διετέλεσε και ειδικός σύμβουλος του κ. Μπους για τη Γιουγκοσλαβία την εποχή που υπό την πίεση της Γερμανίας και του κ. Γκένσερ άρχιζε η αποσύνθεση της ομοσπονδιακής δομής και τελικά της ενότητας της χώρας.

 

 Ως αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών ('89-'92) είχε προσπαθήσει να αποτρέψει τον διαμελισμό, και σήμερα δηλώνει κατηγορηματικά αντίθετος στην αναγνώριση του Κοσόβου. Με περισσή ειλικρίνεια κατακρίνει τη σημερινή κυβέρνηση Μπους για τη στάση της έναντι της Σερβίας, και προειδοποιεί για μελλοντικές διεκδικήσεις μειονοτήτων. Κάνει μάλιστα έναν υπερβολικό αλλά ενδιαφέροντα παραλληλισμό με μια ενδεχόμενη απόσχιση του Τέξας από τις ΗΠΑ υπό την πίεση της πολυπληθούς μεξικανικής μειονότητας.

Επικίνδυνο προηγούμενο με ανεξαρτητοποιήσεις

- Γιατί πίεσαν οι ΗΠΑ για την ανεξαρτησία του Κοσόβου;

- Πρώτον, στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και γενικά στην αμερικανική κυβέρνηση υπάρχει ακόμη μια απέχθεια έναντι των Σέρβων από την εποχή του Μιλόσεβιτς. Δεύτερον, βλέποντας την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μετά τόσα χρόνια θεώρησαν ότι έφθασε η στιγμή να κλείσει οριστικά το θέμα για να αποφευχθούν μελλοντικές συγκρούσεις μεταξύ Σέρβων και Κοσοβάρων. Γνώριζαν ότι θα υπήρχαν αντιδράσεις, αλλά ήταν πεπεισμένοι ότι μακροπρόθεσμα αυτή ήταν η καλύτερη λύση, γι' αυτό και έδωσαν έμφαση στη διασφάλιση των δικαιωμάτων της σερβικής μειονότητας. Σύμφωνα με το σκεπτικό τους, εάν δεν λυνόταν το θέμα, θα υπήρχαν μόνιμες τριβές μεταξύ των δυο πλευρών. Εγώ δεν συμφωνώ, αλλά αυτοί νομίζω ότι ήταν οι δυο σημαντικότεροι λόγοι.

- Εσείς γιατί διαφωνείτε;

- Θεωρώ ότι ο κίνδυνος που γεννιέται από τον διαχωρισμό Σερβίας - Κοσόβου που επιβάλαμε, είναι ότι οι Κοσοβάροι δεν θα συμπεριφερθούν σωστά. Υπάρχει ένας ευρύτερος κίνδυνος, με τους Αλβανούς στη Μακεδονία, όπως και με την αλβανική μειονότητα στη Βόρεια Ελλάδα. Πιστεύω ότι δεν θα αργήσει η ώρα που οι Κοσοβάροι θα κάνουν γέφυρες με τους ομοεθνείς τους σε όλες τις άλλες χώρες της περιοχής.

- Με στόχο τη δημιουργία της «Μεγάλης Αλβανίας»;

- Ακριβώς, Ισως αυτό που βλέπουμε είναι η αρχή της πορείας προς τη δημιουργία της «Μεγάλης Αλβανίας», στην οποία θα εμπλακεί και η ίδια η Αλβανία. Στόχος θα είναι να δημιουργηθεί μια Αλβανία που να περιλαμβάνει όλους τους Αλβανούς της περιοχής σε ένα κράτος. Αυτή είναι η πιο σοβαρή ανησυχία μου. Ενα δεύτερο στοιχείο που με προβληματίζει είναι ότι δημιουργείται προηγούμενο. Οταν η διεθνής κοινότητα αρχίζει να επιβάλλει τον διαχωρισμό ενός τμήματος μιας χώρας και την ανάδειξή του σε ανεξάρτητη κρατική οντότητα, τότε το ερώτημα είναι πού σταματά αυτή η πορεία. Τι θα γίνει με τους Βάσκους στην Ισπανία, την Τσετσενία κ.λπ;

- Ανοίγει ένα κουτί της Πανδώρας με επιπτώσεις σε όλη την υφήλιο.

- Φυσικά. Κάποια στιγμή το Μεξικό μπορεί να αποφασίσει ότι η πολιτεία του Τέξας πρέπει να αποσχισθεί από τις ΗΠΑ και να ενσωματωθεί σε ένα «Μεγάλο Μεξικό», επειδή έχει πολυπληθή μεξικανικη μειονότητα. Ακούγεται περίεργο και, φυσικά, δεν θα γίνει ποτέ, αλλά αυτό που θέλω να πω είναι ότι δημιουργείται ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Υπάρχουν πολλά μέρη του κόσμου όπου υπάρχουν σημαντικές μειονότητες, οι οποίες μπορεί να επιθυμούν ανεξαρτησία, αλλά εάν την αποκτήσουν, δεν θα είναι σε θέση να επιβιώσουν ως λειτουργικά κράτη.

- Ακόμη και για το Κόσοβο είναι δύσκολο το εγχείρημα.

- Ακριβώς. Για να είμαι ειλικρινής δεν μπορώ να φαντασθώ πώς το Κόσοβο θα μπορέσει να αναπτυχθεί οικονομικά χωρίς τη διασύνδεσή του με τη Σερβία. Πολύ φοβάμαι ότι εμείς και η Ευρώπη θα πρέπει να τους στηρίζουμε οικονομικά για πολλά, πολλά χρόνια. Και στον βαθμό που δεν θα μπορούν να λειτουργούν μόνοι τους ως κράτος, αυξάνονται οι λόγοι για τους οποίους μπορεί να γίνουν απειλητικοί προς τα γειτονικά κράτη.

Προσωπικά είμαι κάθετα αντίθετος στην ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου, όμως οι αρμόδιες κυβερνήσεις των ΗΠΑ και κάποιων ευρωπαϊκών χωρών είχαν άλλη άποψη. Η δική μου συμβουλή θα ήταν να διατηρηθεί το Κόσοβο στην επικράτεια της Σερβίας ως ημιαυτόνομη περιφέρεια.

- Ανάλογο προβληματισμό εξέφρασε στην «Κ» και ο πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας Μπρεντ Σκόουκροφτ. Γιατί η σημερινή κυβέρνηση δεν ακολουθεί τη δική σας προσέγγιση, που για πολλούς είναι σοφότερη;

- Τα ίδια σας είπε και ο Μπρεντ; Αυτό δείχνει ότι οι σοφοί (γελάει) της πρώτης κυβέρνησης Μπους σκεπτόμαστε το ίδιο. Δεν γνωρίζω γιατί ακολουθούν άλλη πολιτική. Δεν ξέρω γιατί το έκαναν (αναγνώριση Κοσόβου). Κανείς δεν μας ρώτησε. Τουλάχιστον όχι εμένα, και αμφιβάλλω εάν ρώτησαν τον Μπρεντ. Νομίζω ότι η σημερινή τάση κινείται σε λάθος κατεύθυνση.

Δεν έχουν λόγο να μη δεχθούν για όνομα το «Νέα Μακεδονία»

- Η Ελλάδα δεν θα συναινέσει στην ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ εάν προηγουμένως δεν υπάρξει κοινώς αποδεκτή συμφωνία στο όνομα.

- Θέλετε να είμαι ευθύς και ειλικρινής μαζί σας;

- Βεβαίως.

- Νομίζω ότι η ελληνική θέση είναι παράλογη. Ξέρω ότι δεν θα κάνω πολλούς φίλους στην Ελλάδα με αυτή την ξεκάθαρη θέση, αλλά θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας. Οι Ελληνες έχουν δημιουργήσει ένα τεράστιο ζήτημα για κάτι που δεν είναι σημαντικό, τουλάχιστον για κανέναν άλλον πλην Ελλάδας και Μακεδονίας. Τώρα λένε ότι τα Σκόπια δεν θα μπουν στο ΝΑΤΟ εάν δεν αλλάξουν το όνομά τους. Τέλος πάντων, φαντάζομαι θα συμφωνήσουν σε κάποιου είδους αλλαγή, αλλά η δική μου άποψη είναι πως πρόκειται για μια αστεία και ανόητη απαίτηση εκ μέρους των Ελλήνων. Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν ιστορικοί λόγοι, οπότε ακόμη και αν εγώ τη βρίσκω ανόητη, αναγνωρίζω ότι δεν είναι για τους Ελληνες. Και αφού το ζητούν με τόση επιμονή θα πρέπει να κάνουμε κάτι γι' αυτό. Η Δημοκρατία αυτή λεγόταν Μακεδονία όταν ήταν τμήμα της Γιουγκοσλαβίας. Τώρα που έγινε ανεξάρτητο κράτος καλείται να αλλάξει το όνομά της. Μου φαίνεται λίγο ανόητο, αλλά απ' ό,τι καταλαβαίνω εργάζονται για έναν συμβιβασμό.

- Το Συμβ. Ασφαλείας του ΟΗΕ είχε προτείνει το 1993 το όνομα «Νέα Μακεδονία», ενώ ο μεσολαβητής συζητά και το «Ανω Μακεδονία».

- Το «Νέα Μακεδονία» προσδίδει στη χώρα αυτή μια μοντέρνα διάσταση, μια νέα αίσθηση, που ίσως την κάνει να δείχνει καλύτερη από το «Μακεδονία» που παραπέμπει στο παρελθόν. Πάντως, είναι ένα θέμα στο οποίο εγώ προσωπικά δεν θα αφιέρωνα ούτε πέντε λεπτά. Γνωρίζω ότι είναι πολύ σημαντικό για την Ελλάδα, όπως και ότι είναι πολύ σημαντικό για τη Μακεδονία να εισέλθει στο ΝΑΤΟ. Με αυτά τα δεδομένα, φαντάζομαι ότι η εξεύρεση μιας συμβιβαστικής λύσης που θα καλύπτει τις αντιρρήσεις της Ελλάδας δικαιολογεί την ενασχόληση με το θέμα. Η Ελλάδα πρέπει όμως να γνωρίζει ότι εάν η Μακεδονία ή η Νέα Μακεδονία, ή όπως θα λέγεται, γίνει μέλος του ΝΑΤΟ διευκολύνεται η Συμμαχία στην προσπάθειά της να την προστατεύει από τις διαθέσεις των Κοσοβάρων και διασφαλίζεται η βιωσιμότητά της.

- Και η Ελλάδα θέλει την ασφαλή ύπαρξη του κράτους αυτού. Αλλωστε, έχει ήδη κάνει τεράστιες επενδύσεις και για πολλούς λόγους αισθάνεται φυσικός εταίρος της.

- Θυμάμαι παλαιότερα όταν ήμουν υπουργός Εξωτερικών, που οι Ελληνες δεν συζητούσαν κανένα συμβιβασμό. Δεν δέχονταν καθόλου τη χρήση του όρου «Μακεδονία». Δεν είχαμε αναγνωρίσει τη Μακεδονία, παρότι είχαμε αναγνωρίσει όλες τις άλλες χώρες της περιοχής, διότι μας πίεζε αφόρητα η Ελλάδα και ιδιαίτερα οι Ελληνοαμερικανοί, και η κυβέρνηση ανησυχούσε για τις συνέπειες στην εσωτερική πολιτική σκηνή εδώ στις ΗΠΑ. Θυμάμαι τις παρεμβάσεις ενός πολύ καλού μου φίλου, ο οποίος όμως στο θέμα αυτό ήταν στην άλλη πλευρά. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος. Δεν ξέρω τι έχει γίνει. Ζει;

- Εφυγε από τη ζωή πριν από μερικά χρόνια.

- Κρίμα. Ηταν ένας πολύ ωραίος άνθρωπος. Συμφωνούσαμε σε πολλά, αλλά σε αυτό το ζήτημα ήμασταν αντίθετοι. Το θυμάμαι πολύ καλά. Τουλάχιστον σε σχέση με τη δική μου εποχή, υπάρχει κάποια πρόοδος αφού η Ελλάδα είναι έτοιμη να αναγνωρίσει τη χώρα αυτή με όνομα που να περιέχει το Μακεδονία.

- Αναφερθήκατε στο «Νέα Μακεδονία». Πώς θα βλέπατε ένα άλλο πρόθεμα που συζητείται, το «Ανω Μακεδονία»;

- Εάν ήμουν η Μακεδονία δεν θα το δεχόμουν ποτέ. Ως Ελληνας δεν ξέρω, αλλά ο όρος δίνει την εντύπωση ότι η χώρα είναι ένα μικρό τμήμα μια άλλης Μακεδονίας. Ενώ το «Νέα» έχει μια θετική αίσθηση.

Ο «Λόρενς της Σερβίας»

Η πρεσβεία στο Βελιγράδι ήταν το πρώτο πόστο της διπλωματικής του καριέρας ('61-'65). Το 1969 άρχισε να εργάζεται ως βοηθός του τότε συμβούλου εθνικής ασφαλείας Χένρι Κίσινγκερ, ενώ λίγα χρόνια αργότερα διορίσθηκε από τον πρόεδρο Κάρτερ πρέσβης στη Γιουγκοσλαβία ('77-'80), για να ακολουθήσει το 1982 η αναρρίχησή του στη θέση του υφ. Εξωτερικών (τρίτος στην ιεραρχία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ). Το 1989 τοποθετήθηκε αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών και ταυτόχρονα προσωπικός σύμβουλος του προέδρου Μπους του πατρός για τη Γιουγκοσλαβία, η οποία υπό την πίεση της Γερμανίας είχε εισέλθει στη φάση του διαμελισμού. Τον Αύγουστο του 1992 ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών έως την ολοκλήρωση της θητείας του Τζορτζ Μπους και την αντικατάστασή του από τον Μπιλ Κλίντον.

Την περίοδο '89-'92 κατηγορήθηκε ότι υποστήριζε τους Σέρβους εθνικιστές και αμφιβητούσε τις ακρότητες σερβικών παραστρατιωτικών οργανώσεων και μελών του γιουγκοσλαβικού στρατού, με αποτέλεσμα κάποιοι στον ευρωπαϊκό κυρίως Τύπο να τον ονομάσουν «Λόρενς της Σερβίας».

«Η Αμερική χρειάζεται τον Τζον Μακέιν»

- Ποια είναι η γνώμη σας για τους προεδρικούς υποψηφίους;

- Είναι γνωστές οι προτιμήσεις και οι σχέσεις μου, και άρα οφείλω να σας πω εκ των προτέρων ότι δεν είμαι αντικειμενικός παρατηρητής. Υπήρξαν ελάχιστες φορές στη σύγχρονη πολιτική ζωή της Αμερικής που οι διαφορές ανάμεσα στα δύο κόμματα ήταν τόσο μεγάλες, όποιος και εάν είναι τελικά ο Δημοκρατικός υποψήφιος. Ο αμερικανικός λαός έχει μπροστά του μια ξεκάθαρη επιλογή.

Εγώ φυσικά πιστεύω ότι ο Τζον Μακέιν είναι η σωστή επιλογή. Εχει την εμπειρία, τη γνώση και το θάρρος που απαιτεί το αξίωμα του προέδρου των ΗΠΑ. Ο Τζον Μακέιν είναι αυτό που δείχνει. Δεν είναι τυπικός πολιτικός. Λέει ανοιχτά αυτό που πιστεύει, ακόμη και αν μερικές φορές τού δημιουργεί προβλήματα. Είναι ένας ειλικρινής πολιτικός, κάτι σπάνιο στην εποχή μας.

Επί της ουσίας, θα σας αναφέρω το παράδειγμα του πολέμου στο Ιράκ. Οι Αμερικανοί θέλουν να κερδίζουν πολέμους, δεν θέλουν να τους χάνουν. Και οι δυο Δημοκρατικοί υποψήφιοι λένε στην ουσία ότι είμαστε έτοιμοι να χάσουμε τον πόλεμο. Είναι μια τραγική στάση αυτή που υιοθετούν. Πρέπει να μείνουμε στο Ιράκ και να διασφαλίσουμε τη σταθερότητα της χώρας. Να μην επιτρέψουμε στο Ιράν να επηρεάζει τις εξελίξεις στο εσωτερικό του Ιράκ. Αλλιώς, θα δημιουργηθεί τεράστιο περιφερειακό πρόβλημα που δεν θα μπορεί να ελεγχθεί. Ακόμη και η Ελλάδα δεν είναι πολύ μακριά. Αν φύγουμε χωρίς να ηρεμήσει η κατάσταση, τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα.

http://www.kathimerini.gr/317129/article/epikairothta/politikh/apeilh-h-megalh-alvania-oxi-ta-skopia

ΤΟ '' ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ '' ΑΦΥΠΝΙΣΕ !!! ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΗ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ !!!

Διαρκής Ιερά Σύνοδος: Ούτε «Μακεδονία», ούτε παράγωγό της στο όνομα των Σκοπίων

Παρέμβαση με ανακοίνωσή της κάνει η Εκκλησία της Ελλάδος στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, σε μια πρωτοφανή εμπλοκή σε κορυφαία πολιτικό και γεωστρατηγικό θέμα που αφορά τη χώρα.

Η ανάμειξη της Εκκλησίας στο μεγάλο αυτό εθνικό θέμα υπερβαίνει την δικαιοδοσία της και θυμίζει σκοταδιστικές εποχές, ενώ επικαλείται λαϊκιστικά επιχειρήματα που θωπεύουν μερίδα της κοινής γνώμης.

H Εκκλησία δεν μπορεί να αποδεχθεί όνομα με τον όρο «Μακεδονία» ή παράγωγό του, επισημαίνεται σε ανακοίνωση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, η οποία εξηγεί ότι θα υπάρξουν επιπτώσεις με την ονομασία  της σχισματικής αυτοαποκαλούμενης εκκλησίας της «Μακεδονίας» και καλεί την κυβέρνηση να κατανοήσει την ανησυχία της.

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, επιπλέον, αποφάσισε να συγκληθεί εκτάκτως η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος την Τετάρτη 7 και την Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου.

O  Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος προσωπικά εμφανίστηκε ανυποχώρητος όσον αφορά στη χρήση της λέξης «Μακεδονία» στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο. Τάχθηκε, όμως, και κατά των συλλαλητηρίων και των λαοσυνάξεων, γιατί «η Εκκλησία πορεύεται με αγάπη». 

«Όλοι παρακολουθούμε με ενδιαφέρον και αγωνία αυτή την υπερκινητικότητα για το θέμα της Μακεδονίας, επομένως και η Εκκλησία έχει κάθε δικαιολογία να ενδιαφερθεί γι' αυτό το θέμα, γιατί όπως ξέρουμε όλοι μας δεν είναι μόνο θέμα πολιτικό, εθνικό, είναι και θέμα εκκλησιαστικό, Εκκλησίας», δήλωσε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος μετά την ολοκλήρωση των εργασιών της δεύτερης ημέρας συνεδρίας της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου.

Επ' αυτού, πρόσθεσε ότι «Πήραμε ορισμένες αφορμές, συζητήσαμε, καταλήξαμε σε μερικές απόψεις του θέματος, δεν μπήκαμε εις βάθος. Θα ρωτήσετε γι' αυτά και θα σας απαντήσει ο άγιος Σύρου. Εγώ πρέπει να σας πω ότι παρακολουθούμε με πολλή αγωνία, αλλά και συγκίνηση το θέμα. Λοιπόν, σε αναμονή...»

Σε ερώτηση αν θα λάβει μέρος η Εκκλησία στα συλλαλητήρια που διοργανώνονται, απάντησε ότι δεν συζήτησαν για αυτό το θέμα, ωστόσο δήλωσε ότι ο ίδιος είναι εναντίον αυτών.

Σε ό,τι αφορά τη σχισματική εκκλησία των Σκοπίων, τόνισε ότι αυτό είναι το θέμα,«διότι η Εκκλησία δεν μπορεί να μείνει και εθνικά και πολιτικά χωρίς ενδιαφέρον, αλλά πολύ περισσότερο τίθεται ένα θέμα της ονομασίας της Εκκλησίας αυτής, που έχει απήχηση στην πορεία την εκκλησιαστική γενικότερα και στην οικογένεια των Εκκλησιών που είναι στην Ορθοδοξία μας. Διότι υπάρχει ο κίνδυνος αυτό που προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε από πλευράς, εθνικής, πολιτικής, να μετακυλήσει στον χώρο της Εκκλησίας».

Ακολούθησε η ενημέρωση των συντακτών από τον μητροπολίτη Σύρου Δωρόθεο, ο οποίος έκανε γνωστό ότι η Διαρκής Ιερά Σύνοδος απέστειλε επιστολή στον πρωθυπουργό με τις θέσεις της Εκκλησίας.

Η ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου

Συνήλθε χθες και σήμερα η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος της 161ης Συνοδικής Περιόδου, για τον μήνα Ιανουάριο, υπό την προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου.

Κατά τη χθεσινή και σημερινή Συνεδρία:

Εξ αφορμής της έντονης διπλωματικής κινητικότητας που υπάρχει για το θέμα των Σκοπίων, και εν συνεχεία της από 15.12.2017 Ανακοίνωσής Της περί της σχισματικής Εκκλησίας των Σκοπίων η Δ.Ι.Σ. συμμεριζομένη την αγωνία των Ιεραρχών που διαποιμαίνουν τις Ιερές Μητροπόλεις στην περιοχή της Μακεδονίας, αλλά και του λαού, με Απόφασή Της υπενθυμίζει ότι η Εκκλησία έχει μαρτυρήσει με το λόγο και το αίμα κλήρου και λαού την ελληνικότητα της Μακεδονίας από αρχαιοτάτων χρόνων, γι’ αυτό και δεν μπορεί να αποδεχθεί την απονομή του όρου «Μακεδονία» ή παραγώγου του ως συστατικού ονόματος άλλου Κράτους, το οποίο θα έχει επιπτώσεις και στην ονομασία της σχισματικής αυτοαποκαλούμενης εκκλησίας της «Μακεδονίας». Αναμένει δε από την υπεύθυνη Ελληνική Κυβέρνηση, η οποία διαχειρίζεται το θέμα, να κατανοήσει την ανησυχία Της, που είναι και ανησυχία του οικουμενικού ελληνισμού.

Η Δ.Ι.Σ. αποφάσισε να συγκληθεί εκτάκτως η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος την Τετάρτη 7 και την Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου ε.έ

Πηγή: Διαρκής Ιερά Σύνοδος: Ούτε «Μακεδονία», ούτε παράγωγό της στο όνομα των Σκοπίων | iefimerida.gr 

ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΓΑΛΛΙΑ !!! Η ΚΕΦΑΛΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ !!!

Πού βρίσκεται σήμερα το κεφάλι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου;

Η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου κλάπηκε από την Κωνσταντινούπολη κατά την άλωσή της από τους Σταυροφόρους το 1204 και από το 1206 βρίσκεται στην πόλη Amiens (Αμιένη) της βόρειας Γαλλίας,στον περίφημο καθεδρικό της ναό, ο οποίος χτίστηκε ακριβώς για να στεγάσει το άγιο αυτό λείψανο και μάλιστα συγκαταλέγεται στα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.

Τα παρακάτω αποτελούν μετάφραση ενός δημοσιεύματος του ιστολογίου Full of Grace and Truth, όπου παρατίθενται δύο αποσπάσματα από ένα αφιέρωμα του υπέροχου περιοδικού “Road to Emmaus” (Δρόμος προς Εμμαούς). Σας προτείνουμε να ρίξετε μια ματιά μέχρι το τέλος του δημοσιεύματος. Γίνεται λόγος και για τις αποδείξεις της γνησιότητας της τιμίας κάρας.

Το παρακάτω είναι απόσπασμα από ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από το περιοδικό Road to Emmaus για ιερά ορθόδοξα λείψανα στη Γαλλία. Πρόκειται για μια συνέντευξη με τον π. Νικολά Nikichine ο οποίος από καιρό ερευνά πολλά από τα φερόμενα λείψανα που έχουν σχέση με την Ορθοδοξία στη Γαλλία και παρουσιάζει εδώ πολλά από τα συμπεράσματά του. Μεταξύ των κειμηλίων που έχουν περισσότερες ιστορικές αποδείξεις, όπως αναφέρει, είναι η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην Amiens της Γαλλίας. […]

“Από το 13ο αιώνα, ο καθεδρικός ναός της Νοτρ Νταμ στην Αμιένη στεγάζει ένα μέρος του κρανίου – τα οστά του προσώπου – του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Αυτό δεν πρέπει να συγχέει αυτούς που γνωρίζουν ότι και το Άγιον Όρος ισχυρίζεται ότι έχει «την κεφαλή του αγίου Ιωάννη» (σημείωση του μεταφραστή: ίσως να εννοεί κάπου αλλού). Αυτή η ονοματοδοσία είναι μια ευσεβής συνήθεια, γιατί ακόμα κι αν έχετε μόνο ένα μέρος του κεφαλιού ή του χεριού, δεν θα λέγατε, «έχουμε πέντε εκατοστά του κρανίου», θα λέγατε, «έχουμε την κάρα του». Στο Άγιον Όρος έχουν ένα άλλο μέρος του κρανίου, αλλά στην Αμιένη έχουμε τα οστά του προσώπου, και μπορείτε να φανταστείτε ακόμη και την προσωπικότητά του πίσω από αυτά τα λείψανα.”

“RTE: Μπορείτε να μας πείτε τώρα για τα αποδεικτικά στοιχεία για ορισμένα από τα λείψανα που έχετε μελετήσει;

Π/ΝΙΚΟΛΑ: Όλα τα κυριότερα λείψανα που ανέφερα προηγουμένως έχουν βάσιμα ιστορικά και επιστημονικά επιχειρήματα από πολλές διαφορετικές πηγές, και αυτή η ποικιλία της συνοχής είναι ισχυρό επιχείρημα από μόνο του. Επίσης, μαθαίνοντας την ιστορία αυτών των λειψάνων, εμείς οι Ορθόδοξοι ανακαλύπτουμε μια άλλη άποψη για την ιστορία της δυτικής Εκκλησίας και έναν νέο τρόπο κατανόησης αυτών των ιστορικών γεγονότων.

Για παράδειγμα, η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου αποκτήθηκε κατά τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης το 1204 (σημείωση του μεταφραστή: από τους λατίνους σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας, οι οποίοι κατέκτησαν την Κωνσταντινούπολη και άρπαξαν όλους τους θησαυρούς της, π.χ. τα διάφορα πολύτιμα κειμήλια που μεταφέρθηκαν και βρίσκονται έως σήμερα στην Βενετία, το Άγιο Μανδήλιο που σήμερα είναι γνωστό ως η Σινδόνη του Τορίνο, η περίφημη εικόνα της Οδηγήτριας που ζωγραφίστηκε από τον ευαγγελιστή Λουκά και κατέληξε στο Montevergine της Ιταλίας, και άλλα πολλά). Αυτό ήταν μια μεγάλη τραγωδία για την ανατολική Εκκλησία, αλλά τώρα βλέπουμε τι έχει συμβεί στη Μικρά Ασία, στην Τουρκία, από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους το 1453 μέχρι σήμερα. Αν το κεφάλι είχε παραμείνει εκεί, θα είχε χαθεί ή καταστραφεί, όταν η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Τούρκων (όπως συνέβη με πολλά λείψανα), ή μήπως θα ήταν ακόμα προσβάσιμο για προσκύνηση;

Τώρα, αυτό το λείψανο είναι στη Γαλλία, σε έναν πολύ όμορφο καθεδρικό ναό, και είναι δυνατό για τους Ορθόδοξους να το προσκυνήσουν με τον πλέον ανοικτό τρόπο. Η 25η Μαΐου, σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο, ή η 7η Ιουνίου, σύμφωνα με την αστική ημερολόγιο, είναι η γιορτή της Τρίτης Ευρέσεως της Κεφαλής του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, και σε αυτή τη γιορτή, το 2004, τελέσαμε την Θεία Λειτουργία με αυτό το λείψανο στην αγία τράπεζα. Αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στη σύγχρονη Τουρκία, και αυτό το είδος προβληματισμού αλλάζει την εκτίμησή μας για το ιστορικό γεγονός της μεταφοράς αυτού του λειψάνου στην Αμιένη. Ο Θεός έχει την δική Του πρόνοια.

Ο Θεός επέτρεψε τη μεταφορά αυτών των λειψάνων εδώ, και αυτή η δυτική κοινωνία είναι τα διατηρεί πιστά. Βεβαίως, η Γαλλία περνάει μια περίοδο αποχριστιανοποίησης, αλλά ακόμη βλέπουμε καθημερινή προσκύνηση των λειψάνων αυτών από έναν μικρό αριθμό πιστών χριστιανών. Ένα άλλο πολύ γνωστό παράδειγμα από τον 11ο αιώνα είναι η μεταφορά («μετακομιδή») του λειψάνου του αγίου Νικολάου από τα Μύρα της Λυκίας (και αυτή βρίσκεται σήμερα στην Τουρκία) στο Μπάρι στην Ιταλία. Στην ακολουθία που είναι αφιερωμένη σε αυτό το γεγονός, λέμε «Δεν ήταν χρήσιμο στα μάτια του Θεού αυτά τα πολύτιμα λείψανα να παραμένουν αδρανή στην έρημο της Λυκίας.» [*** Βλ. την σημείωση παρακάτω] Εμείς οι Ορθόδοξοι πρέπει να αντιμετωπίσουμε ευλαβικά την πρόνοια του Θεού, η οποία εκδηλώνεται σε αυτό.

Αυτή η συνεχής προσκύνηση από ακόμη και μια μειοψηφία Γάλλων πιστών είναι ένα από τα πνευματικά επιχειρήματα για τη γνησιότητά τους. Σε κάθε περίπτωση που έχω μελετήσει, έχω βρει ντόπιους που πιστεύουν, και ακαδημαϊκούς μελετητές που έχουν έγγραφα, ιστορικά βιβλία, και αρχεία που παρουσιάζουν τα ιστορικά και επιστημονικά επιχειρήματα που αποδεικνύουν τη γνησιότητα του λειψάνου. Βεβαίως, αυτοί οι άνθρωποι είναι λίγοι σε αριθμό.

Ο μεγάλος αριθμός των Γάλλων ρωμαιοκαθολικών όχι μόνο δεν γνωρίζουν τίποτα για τα δικούς τους ιερούς τόπους, αλλά και δεν ενδιαφέρονται και πολύ για αυτά. Αυτό δεν είναι δικό τους φταίξιμο – αυτοί οι ίδιοι είναι θύματα των αντι-χριστιανικών, αντι-εκκλησιαστικών, και αντι-λειψανικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

Δυστυχώς, κάθε αδύναμο σημείο της ιστορίας της δυτικής Εκκλησίας (σημείωση του μεταφραστή: δηλαδή του Παπισμού) μεγεθύνεται με σκοπό να γενικεύσει την εντύπωση της αδυναμίας της Εκκλησίας συλλήβδην. Οι ρωμαιοκαθολικοί είχαν τις αποτυχίες τους, και η ευπιστία των απλών ανθρώπων γινόταν ενίοτε αντικείμενο εκμετάλλευσης από κακούς κληρικούς για το κέρδος, αλλά και πάλι, όταν μελετάτε την ιστορία των μεγάλων λειψάνων, δεν μένει χώρος για αυτές τις απλοϊκές αντιρρήσεις.

Αντιθέτως, έχουμε πολύ κατηγορηματικά και ισχυρά επιχειρήματα. Μπορούμε να αναφέρουμε το παράδειγμα της κεφαλής του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στην Αμιένη, η οποία, ανατομικά, είναι ένα οστό του προσώπου χωρίς το σαγόνι. Συγχρόνως, μια εκκλησία στην επισκοπή του Βερντέν (σημείωση του μεταφραστή: άλλη πόλη της Γαλλίας) είχαν, όπως φημιζόταν, το σαγόνι του Αγίου Ιωάννη. Μια επιτροπή συστήθηκε για να εξετάσει τα δύο κειμήλια, και στην προκειμένη περίπτωση, το σαγόνι στο Βερντέν αποδείχθηκε ότι ήταν ενός άλλου ανθρώπου, μετά τον δέκατο αιώνα, αλλά τα συμπεράσματα της ίδιας επιτροπής σχετικά με τα λείψανα του αγίου Ιωάννη στην Αμιένη ήταν εκπληκτικά.

Το οστό της Αμιένης όχι μόνο έχει χρονολογία από τον πρώτο ως τον τρίτο αιώνα μετά Χριστόν, αλλά και αυτό το κομμάτι του κρανίου προσδιορίστηκε ότι ήταν ενός άνδρα μεσογειακής καταγωγής, ηλικίας από 30 μέχρι 45, και επιπλέον υπήρχε μια αρχαία τρύπα που προκλήθηκε από ένα αιχμηρό εργαλείο, ακριβώς στο κάτω μέρος του μετώπου. Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, γνωρίζουμε ότι μετά τον αποκεφαλισμό του, η Ηρωδιάδα μαχαίρωσε το κεφάλι με το μαχαίρι της ως εκδίκηση για την καταγγελία εκ μέρους του του παράνομου γάμου της με τον Ηρώδη.

Αν και αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό για τους επιστημονικούς εξεταστές, έχουμε πράγματι αυτό το επιχείρημα από τη δική μας παράδοση, μαζί με άλλα ιστορικά και ανθρωπολογικά επιχειρήματα για τη γνησιότητα του λειψάνου του.

Στην ιστορία των μεγάλων κειμηλίων, έχουμε σχεδόν πάντα αυτή την επιστημονική και πνευματική ταύτιση. Για παράδειγμα, στην ιστορία της Σινδόνης του Τορίνου, η ιστορική τεκμηρίωση δεν είναι πολύ πειστική, αλλά τα πιο εντυπωσιακά επιχειρήματα προέρχονται από την επιστημονική πλευρά, τα πορίσματα των οποίων έχουν συνεχώς αναθεωρηθεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. (σημείωση του μεταφραστή: Τα τελευταία χρόνια έχουν εντοπιστεί και η πληθώρα των ιστορικών τεκμηρίων σχετικά με την αγία Σινδόνη, εκτός από τα επιστημονικά! Μπορείτε να διαβάσετε για την θύελλα των συγκλονιστικών στοιχείων σε διάφορα βιβλία, όπως για παράδειγμα στα άψογα “The Crucifixion of Jesus: A Forensic Inquiry” του ιατροδικαστή Frederick Zugibe και το “Holy Faces, Secret Places” του ιστορικού ερευνητή Ian Wilson. Το ένα εστιάζει κυρίως στις αποδείξεις που αφορούν στις φυσικές επιστήμες, ενώ το άλλο στις ιστορικές.)

Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, είχαμε αυτό που ονομάστηκε «Καθολική Αναγέννηση» στη Γαλλία. Η πρωτόγονη και άξεστη λογικοκρατία και η κριτική των επαναστατών και των Προτεσταντών που προσπαθούσαν να δυσφημίσουν τα λείψανα ώθησαν τους Ρωμαιοκαθολικούς να εξερευνήσουν τις ιστορίες αυτών των αντικειμένων. Μελέτησαν, έκαναν αρχαιολογικές έρευνες, και έφτασαν σε ένα υψηλότερο επίπεδο αντικειμενικής επιχειρηματολογίας υπέρ της γνησιότητας πολλών από αυτά τα λείψανα που ήταν γνωστά από πριν. Όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και στη χριστιανική Ανατολή, έχουμε ακόμη πολλά έγγραφα που δεν έχουν ερευνηθεί, εξαιτίας των γλωσσικών φραγμών, την αρχαιότητας, και της έλλειψης πρόσβασης.

Καθώς συνεχίζουμε να μελετάμε, βρίσκουμε με τον καιρό ακόμη περισσότερα επιχειρήματα υπέρ της γνησιότητας, αλλά η άποψή μου είναι ότι η λογική διερεύνηση δεν μπορεί ποτέ να αποτελεί επαρκή απόδειξη. Περιορίζεται από την φύση της λογικοκρατίας. Το βασικό επιχείρημα για εμάς είναι το επιχείρημα της πίστης μας. Δεν είναι το γεγονός ότι αυτό το λείψανο, αυτό το κόκαλο, είναι πραγματικά από από τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή με κάποιον τρόπο να επηρεάζει τη σύγχρονη ζωή μας, το προσωπικό μας πεπρωμένο. Γνωρίζουμε από την ιστορία της Εκκλησίας ότι, αν αυτό λείψανο είναι από τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, τότε έχουμε μια μεγαλύτερη εγγύηση ότι η αδύναμη προσευχή μας θα έχει περισσότερα αποτελέσματα εδώ από ό, τι σε άλλο τόπο.

Το σημείο όπου θέλουμε να καταλήξουμε είναι να δείξουμε ότι δεν είναι μόνο εφικτό, αλλά και χρήσιμο να προσευχόμαστε μπροστά σε άγια λείψανα. Έχουμε αρκετά στοιχεία που να δείχνουν ότι υποστηρίζουν την προσευχή μας. Ο Θεός και οι άγιοι οι ίδιοι μάς δίνουν αρκετά επιχειρήματα. Ωστόσο, ακόμη και αν καλώ προσκυνητές σε αυτά τα ιερά μέρη, προσωπικά, δεν τολμώ να επιβάλω αυτό το σέβας ως μια βεβαιότητα. Μόνο το σύνολο της Εκκλησίας μπορεί να το εξουσιοδοτήσει αυτό. […]“

[vatopaidi.wordpress.com]
olympia.gr

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ !!! ΜΙΑ ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΛΕΚΤΑΝΗ ΑΠΟ ΤΟ 1878 !!!

«ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ» Μια διεθνής πλεκτάνη από το 1878

Νικόλαος Παπανικολόπουλος, Υποναύαρχος Λ.Σ (ε.α): 

Όπως όλα δείχνουν, ειδικά μετά το πέρας της σύσκεψης υπό τον Πρωθυπουργό, Α. Τσίπρα στις 4 Ιανουαρίου 2018 και τις δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών, 

Ν. Κοτζιά, το ζήτημα της ονομασίας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας , θα βρει τη λύση του μέσα στο 2018.

Άλλωστε, στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, στα ειδικά θέματα της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, κορωνίδα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής αποτελούν, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις (1973), το Κυπριακό (1974) και το ζήτημα της ονομασίας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (1991).

Μακριά από ιδεολογικές και πολιτικές προκαταλήψεις, θα επιχειρήσουμε να προσεγγίσουμε περιληπτικά το θέμα, όπως αυτό, μέσα από μια διεθνή πλεκτάνη, ξεκίνησε πριν από 140 χρόνια και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

***

Μακεδονικός Αγώνας, είναι η ένοπλη αντιπαράθεση την περίοδο 1904 -1908 που διεξήχθη στη Μακεδονία (τότε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) μεταξύ κυρίως Ελλήνων, Βουλγάρων και Τούρκων, και δευτερευόντως Σέρβων από τη στιγμή που έγινε αντιληπτό πως η σημαντική αυτή επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα ήταν η επόμενη εδαφική της απώλεια.

Μακεδονικό Ζήτημα, είναι οι εθνικο-χωροταξικές ανακατατάξεις που έγιναν την περίοδο 1878 – 1918 στη Βαλκανική και ειδικότερα στη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας, μεταξύ Ελλάδας, Βουλγαρίας, Σερβίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ιστορικά, λέγοντας «Μακεδονία», αναφερόμαστε στο Βασίλειο και τον πολιτισμό των αρχαίων Μακεδόνων, που ανήκουν στο ελληνικό έθνος και αποτελούν αδιαμφισβήτητο κομμάτι της ελληνικής ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς. Ο κύριος κορμός της ιστορικής Μακεδονίας είναι μέσα στα σημερινά ελληνικά σύνορο και καταλαμβάνει το βόρειο τμήμα της ελληνικής επικράτειας που διαχρονικά ονομάζεται Μακεδονία.

Γεωγραφικά, λέγοντας «Μακεδονία», αναφερόμαστε σε μια ευρύτερη περιοχή που εκτείνεται στο σημερινό έδαφος διαφόρων βαλκανικών χωρών, με το μεγαλύτερο τμήμα της να βρίσκεται στην Ελλάδα και άλλα μικρότερα τμήματά της στην ΠΓΔΜ, τη Βουλγαρία και την Αλβανία.

Ο Ήλιος της Βεργίνας, είναι ένα σύμβολο πάνω σε χρυσή λάρνακα που βρέθηκε το 1977 στις ανασκαφές της Βεργίνας, σε Βασιλικό τάφο της Μακεδονικής Βασιλικής Δυναστείας του Φιλίππου Β' και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το σύμβολο αυτό, η ΠΓΔΜ το χρησιμοποίησε στην κρατική της σημαία την περίοδο 1992-1995, προκαλώντας εύλογα την Ελληνική αντίδραση. Μετά την «Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995», το αντικατέστησε με σχηματοποιημένο ήλιο.

***

1878: Συνθήκη Αγίου Στεφάνου – Συνθήκη Βερολίνου

Μετά το Ρωσο – τουρκικό πόλεμο (1877 - 8), η Βουλγαρία, με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (Μάρτιος 1878), πέτυχε να ικανοποιήσει τις αξιώσεις της, αλλά η Συνθήκη δεν εφαρμόστηκε λόγω αντίδρασης της Μ. Βρετανίας.

Ακολούθησε, η Συνθήκη του Βερολίνου (Ιούλιος 1878), με την οποία δημιουργήθηκαν τρία ανεξάρτητα κράτη (Ρουμανία, Σερβία, Μαυροβούνιο) καθώς και το «Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας» χωρίς όμως τη Μακεδονία και την Ανατ. Θράκη που παρέμειναν στην Τουρκία.Η Συνθήκη του Βερολίνου είναι η γενέτειρα του Μακεδονικού Ζητήματος

1903: Η Εξέγερση του Ήλιντεν

Το ανεκπλήρωτο όνειρο των Βουλγάρων (να πάρουν τη Μακεδονία) ανέλαβε να το πραγματοποιήσει η «Μακεδονική – Ανδριανοπολίτικη Εσωτερική Επαναστατική Οργάνωση» με ηγέτη τον Γκότσε Ντέλτσεφ, ένα Βούλγαρο επηρεασμένο από τις ιδέες του Μαρξ και του Μπακούνιν.

Μετά το θάνατό του (Μάιος 1903), οργανώθηκε η εξέγερση του Ήλιντεν στη Δυτ. Μακεδονία (Ιούλιος 1903) με πρώτο στόχο την αυτονομία της και στη συνέχεια την ενσωμάτωσή της, στη Βουλγαρία.

Σήμερα, η Βουλγαρία ως μέλος (από 1-1-2007) της Ε.Ε δεν μπορεί να έχει τετοιες βλέψεις και αυτό το επιδιώκουν οι Σκοπιανοί, οι οποίοι προβάλουν τον Γκότσε Ντέλτσεφ ως έναν ψευτο-μακεδόνα ήρωα και την ημέρα εξέγερσης του Ήλιντεν (20-7-1903, 3-8-1903) ως ημέρα εθνικής γιορτής.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ενώ τιμόταν ως εθνικός ήρωας στη Βουλγαρία μέχρι το 1946, με την αλλαγή της πολιτικής της Βουλγαρίας στο Μακεδονικό, το αφιερωμένο σε αυτόν μουσείο έκλεισε και τα περιεχόμενά του μαζί με τα οστά του μεταφέρθηκαν στα Σκόπια.

1904 - 1908: Ο Μακεδονικός αγώνας

Το αντίδοτο στην εξέγερση του Ήλιντεν ήταν ο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ (1904-1908), ο οποίος έδωσε τότε στην ελεύθερη Ελλάδα τη δυνατότητα όχι μονάχα να επικαλείται την προαιώνια Ελληνικότητα της Μακεδονίας, ενάντια στην Βουλγαρική  – και κάθε άλλη ξένη – προπαγάνδα, αλλά και να πραγματοποιήσει το μεγάλο όνειρο του Ελληνικού Έθνους για την Απελευθέρωση της Μακεδονίας  – και άλλων υπόδουλων ελληνικών περιοχών – με τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13, πρώτα κατά της Τουρκίας και έπειτα κατά της Βουλγαρίας.

1906: Αντιπαράθεση Σερβίας - Τουρκίας

Η Μακεδονία, και ειδικά η Θεσσαλονίκη με το λιμάνι της, έγινε το «μήλον της έριδος» αφενός για το κράτος της Σερβίας που είχε πλέον καταστεί περίκλειστο κράτος και επιζητούσε διέξοδο στη θάλασσα, και αφετέρου, για τους Βούλγαρους που ήθελαν να εκπληρώσουν το όνειρό τους, να προσαρτήσουν τη Μακεδονία.

Όταν, το 90% του παγκόσμιου εμπορίου, αναλογικά και του εθνικού, διακινείται μέσωθαλάσσης, γίνεται αντιληπτή η αξία ενός παράκτιου κράτους και αντιθέτως η απαξία ενός περίκλειστου.

1912 - 1913: Βαλκανικοί Πόλεμοι

Η Σερβία, κατ’ ανάγκη, στράφηκε για διέξοδο στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, το οποίο υπόψη ήταν υπό Τουρκική δικαιοδοσία. Η Τουρκία έβαζε συνεχώς εμπόδια για την εξεύρεση μιας λύσης – συμφωνίας, γεγονός που επιδείνωσε τις σχέσεις Σερβίας - Τουρκίας και αποτέλεσε την αφορμή για την έκρηξη του Α’ Βαλκανικού Πολέμου (1912 - 3).

1914: Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης - ΕΖΛΘ

Στις 26 Οκτωβρίου 1912, η Θεσσαλονίκη απελευθερώνονται από τον Ελληνικό Στρατό. Με τη λήξη των Βαλκανικών πολέμων (1913) και τον καθορισμό των συνόρων των Βαλκανικών κρατών, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, το οποίο εξυπηρετούσε μεγάλο μέρος της Βαλκανικής χερσονήσου, περιορίστηκε στην Ελληνική επικράτεια.

Για τη συνέχιση του φυσικού του ρόλου, δηλαδή την εξυπηρέτηση όλης της Βαλκανικής, η Ελληνική Κυβέρνηση το 1914 με το N.390/1914 ίδρυσε την Ελευθέρα Ζώνη Λιμένος Θεσσαλονίκης. Όμως, το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πόλεμου δεν επέτρεψε την υλοποίηση της.

1918: Η Ίδρυση της Γιουγκοσλαβίας

Η Γιουγκοσλαβία (ή Νοτιοσλαβία) ουσιαστικά δημιουργήθηκε την 1-12-1918, όταν ενώθηκαν τα Βασίλεια της Σερβίας και του Μαυροβουνίου με τις πρώην επαρχίες της Αυστροουγγαρίας που είχαν σλάβικο πληθυσμό.

Το κράτος αρχικά ονομάστηκε «Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων» και το Νοέμβριο του 1929 μετονομάστηκε σε Γιουγκοσλαβία.

1924: Ελεύθερη Σερβική Ζώνη Λιμένα Θεσσαλονίκης

Για την εξυπηρέτηση του Γιουγκοσλαβικού διαμετακομιστικού εμπορίου μέσω του λιμένος της Θεσσαλονίκης, το 1923 ξεκίνησαν συζητήσεις μεταξύ των δυο χωρών για τη δημιουργία Γιουγκοσλαβικής Ελευθέρας Ζώνης του λιμένος της Θεσσαλονίκης, η οποία τελικά άρχισε να λειτουργεί από 19-10-1925 και για πενήντα χρόνια (καταργήθηκε το 1975).

1944: Η Γιουγκοσλαβία μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Στις 2-2-1944, ο δικτάτορας της Γιουγκοσλαβίας Τίτο, διαχώρισε από τη Σερβία την περιοχή που καλείτο μέχρι τότε Vardarska Banovina, και συγκροτεί ένα ομόσπονδο κρατίδιο, στο οποίο δίνει σκόπιμα το ψευδεπίγραφο όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» αρχίζοντας να καλλιεργεί συγχρόνως την ιδέα ενός χωριστού και διακριτού «μακεδονικού έθνους».

Ο Τίτο με αυτό τον τρόπο θεμελίωνε μελλοντικές εδαφικές διεκδικήσεις της Γιουγκοσλαβίας στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας εξασφαλίζοντας διέξοδο στο Αιγαίο.

Τότε, ανήγγειλε δημόσια ότι στόχος του ήταν να ενώσει «όλα τα τμήματα της Μακεδονίας που διασπάστηκαν το 1912 και 1913 από τους βαλκάνιους ιμπεριαλιστές».

Το Σύνταγμα του 1946, το οποίο ίσχυσε μέχρι τη διάσπασή της (1991), χαρακτήριζε τη χώρα σαν «Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία» με έξη ομόσπονδες δημοκρατίες. Τη Σερβία, την Κροατία, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τη Σλοβενία, το Μαυροβούνιο και τη Μακεδονία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ξέσπασε στην πολύπαθη περιοχή μας το νεώτερο "μακεδονικό" ζήτημα, αυτή τη φορά με την εμπλοκή των Σκοπίων. Τι ακριβώς συνέβη; Μια άλλοτε σερβική επικράτεια (η νότια Σερβία, όπως κάποτε την αποκαλούσαν) με βουλγαρόφωνο πληθυσμό - που μιλούσε, δηλαδή, μια βουλγαρική διάλεκτο - ανακήρυξε την ανεξαρτησία της στις 8 Σεπτεμβρίου του 1991 και απαίτησε να αναγνωριστεί διεθνώς ως "Δημοκρατία της Μακεδονίας". Εκδηλώθηκε έτσι ο περίφημος "μακεδονισμός", που ελλόχευε ήδη από τη δεκαετία του 1940, όταν ο Γιουγκοσλάβος κομμουνιστής ηγέτης Γιόζιπ Μπροζ-Τίτο αποφάσισε να δημιουργήσει μια καινούργια, εντελώς τεχνητή εθνότητα στην "καρδιά" των Βαλκανίων, με πολύ άδηλους σκοπούς για το μέλλον.

1991: Η γένεση του νεώτερου «Μακεδονικού»

Το Σεπτέμβριο του 1991, μετά από ένα δημοψήφισμα, η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, ανακήρυξε την ανεξαρτησία της υπό την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Η Ελλάδα αντέδρασε έντονα στην υποκλοπή της ιστορικής και πολιτιστικής της κληρονομιάς και στις υφέρπουσες εδαφικές και αλυτρωτικές βλέψεις της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας και το θέμα ήλθε στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο με δύο αποφάσεις του [ 817(1993) και 845(1993) ] συνιστά την εξεύρεση ταχείας διευθέτησης για το καλό των ειρηνικών σχέσεων και της καλής γειτονίας στην περιοχή.

Το 1993, κατόπιν της σύστασης του Συμβουλίου Ασφαλείας, η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας έγινε δεκτή, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης, στα Ηνωμένα Έθνη με αυτήν την προσωρινή ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» έως ότου εξευρεθεί μια συμφωνημένη λύση.

1995: Η Ενδιάμεση Συμφωνία

Το 1995, η Ελλάδα και η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, συνομολόγησαν μια Ενδιάμεση Συμφωνία, η οποία επέβαλε έναν δεσμευτικό «κώδικα συμπεριφοράς». Τα δύο μέρη άρχισαν διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, οι οποίες συνεχίζονται μέχρι σήμερα …

Η ΠΓΔΜ παραβιάζει συνεχώς αυτή τη Συμφωνία, προβάλλοντας εδαφικές βλέψεις κατά της Ελλάδας, με χάρτες, σχολικά βιβλία, εκδηλώσεις κλπ, χρησιμοποιώντας παράνομα την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας» ακόμη και σε διεθνείς οργανισμούς καθώς και σύμβολα που ανήκουν στην ελληνική ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά όπως τον Ήλιο της Βεργίνας.

2008: Η ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε

Στη Διάσκεψη Κορυφής (Απρίλιος 2008) του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, τα μέλη της Συμμαχίας, μετά από βέτο τη ελληνικής πλευράς, αποφάσισαν ομόφωνα να απευθυνθεί πρόσκληση στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας για ένταξή της εφόσον λυθεί το ζήτημα του ονόματος, κατά τρόπο αμοιβαίως αποδεκτό.

Η ΠΓΔΜ προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης κατά της Ελλάδας την 17η Νοεμβρίου 2008, ισχυριζόμενη ότι η χώρα μας πρόβαλε αντίρρηση στην ένταξη της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ κατά τη Σύνοδο Κορυφής της Συμμαχίας στο Βουκουρέστι τον Απρίλιο του 2008.

Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης στην υπόθεση αυτή δεν υπεισήλθε στην ουσία της ονοματολογικής διαφοράς, σημειώνοντας ότι δεν έχει τη σχετική δικαιοδοσία και ότι η διαφορά πρέπει να επιλυθεί στο πλαίσιο που ορίζουν οι Αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας, μέσω διαπραγματεύσεων υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Κάλεσε, επίσης, τα δύο μέρη να εμπλακούν σε ουσιαστικές διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα των ΗΕ.

Από πλευράς ΕΕ, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ιουνίου 2008, με ομόφωνη απόφασή του, αποφάσισε ότι η λύση του ζητήματος του ονόματος κατά τρόπο αμοιβαίως αποδεκτό αποτελεί θεμελιώδη αναγκαιότητα προκειμένου να γίνουν περαιτέρω βήματα στην ενταξιακή πορεία της ΠΓΔΜ προς την ΕΕ.

2012 – 2014: Νέες πρωτοβουλίες

Τον Οκτώβριο του 2012, ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών έστειλε επιστολή στον ομόλογό του της πρώην ΓΔΜ, με την οποία πρότεινε την υπογραφή μεταξύ των δύο χωρών Μνημονίου Κατανόησης, που θα θέσει το πλαίσιο και τις βασικές παραμέτρους για την οριστική επίλυση του ζητήματος της ονομασίας.

Η ελληνική πλευρά πρότεινε λύση που πρέπει να περιλαμβάνει συμφωνία επί του γεγονότος ότι οποιαδήποτε πρόταση οφείλει να εμπεριέχει σαφή και οριστικό προσδιορισμό του ονόματος που δεν θα αφήνει περιθώρια αμφιβολιών σχετικά με τη διάκριση μεταξύ του εδάφους της πρώην ΓΔΜ και περιοχών σε γειτονικές χώρες, ειδικότερα, της περιοχής της Μακεδονίας στη βόρεια Ελλάδα και ότι το συμφωνημένο όνομα θα χρησιμοποιείται έναντι όλων  (erga omnes) και για όλους τους σκοπούς.

Στην απάντησή της, η πρώην ΓΔΜ , αν και ευχαρίστησε για την ελληνική πρωτοβουλία, επανέλαβε τις πάγιες θέσεις της και επί της ουσίας αντιπαρήλθε πλήρως την ελληνική πρόταση .

Το Δεκέμβριο 2012, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο με συλλογική και ομόφωνη απόφασή του αποφάσισε ότι η έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της ΕΕ με την πρώην ΓΔΜ εξαρτάται από την εφαρμογή των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, την προώθηση και τον σεβασμό των σχέσεων καλής γειτονίας και την επίλυση του ονοματολογικού, στο πλαίσιο των υπό τον ΟΗΕ διαπραγματεύσεων. Το Δεκέμβριο 2013 το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, με συλλογική και ομόφωνη απόφασή του, δεν αποδέχθηκε την εισήγηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για απόδοση ημερομηνίας έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Το Συμβούλιο αποφάσισε ότι θα επανεξετάσει την προοπτική αυτή εντός του 2014, στη βάση νέας ενημέρωσης από την Επιτροπή για την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων και την πραγματοποίηση απτών βημάτων, από τα Σκόπια, για την προώθηση των σχέσεων καλής γειτονίας και την εξεύρεση αμοιβαία αποδεκτής λύσης στο θέμα του ονόματος στο πλαίσιο των, υπό τον ΟΗΕ, διαπραγματεύσεων.

2018 ;

Η επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, μεταξύ άλλων, αναφέρει :

…Η Ελλάδα όχι μόνον δεν αντιτίθεται στην ευρωπαϊκή και ευρω-ατλαντική προοπτική της πρώην ΓΔΜ, αλλά αντιθέτως την υποστηρίζει. Με ελληνική συναίνεση η πρώην ΓΔΜ απέκτησε καθεστώς υποψήφιας χώρας στην ΕΕ και έφθασε στα πρόθυρα της ένταξης στο ΝΑΤΟ. Επίσης με ελληνική συναίνεση καταργήθηκε το καθεστώς των θεωρήσεων για τους πολίτες της γειτονικής χώρας. Βασική αντικειμενική προϋπόθεση, όμως, για τη συνέχιση και ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής και ευρω-ατλαντικής πορείας κάθε υποψήφιου κράτους είναι να ασπάζεται και να σέβεται στην πράξη τις θεμελιώδεις αρχές πάνω στις οποίες στηρίζεται ο οργανισμός στον οποίο επιδιώκει την ένταξή του, και ιδίως την αρχή των σχέσεων καλής γειτονίας που αποτελεί τη βάση μιας εταιρικής ή συμμαχικής σχέσης μεταξύ κρατών.

…Αντί η πρώην ΓΔΜ να αναγνωρίσει και να εκτιμήσει την ελληνική υποστήριξη στην ευρωπαϊκή και ευρω-ατλαντική πορεία της, συνήθως απαντά στις ελληνικές υποστηρικτικές χειρονομίες με νέες προκλήσεις και σκλήρυνση της στάσης της.

…Η Ελλάδα είναι σταθερή στην ειλικρινή επιθυμία της για την επίτευξη μιας βιώσιμης συμφωνίας στο ζήτημα του ονόματος της πρώην.  Η Ελληνική Κυβέρνηση έχει προτείνει ένα ρεαλιστικό και βιώσιμο πλαίσιο διευθέτησης, το οποίο στοχεύει στην εξεύρεση οριστικής λύσης στο θέμα του ονόματος. Η θέση μας είναι σαφής : σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη «Μακεδονία» που θα ισχύει έναντι όλων (erga omnes), για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή.

….Η ελληνική Κυβέρνηση καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς την κατεύθυνση αυτή. H Ελλάδα παραμένει σταθερά προσηλωμένη στη διαπραγματευτική διαδικασία υπό τον Ειδικό Μεσολαβητή του ΟΗΕ, κ. Nimetz.  

***

Συμπαραστεκόμαστε στον αγώνα των  Παμμακεδονικών Ενώσεων της Υφηλίου  (ΗΠΑ, Αυστραλίας, Καναδά, Ευρώπης, Αφρικής και Ελλάδος) καθώς και της Συντονιστικής Επιτροπής Μακεδονικών Οργανώσεων , επαναλαμβάνοντας ότι, καθήκον της Ελληνικής κυβέρνησης είναι να υπερασπιστεί την εδαφική ακεραιότητα και την ιστορία της πατρίδας μας, αποκλείοντας οποιαδήποτε ονομασία με επιθετικό ή γεωγραφικό προσδιορισμό που θα συμπεριλαμβάνει και τον όρο “Μακεδονία”.

Αλεξανδρούπολη, Ιανουάριος 2018

ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Υποναύαρχος Λ.Σ (ε.α)

 

Αναδημοσίευση από:
https://www.tideon.org/index.php/2012-02-03-08-47-53/2012-02-16-21-03-37/11942-1878

ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ !!!

Ο Χριστός, όταν ήταν περίπου τριάντα χρονών, πριν βγει στη δημόσια ζωή Του και θέλοντας να εκπληρώσει όλες τις εντολές του Μωσαϊκού Νόμου (που Αυτός βέβαια είχε δώσει στους ανθρώπους), πήγε στον Ιορδάνη ποταμό να βαπτισθεί.

Εκεί βρισκόταν ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομοςκαι Βαπτιστής, που τον είχε στείλει ο Θεός να κηρύττει: «Μετανοείτε, γιατί πλησίασε η Βασιλεία των Ουρανών» και εννοούσε πλησίασε ο καιρός να ΄ρθει ο Χριστός, που έφερνε έναν καινούριο τρόπο ζωής και υποσχόταν την αιωνιότητα σε όποιον Τον ακολουθούσε.

Σ’ αυτόν λοιπόν ήρθε ο Χριστός από τη Γαλιλαία για να βαπτισθεί. Όχι γιατί είχε αμαρτίες, αφού ήταν αναμάρτητος, αλλά για να τηρήσει σε όλα τον Νόμο του Θεού και να δώσει παράδειγμα σε μας. Κυρίως όμως μας παρέδωσε το νέο, πνευματικό βάπτισμα, που μας γεννάει πολίτες στη Βασιλεία του Θεού, καθαρούς από κάθε αμαρτία, και πρωτίστως από το προπατορικό αμάρτημα – είναι η αληθινή μας γέννηση (γι’ αυτό οι χριστιανοί εκτός από τα γενέθλια τους θα έπρεπε να γιορτάζουν και την ημέρα της Βάπτισής τους).

Όταν ήρθε ο Χριστός στον Ιορδάνη ποταμό, ο Άγιος Ιωάννης Τον εμπόδιζε κι έλεγε: «Εγώ έχω ανάγκη να βαπτισθώ από Σένα κι Εσύ έρχεσαι σε μένα;» Ο Ιησούς επέμενε πως έτσι πρέπει να γίνει, για να εκτελεστεί κάθε εντολή. Τότε ο Ιωάννης υποχώρησε και δεν Του έφερε αντίρρηση. Όταν ο Ιησούς βαπτίσθηκε, ανέβηκε αμέσως  από το νερό, ενώ τα νερά του Ιορδάνη στράφηκαν προς τα πίσω και άνοιξαν οι Ουρανοί. Ο Ιωάννης μαρτυρεί ότι είδε το Άγιο Πνεύμα του Θεού να κατεβαίνει σαν περιστέρι και να έρχεται πάνω στον Ιησού και ακούστηκε φωνή από τους ουρανούς που έλεγε: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστούμαι».

Έτσι έχουμε εδώ τη φανέρωση της Αγίας Τριάδας, δηλαδή Θεοφάνεια: Τη φωνή του Θεού – Πατέρα που ακούγεται, τον Υιό – Θεάνθρωπο Χριστό στον ποταμό και το Άγιο Πνεύμα με τη μορφή περιστεριού. Τη γιορτή αυτή τη λέμε και Φώτα όπως και το βάπτισμα το λέμε και φώτισμα.

Τα παλιά χρόνια, όταν βαπτίζονταν κυρίως σε μεγάλη ηλικία, πολλοί κατηχούμενοι βαπτίζονταν κατά τη γιορτή αυτή (όπως και σε κάποιες άλλες μεγάλες γιορτές, Πάσχα και Πεντηκοστή, γίνονταν ομαδικές βαπτίσεις). Από το νερό που αγιαζόταν πρώτα, προκειμένου να γίνουν οι βαπτίσεις, συνήθιζαν να παίρνουν οι πιστοί για ευλογία, για να πιουν ή να ραντίσουν τα σπίτια, τα κτήματα και τα ζώα τους. Έτσι επικράτησε να γίνεται ο Μέγας Αγιασμός ανήμερα αλλά για πρακτικούς λόγους και την παραμονή της γιορτής (που είναι ακριβώς ο ίδιος Αγιασμός). Η νηστεία της παραμονής δεν είναι για τον Αγιασμό, αλλά για τη μεγάλη δεσποτική γιορτή των Θεοφανείων, αφού δεν προηγείται καμιά άλλη νηστήσιμη μέρα, λόγω της κατάλυσης του εορταστικού Δωδεκαημέρου.

Από τότε έμεινε και η συνήθεια να παίρνουμε Αγιασμό, να ραντίζουμε παντού και να πίνουμε (τον Μέγα Αγιασμό τον πίνουμε μετά τη Θεία Κοινωνία και πριν πάρουμε Αντίδωρο). Καλά είναι να μη φυλάγουμε στα σπίτια, αλλά όποτε χρειαστεί να απευθυνόμαστε στους ιερείς που κρατούν στους ναούς. Ο Μέγας Αγιασμός είναι ένα συνεχές θαύμα μέσα στην Εκκλησία, αφού αυτό το αγιασμένο νερό δεν παθαίνει τίποτα ολόκληρο τον χρόνο ή και τον επόμενο, τον μεθεπόμενο κ.ο.κ.

Μπορείς να δεις την τελετή του Αγιασμού των υδάτων από τον Πατριάρχη. Γϊνεται κάθε χρόνο στην Κωνσταντινούπολη, στον Κεράτιο κόλπο, με μεγάλη επισημότητα. Ο Πατριάρχης ψάλλει το απολυτίκιο των Θεοφανείων και μετά ρίχνει τον Σταυρό στα νερά. Πολλοί κολυμβητές προσπαθούν να πιάσουν τον Σταυρό και στη συνέχεια να πάρουν την ευχή του Πατριάρχη.

Ο Αγιασμός των υδάτων γίνεται σε κάθε ενορία με τη δύναμη του Σταυρού, ώστε να αγιασθεί όλη η φύση των υδάτων, οι θάλασσες, οι λίμνες, τα ποτάμια και να καθαρισθούν από κάθε δαιμονική ενέργεια.

Τα Θεοφάνεια ή Φώτα τα γιορτάζουμε στις 6 Ιανουαρίου – και για εννέα συνεχείς ημέρες – ενώ την επομένη, στις 7 Ιανουαρίου, γιορτάζουμε τη «Σύναξη του Αγίου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου», δηλαδή του προσώπου που έπαιξε τον κύριο ρόλο στη Βάπτιση του Κυρίου.

Άκουσε το απολυτίκιο των Θεοφανείων

ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ !!!

Πηγή: EUROKINISSI/ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ

Μια από τις μεγαλύτερες γιορτές της Χριστιανοσύνης αποτελούν τα Θεοφάνεια, τα οποία εορτάζονται κάθε χρόνο στις 6 Ιανουαρίου.

Το όνομα των Θεοφανείων προήλθε από τη φωνή του Θεού ακούστηκε στη Γη, προκύπτει δηλαδή από την φανέρωση των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδας που συνέβη σύμφωνα με τρεις σχετικές ευαγγελικές περικοπές.

Η εορτή των Θεοφανείων λέγεται επίσης καιΕπιφάνια και Φώτα ή Φωτά (ή Εορτή των Φώτων), καθώς όπως λέει στο τέλος το Απολυτίκιο της Εορτής, ήλθε ο Χριστός για να φωτίσει τον κόσμο, μπολιάζοντάς τον και πνευματικά δια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος.

Σε αυτή την εορτή γιορτάζουν τα ονόματα Φωτεινή, Φώτης (Φώτιος), Ουρανία, Ιορδάνης, Θεοφάνης και Θεοχάρης.

Το πότε καθιερώθηκε να εορτάζεται η μνήμη του γεγονότος της Βάπτισης του Ιησού δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα. Φαίνεται όμως ότι αναφάνηκε πολύ νωρίς στη πρώτη Εκκλησία των Χριστιανών.

Κατά τις ευαγγελικές περικοπές στις αρχές του 30ου έτους της ηλικίας του Ιησού, ο Ιωάννης (ο Πρόδρομος), γιος του Ζαχαρία και της Ελισάβετ, ο επιλεγόμενος στη συνέχεια Βαπτιστής, που ήταν 6 μήνες μεγαλύτερος του Χριστού, και διέμενε στην έρημο, ασκητεύοντας και κηρύττοντας το βάπτισμα μετανοίας, βάπτισε με έκπληξη και τον Ιησού στον Ιορδάνη ποταμό.

Κατά δε τη στιγμή της Βάπτισης κατέβηκε από τον ουρανό το Άγιο Πνεύμα υπό μορφή περιστεράς στον Ιησού και ταυτόχρονα από τον ουρανό ακούσθηκε φωνή που έλεγε ότι: Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός εν ω ευδόκησα". Η φράση αναφέρεται στα ευαγγέλια του Ματθαίου, του Μάρκου και του Λουκά, ενώ απουσιάζει από αυτό του Ιωάννη.

Αυτή δε είναι και η μοναδική φορά της εμφάνισης, στη Γη, της Αγίας και ομοουσίου και αδιαιρέτου Τριάδος υπό του πλήρους «μυστηρίου» της Θεότητας.

Οι κύριες τελετές των Θεοφανείων

Πηγή: EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

-Μέγας Αγιασμός (Θρησκευτική τελετή που λαμβάνει χώρα εντός των Εκκλησιών).

-Κατάδυση του Τιμίου Σταυρού (Θρησκευτική τελετή που ακολουθεί του Μεγάλου Αγιασμού και γίνεται η κατάδυση του Σταυρού σε ακτή Θάλασσας, εντός λιμένων, όχθες ποταμών ή λιμνών και στην ανάγκη σε δεξαμενές νερού όπως στην Αθήνα.

- Επίσημη κατάδυση του Σταυρού: Πολιτειακή, Πολιτική και Θρησκευτική (Αρχιερατική) εορτή της επίσημης κατάδυσης του Σταυρού όπου παρίστανται οι Αρχές της Χώρας. Από τις αρχές του 1900 επίσημη κατάδυση ορίστηκε να γίνεται στον Πειραιά έναντι της παλαιάς βασιλικής αποβάθρας ή του παλιού Δημαρχείου, σήμερα μπροστά από τον Ναό του Αγίου Σπυρίδωνα. Παρόμοιες τελετές γίνονται σε όλους τους νομούς της χώρας.

Βασική τελετουργία της ημέρας των Θεοφανείων είναι ο «αγιασμός των υδάτων» με τη κατάδυση (ρίψη) του Σταυρού κατά μίμηση της Βάπτισης του Θεανθρώπου. Στην ελληνική εθιμολογία όμως, ο εν λόγω Αγιασμός έχει και την έννοια του καθαρμού, του εξαγνισμού των ανθρώπων καθώς και της απαλλαγής του από την επήρεια των δαιμονίων.

Η τελευταία δε αυτή έννοια δεν είναι ασφαλώς αυστηρά χριστιανική, αλλά έχει ρίζες στην αρχαία λατρεία.

Στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας ο αγιασμός γίνεται για πρώτη φορά (στις μέρες αυτές) τη παραμονή των Θεοφανείων που λέγεται «μικρός αγιασμός» ή «Πρωτάγιαση» ή «Φώτιση».

Με τη πρωτάγιαση ο ιερέας γυρίζει όλα τα σπίτια και με το Σταυρό και ένα κλωνί βασιλικό «αγιάζει» ή «φωτίζει» (ραντίζει) τους χώρους των σπιτιών. Η πρωτάγιαση είναι και το αποτελεσματικό μέσο με το οποίο τρέπονται σε άγρια φυγή οι καλικάντζαροι εκτός από το άναμμα μιας μεγάλης υπαίθριας φωτιάς.

Ο Μεγάλος όμως Αγιασμός γίνεται ανήμερα των Θεοφανείων εντός των Εκκλησιών σε ειδική εξέδρα στολισμένη επί της οποίας φέρεται μέγα σκεύος γεμάτου ύδατος.

Στη συνέχεια γίνεται η κατάδυση του Σταυρού στη Θάλασσα ή σε γειτονικό ποταμό ή λίμνη ή και στην ανάγκη σε δεξαμενή (όπως στην Αθήνα). Η κατάδυση του Σταυρού, κατά τη λαϊκή πίστη δίνει στο νερό καθαρτικές και εξυγιαντικές ικανότητες
.

2018: Η ΛΕΣΧΗ ΜΠΙΛΝΤΕΜΠΕΡΓΚ «ΒΛΕΠΕΙ» ΑΛΛΑΓΗ ΣΥΝΟΡΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ !!!

Οι S-400, το «μεγάλο Κουρδιστάν» και η αμφίδρομη αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης δημιουργούν ένα εκρηκτικό τοπίο. Οι εξελίξεις στην Συρία που κάποιοι ήθελαν να διαμελίσουν μπορεί να οδηγήσουν στον διαμελισμό των γειτονικών χωρών. Ποιές εξελίξεις έρχονται και γιατί ανεβαίνει η ένταση με Τουρκία, Σκόπια.

 Γιάννης Ντάσκας

Που το πάει η Τουρκία του Ερντογάν και οι δηλώσεις στελεχών του που φαίνονται να αμφισβητούν τα σημερινά σύνορα που καθιερώθηκαν με τη συνθήκη της Λωζάνης; Τι σημαίνει η προχθεσινή δήλωση του Αντιπροέδρου του Ερντογάν ότι πιθανόν να μην υπάρχει κράτος στην Ελλάδα, αν δώσει άσυλο στους Τούρκους «τρομοκράτες» στρατιωτικούς;

Πως συνδυάζεται αυτή η αμφισβήτηση με τη ρητή δήλωση Ερντογάν, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα, ότι δεν αμφισβητεί τα υπάρχοντα σύνορα και δεν διεκδικεί εδάφη; Η συνέχεια εδώ.

ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΣΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ !!!

1

Τα Αδιέξοδα του Θαυμαστού Νέου Κόσμου
Όταν ο Άλντους Χάξλεϋ έγραφε το «Θαυμαστό Νέο Κόσμο» δεν κοιτούσε απλώς το μέλλον, κοιτούσε την ανθρωπότητα με τρόπο απογυμνωτικό κι ανελέητο. Το ανθρώπινο είδος, σαν σε μικροσκόπιο εργαστηρίου, φαίνεται τόσο προβλέψιμο, τόσο χοντροκομμένο, που η πορεία του μοιάζει προδιαγεγραμμένη στο βαθμό του αυτονόητου. Το μεγαλείο του Χάξλεϋ δεν περιορίζεται στην επιτυχημένη, σε βαθμό προφητείας, μελλοντολογική τοποθέτηση της ανθρώπινης μοίρας, αλλά στη φυσικότητα που αποδίδεται.
Ο απόλυτος παραλογισμός του ανθρώπου ρέει τόσο ομαλά, τόσο ανεπιτήδευτα, τόσο αδιαπραγμάτευτα λογικά, σαν ανόθευτη αλήθεια, σαν απαρασάλευτη τάξη υπεράνω κάθε συζητήσεως. Σαν ιατρική γνωμάτευση σε μελλοθάνατο, με το απαράμιλλο κύρος των εργαστηριακών εγγυήσεων. Κάπως έτσι παίρνει διαστάσεις ντοκουμέντου που όμως εντελώς ανορθόδοξα δεν αφορά το παρελθόν αλλά το απώτερο μέλλον. Ο Χάξλεϋ δεν φαίνεται να μελετά τη ροή της ανθρώπινης ιστορίας, αλλά την καθαυτό ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία που κινείται στα πλαίσια συγκεκριμένων συμπεριφορών που καθορίζονται από πανομοιότυπες επιθυμίες.
Η εκπλήρωση των επιταγών της ευτυχίας και το πάθος του ανθρώπου να βιώσει την προσωπική ελευθερία γυρίζουν εναντίον του, τον εγκλωβίζουν, τον απομονώνουν, τον οδηγούν στο απάνθρωπο. Η ανθρώπινη ελευθερία ορίζεται μόνο από κατά συνθήκη ελευθερίες, που έχουν συγκεκριμένες και χειροπιαστές σταθερές και που μοιραία γίνονται δεσμά κι αυτοαναιρούνται. Ο Χάξλεϋ μελετώντας τους ανθρώπους αντιλαμβάνεται ότι το από κοινού αίσθημα περί ελευθερίας εστιάζει στην ελευθερία της κατανάλωσης, στην ελευθερία της ανά πάσα στιγμής εκπλήρωσης της προσωπικής βούλησης, δηλαδή στην έλλειψη περιττών υποχρεώσεων, και την ελευθερία της προσωπικής ασφάλειας. Σ’ αυτό το τρίπτυχο εστιάζει ο Χάξλεϋ παρουσιάζοντας το μελλοντικό «Νέο Κόσμο» να χτίζεται ακριβώς πάνω σ’ αυτές τις δομές ευτυχίας με τρόπο ωμό κι αδυσώπητο.
Δείχνοντας τις διαθέσεις του από την αρχή επιλέγει ως πρώτη εικόνα το εργαστήριο που είναι υπεύθυνο για τις γεννήσεις. Σε καθεστώς πλήρους αποστείρωσης, παρακολουθούμε τους εργαζόμενους νοσηλευτές να φροντίζουν τα μωρά στις κοιτίδες τους που αναπτύσσονται με απαρασάλευτο, νοσηρό προγραμματισμό. Παρακολουθούμε τον απόλυτο έλεγχο γεννήσεων. Τα παιδιά είναι αποκλειστικά εργαστηριακή υπόθεση, οι εγκυμοσύνες απαγορεύονται δια νόμου – ως εκ τούτου οικογένειες δεν υπάρχουν – και φυσικά μόνο κατόπι παραγγελίας από τον υπεύθυνο κρατικό μηχανισμό. Από θέση αρχής χωρίζονται σε κατηγορίες.

Οι λιγότεροι σε αριθμό είναι οι προικισμένοι πνευματικά και οι περισσότεροι οι χειρώνακτες. Τα νούμερα καθορίζονται από τις ανάγκες της κοινωνίας. Τα μεγάφωνα παίζουν χαμηλόφωνα τραγουδάκια που υμνούν την κατανάλωση, του τύπου «την παλιά μου μπλούζα δεν τη θέλω, θέλω μόνο την καινούρια» ή «τα πράγματά μου τα πετάω για να πάρω άλλα» κτλ. Κάπως έτσι εξασφαλίζεται η κοινωνική ειρήνη, αφού δεν υπάρχει ούτε υπερπληθυσμός, ούτε ανεργία, ούτε η αδηφάγα ανταγωνιστικότητα που αλλοτριώνει τους ανθρώπους στα πλαίσια της επιβίωσης.
Εξάλλου, με τη μεθοδική πλύση εγκεφάλου αποφεύγεται και το συγκρουσιακό της διαφορετικότητας, αφού κάθε ομάδα νεογέννητων διαποτίζεται αλάθευτα από τα ιδανικά που πρέπει να υπηρετήσει. Όμοιοι άνθρωποι σε απόλυτη κοινωνική αρμονία με εξασφαλισμένη πληθώρα αγαθών σε ονειρική συμβίωση. Ένας καλοκουρδισμένος, επίγειος παράδεισος. Γιατί όμως οι άνθρωποι ασφυκτιούν; Γιατί καταπίνουν συνεχώς χαπάκια ευτυχίας; Γιατί και πάλι καταλήγουμε στη φρενίτιδα, τη νεύρωση και την τρέλα;
Εντελώς απροσδόκητα εμφανίζεται ο Άγριος επιβεβαιώνοντας τις φήμες για την ύπαρξη μιας άγριας φυλής που κατοικεί κάπου μακριά. Φήμες που κινούνταν πάντα κάτω από τα νέφη της απροσδιοριστίας και της ασάφειας του απόμακρου. Φήμες που μιλούσαν για μια κοινωνία ζούγκλας, με ανθρώπους αχαλίνωτους, που καυγάδιζαν και πολλές φορές εγκληματούσαν, που διατηρούσαν οικογένειες και καθορίζονταν από την τύχη, που εμφάνιζαν αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές, που παρέμεναν στο ζωώδες εκπροσωπώντας το από καιρό εξαφανισμένο απολίτιστο της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Άνθρωποι ακατέργαστοι, καθόλου εκλεπτυσμένοι, πραγματικά αγρίμια, ενδεχομένως επικίνδυνοι.
Κι εδώ ξεκινά η σύγκρουση του παλιού με το καινούριο. Ο Άγριος περιφέρεται από υπεύθυνο σε υπεύθυνο σαν αρκούδα σε τσίρκο. Πραγματικά μαινόμενος αδυνατεί να προσαρμοστεί επιμένοντας στο πρωτόγονο και το ενστικτώδες, που δεν μπαίνει σε καλούπια και παραμένει απρόβλεπτο, φαινόμενο εξωφρενικό μέσα στον αρτηριοσκληρωτικό μηχανισμό του απαρέγκλιτου. Μια πραγματική βόμβα. Παρά τις αδυναμίες της παρουσίασής του (αδυναμίες που αναγνωρίζει κι ο ίδιος ο Χάξλεϋ) δημιουργεί επαρκώς τον αντίθετο πόλο που βαραίνει το Νέο Κόσμο.
Το ανθρώπινο συναίσθημα και το απροσδιόριστο της ανθρώπινης φύσης που έχει ανάγκη τους συνανθρώπους και που είναι αδύνατο να βιώσει την ατομική ευτυχία γιατί πολύ απλά ευτυχία μεμονωμένη είναι ευτυχία ανύπαρκτη. Ακόμα κι οι ανεπιθύμητες επιθετικές συμπεριφορές είναι αναπόσπαστες από την ανθρώπινη φύση που είναι καταδικασμένη να συγκρούεται και να συνυπάρχει σ’ ένα αντιφατικό δίπολο που όμως καθορίζει επακριβώς όλο το βάθος της πολυπλοκότητας της. Η κατάργηση αυτού του διπόλου στα πλαίσια του πολιτισμού δεν είναι παρά ευνουχισμός, δηλαδή δυστυχία, δηλαδή η άλλη όψη της βαρβαρότητας.
Τελικά ποιος είναι πιο βάρβαρος; Ο Άγριος με την ασημαντότητα της οχλοβοής του ή οι άνθρωποι του Νέου Κόσμου με τον εκλεπτυσμένο ακρωτηριασμό που ομαλοποιεί τη συνύπαρξη;

Ο Άγριος απαγγέλλει Σαίξπηρ
Οι κάτοικοι του Νέου Κόσμου τον αγνοούν καθώς τα βιβλία που εκφράζουν τα ανθρώπινα πάθη κρίνονται απαγορευμένα. Παρά τη χοντροκομμένη υπερβολή κρύβεται άλλη μια αλήθεια. Η τέχνη είναι συνυφασμένη με τα ανθρώπινα πάθη κι αυτό την καθιστά αιώνιο σύντροφο. Η εξωραϊστική τέχνη δεν είναι τέχνη και γι’ αυτό είναι καταδικασμένη εξ’ αρχής. Ο Άγριος όταν πια χάνει τελείως τον εαυτό του, κυριολεκτικά ένα βήμα πριν από τη συντριβή, καταφεύγει στην τέχνη. Ο Σαίξπηρ λειτουργεί ως ύστατο καταφύγιο, ως τελική αναπνοή κι επαναδιαπραγμάτευση. Μετά απ’ αυτό έρχεται το τέλος, όπως ήταν προδιαγεγραμμένο απ’ την αρχή. Το τέλος του Αγρίου δεν είναι τίποτε άλλο από το τέλος της ανθρωπότητας που πλέον αλλάζει μορφή χάνοντας κάθε υπόσταση. Γίνεται Θαυμαστός Νέος Κόσμος.

Και κάπως έτσι τα πράγματα για τον αναγνώστη γίνονται απλά. Φυσικά και συμπαθούμε τον Άγριο, φυσικά κι απεχθανόμαστε το Νέο Κόσμο με την άκρατα τυποποιημένη ελευθερία του, που δεν είναι τίποτε άλλο από το απόλυτο ανελεύθερο. Όμως λίγο πριν το φινάλε ο Άγριος συζητά με το Συντονιστή του Νέου Κόσμου. Ο Συντονιστής εκπροσωπώντας τη σοφία του κυνισμού μιλάει για πολέμους, για κτηνωδίες, για την τραγικότητα της ιστορίας, για το ολοκληρωτικά απάνθρωπο του παρελθόντος. Ναι, ευνουχίζει τους πολίτες, ναι, τους χειραγωγεί πετσοκόβοντας κάθε ελευθερία σκέψης, ναι, υπάρχει μοναξιά, πλαστή ευτυχία, αποξένωση. Μπροστά στο μακελειό της ιστορίας ο Νέος Κόσμος προτείνει νιάτα κι αφθονία. Που είναι το κακό; «…καθώς περνά ο καιρός οι άνθρωποι θα βλέπουν πως η ανεξαρτησία δεν γίνηκε για το ανθρώπινο είδος»
Το χαξλεϋκό αμείλικτο στέκεται πάνω μας σαν καλογυαλισμένη λεπίδα, καταδεικνύοντας το αδιέξοδο, χωρίς όμως να το αποδίδει πουθενά αλλού πέρα από την ίδια την παραδοξότητα της ανθρώπινης φύσης. Της αυτοκαταστροφικής, αντιφατικής, αλλοπρόσαλλης ανθρώπινης φύσης. Ο Χάξλεϋ δεν ψάχνει για δεκανίκια. Ούτε πολιτικά συστήματα, ούτε ιστορικές συγκυρίες, ούτε η πάλη των τάξεων, ούτε συμφέροντα, ούτε τίποτε. Το κέντρο είναι μόνο ο άνθρωπος με την τραγικότητα της ύπαρξής του που είτε έτσι, είτε αλλιώς παραμένει εγκλωβισμένος.
Ο Θαυμαστός Νέος Κόσμος, γραμμένος μόλις το 1932, δεν καταστρέφει απλώς το μύθο της προόδου – που σήμερα, 80 χρόνια αργότερα, επιβεβαιώνεται σχεδόν κατά γράμμα – αλλά προχωρά ακόμη περισσότερο. Φέρνοντας τον άνθρωπο αντιμέτωπο με τον εαυτό του καταδεικνύει το ατελέσφορο της ύπαρξης που έχει καθαρά εσωτερικά αίτια. Ο άνθρωπος δεν έχει άλλη λύση από τον επαναπροσδιορισμό του εαυτού του και την αναζήτηση μιας άλλης οπτικής.
@Θανάσης Μπαντές
terrapapers.com

'' ΩΡΟΛΟΓΙΑΚΗ ΒΟΜΒΑ '' !!! ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΣΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣ Ε.Ε. !!!

«Κατάρρευση της ΕΕ χωρίς συμφωνία στο προσφυγικό»

Ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου Ζαν Άσελμπορν προειδοποιεί για κατάρρευση της ΕΕ σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί συμφωνία μεταξύ των χωρών-μελών στο καθοριστικό ζήτημα της προσφυγικής πολιτικής.

Ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου Ζαν Άσελμπορν προειδοποιεί για κατάρρευση της ΕΕ σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί συμφωνία στο καθοριστικό ζήτημα της προσφυγικής πολιτικής. Μιλώντας στον ραδιοσταθμό Deutschlandfunk κατηγόρησε μάλιστα τις χώρες της ομάδας Βίζεγκραντ, Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία και Σλοβακία, ότι δεν επιδεικνύουν αλληλεγγύη σε χώρες στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, που επωμίζονται μεγάλος βάρος της προσφυγικής κρίσης:

«Η προσφυγική κρίση μπορεί να επιλυθεί μόνο σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Δεν έχει κανένα νόημα μια χώρα να αποφασίζει μόνη αν θέλει πρόσφυγες ή αν δεν θέλει να επιδείξει αλληλεγγύη με χώρες στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, όπως η Ελλάδα και η Ιταλία. Το Δεκέμβριο στη Σύνοδο Κορυφής δεν προέκυψαν αποφάσεις. Δεν μπορεί ωστόσο να περιμένουμε την επόμενη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Γνωρίζετε ότι η Κομισιόν έχει καταθέσει προτάσεις και το ευρωκοινοβούλιο επιδιώκει την μεταρρύθμιση του Κανονισμού του Δουβλίνου. Θα πρέπει να γνωρίζουμε επ΄ ακριβώς τι πρέπει να κάνουμε όταν βρεθούμε αντιμέτωποι με την επόμενη κρίση. Βρισκόμαστε επομένως αντιμέτωποι με μια ευρωπαϊκή πρόκληση, την οποία οφείλουμε να επιλύσουμε με αίσθημα ευθύνης και αλληλεγγύη».

«Ο καγκελάριος Κουρτς υιοθετεί την γλώσσα του Τραμπ»

Σε συνέντευξη στον σημερινό φύλλο του περιοδικού Der Spiegel o υπ. Εξωτερικών του Λουξεμβούργου προσάπτει στον καγκελάριο της Αυστρίας Ζεμπάστιαν Κουρτς ότι υιοθετεί την γλώσσα του αμερικανού προέδρου Ντόναλτ Τραμπ όταν δηλώνει στην εφημερίδα Bild πως κάθε χώρα πρέπει να αποφασίσει μόνη της αν θα δεχθεί πρόσφυγες. «Όπoιος μιλά κατ΄ αυτό τον τρόπο δεν γνωρίζει βασικά πράγματα για την ΕΕ, για την οποία η αλληλεγγύη αποτελεί θεμελιώδη αξία», υπογραμμίζει ο Ζ. Άσελμπορν, μιλώντας στον ραδιοσταθμό DLF:

«Το κλείσιμο των συνόρων είναι λαϊκισμός. Μπορείς βέβαια να κλείσεις τα σύνορα Ιταλίας-Αυστρίας, δεν μπορείς ωστόσο να πράξεις το ίδιο και στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ. Εκτός κι αν αφήσεις τους ανθρώπους να πνιγούν ή αρχίσεις να τους πυροβολείς στο νερό», καταλήγει ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου.

Στο 50% μειώθηκαν οι αιτήσεις χορήγησης ασύλου φέτος

Την περίοδο Ιανουαρίου-Σεπτεμβρίου οι αιτήσεις ασύλου στην ΕΕ μειώθηκαν στο μισό σε σχέση με πέρυσι, γράφουν οι εφημερίδες του γερμανικού ομίλου Φούνκε επικαλούμενες στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας. Πρόκειται για μείωση σχεδόν 50% σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο το 2016, στην οποία είχαν κατατεθεί συνολικά 1,2 εκατομμύρια αιτήσεις ασύλου. Σύμφωνα με την Eurostat πάντως η Γερμανία παραμένει για τους αιτούντες άσυλο η σημαντικότερη χώρα προορισμού.

DLF, Der Spiegel / Στέφανος Γεωργακόπουλος
Πηγή: dw.com

ΕΝ ΕΤΗ 2018 !!! ... ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ '' ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ '' ΤΟΥ ΚΑΤΑΡ !!!

Το ελληνικό σχολείο στην πρωτεύουσα του εμιράτου του Κατάρ Ντόχα είναι ένα σύγχρονο «κρυφό σχολειό».

Eνα κρυφό σχολειό στο Κατάρ

Εχοντας να αντιμετωπίσουν την αδιαφορία της μητέρας πατρίδας, οι ομογενείς παλεύουν να μάθουν τα παιδιά τους τη μητρική γλώσσα

Αποστολή
Νίκος Σταυρουλάκης

Πώς θα ονομάζαμε ένα ελληνικό σχολείο που λειτουργεί σε μία αραβική χώρα «παράνομα», χωρίς νομική υπόσταση, ούτε για τη χώρα που το φιλοξενεί ούτε για την Ελλάδα;

- Ενα σχολείο στο οποίο τα παιδιά διδάσκονται «κρυφά» ανάγνωση, γραφή και ελληνική Ιστορία από τον ιερέα της περιοχής και δύο εκπαιδευτικούς, που, όμως, δεν έχουν νομική διαπίστευση ιδιότητας...
- Ενα σχολείο που στεγάζεται σε ένα «κρυφό» ενοικιαζόμενο κτίριο, χωρίς ταμπέλα, κρυμμένο πίσω από πανύψηλη μάντρα, ώστε να μη φαίνεται από τον δρόμο…
- Ενα σχολείο στο οποίο οι εκπαιδευτικοί δασκαλεύουν τα παιδιά να προσέρχονται και να αποχωρούν σιωπηλά, χωρίς φασαρία, ώστε να μην κινούν υποψίες και δώσουν «δικαίωμα»…

Το ελληνικό σχολείο στην πρωτεύουσα του εμιράτου του Κατάρ Ντόχα είναι ένα σύγχρονο «κρυφό σχολειό». Υπάρχει και συνεχίζει να λειτουργεί λόγω της αυτοθυσίας των δασκάλων, της επιμονής των γονέων να στέλνουν τα παιδιά τους σε αυτό το ιδιότυπο ελληνικό «φροντιστήριο» γλώσσας - Ιστορίας το απόγευμα μετά το κανονικό σχολείο, του δυναμισμού του ιερέα Μακαρίου, που εκτελεί χρέη δασκάλου μετά τη λειτουργία, και της χορηγίας ελληνικών εταιριών που δραστηριοποιούνται στη χώρα, έχοντας αναλάβει την κατασκευή μεγάλων έργων εν όψει Μουντιάλ 2022.

Τέσσερις μεγάλες ελληνικές εταιρίες (Ακτωρ, ΕΤΕΡΝΑ, ΑρχιΡΟΔΟΝ και J&P) καταβάλλουν το ενοίκιο, τα αναλώσιμα και τα λειτουργικά έξοδα του σχολείου, πληρώνοντας ακόμη και τον μισθό του επιστάτη. Φέτος, το ελληνικό σχολείο στο Κατάρ, με 120 μαθητές, κινδυνεύει να κλείσει εξαιτίας της στενόμυαλης πολιτικής της Πολιτείας και του υπουργείου Παιδείας.

Το «Τμήμα Ελληνικής Γλώσσας» (ΤΕΓ), όπως λέγεται άτυπα το ελληνικό σχολείο στην Ντόχα, παραμένει «κρυφό» ακόμη και για την ελληνική Πολιτεία, που δεν το αναγνωρίζει, παρά τις εκκλήσεις των 4.000 Ελλήνων οι οποίοι ζουν και εργάζονται στην αραβική χώρα… Μία διακρατική εκπαιδευτική συμφωνία Ελλάδας - Κατάρ, που λείπει, θα ήταν αρκετή ώστε το σχολείο να είχε τη στοιχειώδη στήριξη του ελληνικού κράτους. Τα πολλά εμπόδια οφείλονται και στις ειδικές συνθήκες που επικρατούν στη συγκεκριμένη αραβική χώρα, όπου κανένας φορέας ή οργανισμός δεν μπορεί να ιδρυθεί από τρίτους αν το κράτος του Κατάρ δεν κατέχει πλειοψηφικό μερίδιο (51%).

Διακρατική εκπαιδευτική συμφωνία με την Ελλάδα δεν υπάρχει, άρα εκπαιδευτικός φορέας δεν μπορεί να ιδρυθεί, με αποτέλεσμα δεκάδες Ελληνόπουλα, που η τύχη των γονιών τους τα έφερε στο Κατάρ, να αποξενώνονται από τη μητρική Παιδεία, αφού αναγκάζονται να φοιτούν σε ξενόγλωσσα σχολεία άλλων χωρών…

Οπως λέει στην «κυριακάτικη δημοκρατία» η δασκάλα δημοτικού Αντιγόνη Μπάτζιου, «το ότι υπάρχουμε, το οφείλουμε στις ελληνικές εταιρίες. Ορισμένες από αυτές δεν έχουν ούτε μισό μαθητή παιδί εργαζομένου. Το κάνουν για τον Ελληνισμό». Η ίδια εξηγεί πώς ξεκίνησε η ιδέα ενός ελληνικού σχολείου, το 2007, από την κυπριακή πρεσβεία (δεν υπήρχε ακόμη οργανωμένη ελληνική πρεσβεία, που στεγαζόταν προσωρινά στο ξενοδοχείο «Intercontinental») και τον ιερέα, πατέρα Μακάριο, Αρχιεπίσκοπο Κατάρ.

«Ηρθα στην Ντόχα Χριστούγεννα του 2007. Η μόνη ελληνική σχολική εκπαίδευση ήταν η πρωτοβουλία του πατέρα Μακαρίου. Κάθε Σάββατο, 12-15 παιδιά με τους γονείς τους έκαναν μάθημα ελληνικής γλώσσας σε συνεδριακή αίθουσα της κυπριακής πρεσβείας». Η Αντ. Μπάτζιου έφθασε στην Ντόχα ως μητέρα, σύζυγος εργαζόμενου Ελληνα. «Επειδή είχα δύο δικά μου παιδιά, έφυγα από την τάξη μου Χριστούγεννα με άδεια άνευ αποδοχών, καθώς ήμουν διορισμένη σε δημοτικό σχολείο στην Ελλάδα. Θέλησα πολύ να βοηθήσω εθελοντικά. Δεν υπήρχε τότε άλλος εκπαιδευτικός. Χωρίσαμε τα παιδιά σε δύο τμήματα. Πήρα τις μεγάλες τάξεις και ο πατέρας Μακάριος τις μικρές. Διδάσκαμε στον ίδιο πίνακα. Υπήρχε, όμως, όμορφη διάθεση. Τον Ιούνιο του 2008 κάναμε και τελετή λήξης».

Τον επόμενο χρόνο έπεσε η ιδέα δημιουργίας ενός κανονικού σχολείου, με στήριξη του υπουργείου Παιδείας. «Μπορούσα να αποσπαστώ στην Ντόχα, σύμφωνα με τη νομοθεσία των ομογενειακών σχολείων, αρκεί να υπήρχε εποπτικός φορέας». Αποφασίστηκε η άτυπη ίδρυση Συλλόγου Γονέων - Κηδεμόνων. Φτιάχτηκε ο σύλλογος και έφυγε το αίτημα μετακίνησης για το ΥΠΠΑΙΔ. Υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις, αφού οι μαθητές είχαν γίνει ήδη 40.

Η γραφειοκρατία και τα εμπόδια στους εκπαιδευτικούς από το υπ. Παιδείας

Από εδώ ξεκινάει το μοναδικό στον κόσμο ελληνικό αλαλούμ. Το υπουργείο Παιδείας κλήθηκε να μετακινήσει Ελληνα εκπαιδευτικό σε ένα σχολείο που επίσημα δεν υπάρχει και λειτουργεί σε μία χώρα που δεν το αναγνωρίζει… Και όμως, Ελληνας υπουργός πήγε στην Ντόχα και εγκαινίασε τη λειτουργία του, γνωρίζοντας ότι εγκαινιάζει… αέρα!

Η γραφειοκρατία συνεχίζει να θριαμβεύει και την επόμενη σχολική περίοδο. Το 2008-2009 η δασκάλα Αντ. Μπάτζιου διδάσκει «ιδιωτικά» τα παιδιά, αμειβόμενη από τους γονείς, ενώ για το ΥΠΠΑΙΔ εξακολουθούσε να βρίσκεται σε άδεια άνευ αποδοχών! Το μάθημα μεταφέρθηκε στα σπίτια των γονέων και γινόταν σε ομάδες, ανά τάξεις.

Τότε ζητήθηκε η βοήθεια του ελληνικού ΥΠΕΞ. Το υπουργείο Παιδείας, για να προχωρήσει το αίτημα διορισμού εκπαιδευτικού, ζητούσε εποπτικό φορέα και σχολικό κτίριο. Φορέας υπήρχε (ο Σύλλογος Γονέων), αλλά κτίριο, όχι. Οι πρέσβεις Ελλάδας - Κύπρου στην Ντόχα, σε συνάντηση με εκπροσώπους των τεσσάρων ελληνικών εταιριών, αποφάσισαν να βρουν κτίριο. Νοικιάστηκε βίλα και οι εταιρίες ανέλαβαν τα έξοδα. Ετσι, το 2009 εγκρίθηκε η απόσπαση. Για πέντε σχολικές χρονιές το σχολείο έτρεξε ως μονοθέσιο και ας είχε και παιδιά γυμνασίου. Το 2014 τοποθετήθηκαν ακόμα μία δασκάλα και μία νηπιαγωγός. Φέτος το σχολείο κινδυνεύει σοβαρά! «Κάτι άλλαξε στο υπουργείο Παιδείας στη νομοθεσία» λέει η Αντ. Μπάτζιου, καθώς «με βάση νέες διατάξεις, πέραν της πενταετίας καλούμαστε να επιστρέψουμε στις οργανικές θέσεις μας». Παράλληλα, η τριετής απόσπαση της δεύτερης δασκάλας έληξε και δεν ανανεώνεται.

Οι αποξενωμένοι από την πραγματικότητα «φωστήρες» στα υπουργικά επιτελεία νομοθέτησαν με θύματα τα Ελληνόπουλα, χωρίς να υπολογίσουν τις ειδικές συνθήκες, καθώς ακόμη και αν εκπαιδευτικοί εκδηλώσουν ενδιαφέρον απόσπασης, δεν μπορεί να υλοποιηθεί.

«Ωραίες είναι οι νομοθεσίες, αλλά πρέπει το υπουργείο να βλέπει τι γίνεται ανά περιοχή. Δεν μπορεί εκπαιδευτικός να μπει στο Κατάρ με βίζα όπως όταν διορίζεται αλλού, παίρνοντας υπηρεσιακό διαβατήριο. Εμείς αυτό δεν το έχουμε, γιατί δεν υπάρχει διακρατική συμφωνία» λέει η μοναδική πλέον εκπαιδευτικός, νηπιαγωγός κυρία Βασιλάκη. Οσο αυτή η συμφωνία δεν υπάρχει τόσο τα παιδιά των Ελλήνων θα πέφτουν θύματα μιας «ανόητης» πατρίδας

http://www.dimokratianews.gr/content/81548/ena-kryfo-sholeio-sto-katar