ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ: Δεν υπάρχει τίποτε πιο όμορφο από τον Χριστό !!!

 

Εξόριστος στη Σιβηρία ο νεαρός επαναστάτης Ντοστογιέφσκι, για απόπειρα δολοφονίας του Τσάρου, χρησιμοποιούσε τις σελίδες της Καινής Διαθήκης, που του χάρισε  μια γρια στο σταθμό του τραίνου της εξορίας, για να ανάβει την πίπα του. Είχε «καπνίσει» όλο το κατά Μάρκο και Ματθαίο Ευαγγέλιο και είχε αρχίσει το κατά Λουκά, όταν αποφάσισε, από περιέργεια, να ρίξει μια ματιά στις σελίδες που είχαν απομείνει. Εκεί τον περίμενε η παραβολή του Ασώτου υιού... Η συνέχεια είναι γνωστή.

ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ: Δεν υπάρχει τίποτε πιο όμορφο από τον Χριστό!

Συνέντευξη της Marguerite Souchon* στην Aziliz Le Corre

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

FIGAROVOX. - Εκδώσατε το Πρώτο μέρος του βιβλίου σας Ο Θεός του Ντοστογιέφσκι. Αν ο Ντοστογιέφσκι είναι ο διασημότερος Ρώσος συγγραφέας, είναι ο κατ' εξοχήν Ρώσος συγγραφέας;

Marguerite Souchon. - Απολύτως – αφού όλοι οι Ευρωπαίοι όταν κλείνουν ένα μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι λένε ότι, πραγματικά, μόνο οι Ρώσοι γράφουν τέτοια πράγματα! Δεν είναι τυχαίο που ένα από τα κεφάλαιά μου τιτλοφορείται: « Γιατί οι χαρακτήρες είναι όλοι τρελοί;".

Εναντίον του εξευρωπαϊσμού

Από την άλλη, ασχολούνταν κυρίως με το μέλλον της Ρωσίας και ταυτόχρονα με τους νέους Ρώσους –σχεδόν όλοι οι κύριοι χαρακτήρες του είναι μεταξύ δεκαοκτώ και είκοσι οκτώ ετών– που ήταν χαρακτηριστικό της εποχής του: ολόκληρη η λογοτεχνική κοινότητα της Πετρούπολης αναρωτιόταν για την κατεύθυνση που έπρεπε να ακολουθήσει η Ρωσική Αυτοκρατορία και έβλεπε να γεννιούνται καινούρια ρεύματα σκέψης, εισαγόμενα από τη Δύση: σοσιαλισμός, ορθολογισμός, αθεϊσμός... Ο Ντοστογιέφσκι πολέμησε ακριβώς ενάντια σε αυτά τα ρεύματα και αναμφίβολα θα ήταν εξαιρετικά αναστατωμένος αν μάθενε ότι ορισμένοι τον θεωρούν Ευρωπαίο συγγραφέα, ενώ ακριβώς ήθελε να γλιτώσει τη Ρωσία από τη μοίρα της Ευρώπης. 

Όσο για το ύφος του, κι εκεί, αμφιβάλλω αν θα μπορούσε να γίνει πιο ρωσικό: άλλωστε, μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα οι μεταφραστές μας πάντα τον «διόρθωναν» και το λειάνανε, για να τον κάνουν πιο ευανάγνωστο στους Γάλλους.

Ο Ντοστογιέφσκι γνώρισε τη δόξα πολύ αργά, γιατί; Ποιος ήταν πριν αναγνωριστεί για την τέχνη του;

Γνώρισε τη δόξα μικρός … και αργότερα μεγάλος: ήταν είκοσι πέντε ετών όταν κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα Οι Φτωχοί, το οποίο γνώρισε αμέσως επιτυχία. Ένας από τους μεγαλύτερους κριτικούς της εποχής έφτασε στο σπίτι δακρυσμένος στις τέσσερις το πρωί αφού το διάβασε μια κι έξω! Η παραμονή του στο κάτεργο, και στη συνέχεια η εξορία του στην κεντρική Ασία τον απομακρύνουν για δέκα χρόνια από τη λογοτεχνική ζωή της Αγίας Πετρούπολης. Καταφέρνει ωστόσο να αποκτήσει ξανά όνομα με το Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων, την αφήγηση της σωφρονιστικής εμπειρίας του, αλλά είναι αλήθεια ότι μόλις επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη, βρίσκεται λίγο περιθωριοποιημένος: έχοντας περάσει τα σαράντα, πρώην κατάδικος, στρατιωτικά ταπεινωμένος, χήρος, ορφανός, απένταρος, συγγραφέας της παλιότερης γενιάς σε σύγκρουση με τις καινούριες ιδέες. Οι Αναμνήσεις του άνοιξαν ξανά τις πρώτες πόρτες: έχει στήλες στις εφημερίδες, εκδίδει δική του επιθεώρηση, κάνει δημόσιες αναγνώσεις... Δημοσιεύει σε πολυδιαβασμένες λογοτεχνικές επιθεωρήσεις, και τα έργα του άλλοτε γίνονται δεκτά με ενθουσιασμό ( Έγκλημα και Τιμωρία ), άλλοτε χλιαρά (Ο Ηλίθιος). Στη συνέχεια έβαλε πραγματικά φωτιά στη λογοτεχνική και πνευματική ζωή της εποχής με το μυθιστόρημα Οι Δαιμονισμένοι.

Χριστός και αλήθεια

Ποια ήταν η σχέση του με την πίστη;

Εμμονη και παράδοξη. Πρόσφατα αφιέρωσα ένα βιβλίο Ο Θεός του Ντοστογιέφσκι σε κάποιον που μου είπε: « Σε κάθε περίπτωση, ένα πράγμα είναι σίγουρο, πίστευε πραγματικά στον Θεό!». Το επόμενο άτομο, ενώ έγραφα την αφιέρωσή του, είπε: « Πολύ βασανισμένος, αυτός ο συγγραφέας: ποτέ δεν κατάφερε πραγματικά να πιστέψει στον Θεό». Το ανέκδοτο τα λέει όλα: Ο Θεός είναι η ραχοκοκαλιά των μυθιστορήματών του, σίγουρα πρωτεϊκος, ασύλληπτος, αλλά πανταχού παρών. Από την παιδική του ηλικία, ο συγγραφέας αισθάνεται μια κλήση προς την υπέρβαση και έχει μια μπερδεμένη διαίσθηση για ανώτερα πράγματα. Ταυτόχρονα, βασανίζεται από το πρόβλημα του κακού στον κόσμο, και μαζί με αυτό το ζήτημα της ελεύθερης βούλησης, αυτό το φαρμακωμένο δώρο που έχει δώσει ο Θεός στην ανθρωπότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι το βιβλικό βιβλίο που τον αναστατώνει περισσότερο είναι αυτό του Ιώβ: Θεός και Σατανάς στοιχηματίζουν στην πίστη του δίκαιου αθώου, του οποίου η καρδιά γίνεται πεδίο σύγκρουσης Καλού και  Κακού.

«Η ομορφιά είναι ο πρώτιστος κανόνας των ορθόδοξων εικόνων και το σημάδι μιας αρμονίας του άλλου κόσμου που αντικατοπτρίζεται στον δικό μας».

Η μορφή του Χριστού βρίσκεται στο κέντρο της πίστης του. Κατά την απελευθέρωσή του από τη φυλακή, ο Ντοστογιέφσκι έγραψε μια επιστολή που παρουσιάστηκε ως ένα είδος πνευματικής διαθήκης: « Μέχρι σήμερα είμαι (…) παιδί απιστίας ή αμφιβολίας, και θα είμαι έτσι μέχρι τον τάφο. Πόση ταλαιπωρία... μου κοστίζει αυτή η δίψα να πιστέψω. Και προσθέτει περαιτέρω: « Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο, πιο βαθύ, πιο συμπαθητικό, πιο λογικό, πιο αρρενωπό και πιο τέλειο από τον Χριστό. (…) Αν μου αποδείκνυαν ότι ο Χριστός είναι μακριά από την αλήθεια, και ότι ήταν πραγματικό ότι η αλήθεια είναι μακριά από τον Χριστό, θα προτιμούσα να είμαι με τον Χριστό παρά με την αλήθεια».  Ρισκάρει ελάχιστα με αυτή την τελευταία πρόταση, αφού είναι πεπεισμένος ότι ο Χριστός είναι η αλήθεια, και ότι, αν είναι πράγματι «η οδός», είναι αυτόν που πρέπει να ακολουθήσει ο άνθρωπος: ατελής, απογοητευμένος, χωρίς τη θεϊκότητά του, πρέπει να τείνει προς τον Θεό που, σαρκωμένος, ήρθε να γεμίσει αυτό το κενό από το οποίο υποφέρουν όλοι οι χαρακτήρες του. Αλλωστε, όσοι από τους ήρωές του επιμένουν στον αθεϊσμό σχεδόν όλοι αυτοκτονούν.

Η εμπειρία του κάτεργου

Τον μεταμόρφωσε η εμπειρία του κάτεργου;

Σίγουρα! Ξεκίνησε χάνοντας έναν ορισμένο ρωσισμό της νιότης του, ανακαλύπτοντας ότι ο άνθρωπος δεν γεννιέται θεμελιωδώς καλός. Η επανειλημμένη ανάγνωση των Ευαγγελίων, του μοναδικού επιτρεπομένου βιβλίου, και η επαφή με αιμοδιψείς κατάδικους του έδωσαν τροφή για σκέψη για το κακό στον άνθρωπο. Οι Ρώσοι ονομάζουν του κατάδικους δυστυχείς : είναι «κακοί» με την ετυμολογική έννοια του όρου, δηλαδή ότι εξέπεσαν, έχουν κάνει κακό. Συνέβη σ’ αυτούς, αλλά θα μπορούσε να ήταν οποιοσδήποτε άλλος, αφού όλοι οι άνθρωποι φέρουν το κακό μέσα τους – εδώ επανασυνδεόμαστε με την ιδέα του προπατορικού αμαρτήματος.

Η εμπειρία του κάτεργου έκανε επίσης τον Ντοστογιέφσκι μοναδικό συγγραφέα: στην εποχή του όλοι έγραφαν για τους ανθρώπους, αλλά ποιος τους ήξερε πραγματικά; Όσοι έγραφαν ανήκαν στην καλή κοινωνία και είχαν μια ιδέα γι' αυτούς που συχνά στερούνταν ακρίβειας. Οι άνθρωποι που περιγράφει ο Ντοστογιέφσκι στα μυθιστορήματά του είναι αληθινοί και συνήθως είναι τραχείς, βίαιοι και ελαττωματικοί, ωστόσο δείχνουν συμπόνια, μεγαλείο ψυχής και βάθος.

Κάνετε ένα πολύ απλό αλλά καίριο ερώτημα για την κατανόηση του έργου του συγγραφέα: γιατί οι ήρωες του Ντοστογιέφσκι υποφέρουν συνέχεια;

Είναι αλήθεια ότι δεν είναι πολύ διασκεδαστικά τα μυθιστορήματα του Ντοστογιέφσκι, και το καταλαβαίνεις πριν καν διαβάσεις μια γραμμή, όταν πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα σε τίτλους όπως Έγκλημα και Τιμωρία ή Ταπεινωμένοι και Καταφρονεμένοι .

Κυρίως, εκτός από το ότι πάσχουν μόνιμα, πολύ συχνά οι χαρακτήρες επιλέγουν τον πόνο. Οι λόγοι τους διαφέρουν, αλλά πάντα έχουν νόημα. Ο πρώτος χαρακτήρας που καμαρώνει κι’ όλας γι’ αυτό είναι ο ήρωας των Σημειώσεων του Υπογείου, ο οποίος με χλευασμό αρνείται να λάβει θεραπεία όταν πονάει το συκώτι του. Είναι ο δικός του τρόπος να πάει κόντρα στην παλίρροια του στενού, ορθολογικού και υλιστικού σύμπαντος στο οποίο προσπαθούν να τον εγκλωβίσουν: ο ηθελημένος πόνος, η τρέλα, είναι τα εχέγγυα ενός πνεύματος που είναι αδύνατο να οριοθετηθεί και επομένως να χαλιναγωγηθεί, και ως εκ τούτου, εγγύηση ελευθερίας. Ο πόνος είναι ένα είδος παράλογης ανάγκης της ανθρώπινης ψυχής, είναι μια ιδέα που βρίσκουμε στην πρόταση που δίνει τον τίτλο του Ταπεινωμένοι και Καταφρονεμένοι : "Αυτή η ανάγκη επιδείνωσης του πόνου, και η απόλαυση που μπορεί να βρίσκουμε σ’ αυτόν, ήταν κατανοητές σε μένα: είναι η απόλαυση πολλών ταπεινωμένων και προσβεβλημένων καρδιών, που αισθάνονται θύματα της μοίρας και έχουν επίγνωση της αδικίας της. »

Μια άλλη πτυχή του ηθελημένου πόνου είναι ο στόχος της εξαγοράς: είναι αυτή του Μαρμελάντοφ στο Έγκλημα και Τιμωρία, που πίνει για να εξαγοράσει, μέσα από τον πόνο του ξεπεσμού του, το κακό που προκαλεί στην οικογένειά του (ακριβώς μέσω του αλκοολισμού του). Κατά άλλον τρόπο, θα είναι αυτός του Δημήτρη, που δέχεται να καταδικαστεί για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε, για να εξαγοράσει, μιμούμενος τον Χριστό, το κακό που έκαναν άλλοι. Επιλέγοντας ελεύθερα το καλό των άλλων, ο πόνος είναι παραδόξως σημάδι νίκης επί του κακού.

«Ολα επιτρέπονται;»

Όλοι γνωρίζουν το περίφημο απόφθεγμα του Ντοστογιέφσκι, απ’ όπου προήλθε ο υπαρξισμός: «Αν δεν υπάρχει Θεός, όλα επιτρέπονται». Πώς αντιλαμβάνεστε αυτή τη φράση;

Μη μου μιλάτε γι' αυτό, αναγκάστηκα να της αφιερώσω ένα ολόκληρο κεφάλαιο! Ο Ντοστογιέφσκι ήταν σε πόλεμο με τον αθεϊσμό που κέρδιζε τη νεολαία της εποχής του. Αυτή η πρόταση είναι μια μικρή διήκουσα έννοια στους Αδελφούς Καραμαζώφ, ένα μυθιστόρημα που χαρακτηρίζεται από το ζήτημα της ενοχής και την αναζήτηση της δικαιοσύνης. Είναι σημαντικό, εξάλλου, ότι στο έργο του Ντοστογιέφσκι εμφανίζονται μόνο δύο δίκες: μία, στο Έγκλημα και Τιμωρία , όπου γίνεται προσπάθεια να αθωωθεί ένας ένοχος και αυτή του Ντιμίτρι Καραμαζώφ, όπου υπάρχει  επιμονή στην προσπάθεια να καταδικαστεί ένας αθώος.

Αν δεν υπάρχει Θεός, μετράνε μόνο η εμμονή και η φύση – αλλά ο νόμος της φύσης είναι ο νόμος του ισχυρότερου: όλα τα χτυπήματα επιτρέπονται και ο καλύτερος κερδίζει. Ο νόμος της φύσης, οι νόμοι της φύσης, είναι ντετερμινισμός: όλα είναι καθορισμένα, επομένως κανείς δεν ευθύνεται… χωρίς καλό ή κακό, όλα επιτρέπονται. Αυτό ήταν το θέμα του μυθιστορήματος Τι να κάνουμε;** , στο οποίο απαντούσαν τα Τετράδια του Υπογείου που αναφέρθηκαν παραπάνω. Είναι σαφές ότι τελικά δεν επιτρέπονται όλα: ακόμη και οι πιο μανιώδεις μηδενιστές των μυθιστορημάτων του Ντοστογιέφσκι καταλήγουν, χωρίς να το θέλουν, καταδικασμένοι σε ένα μεταφυσικό αδιέξοδο.

«Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο»

Του αποδίδεται και  ένα άλλο γνωστό απόφθεγμα: «Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο». Θα ήταν σήμερα ο Ντοστογιέφσκι ένας influencer στο Instagram;

Αφιέρωσα και σ’ αυτό ένα ολόκληρο κεφάλαιο για να ξεκαθαρίσω τις λεπτομέρειες αυτής της πρότασης, και να αποδείξω ότι ο Ντοστογιέφσκι δεν σκόπευε να την κοινοποιήσει στο Facebook κάτω από φωτογραφίες κοριτσιών με μαγιό, και να θυμίσω ότι πριν από τις φωτογραφίες νεαρών κυριών, η ομορφιά ήταν ο υπ' αριθμόν ένας κανόνας των ορθόδοξων εικόνων και το σημάδι μιας αρμονίας του άλλου κόσμου που αντικατοπτριζόταν στον δικό μας.

Η ομορφιά αγγίζει τις καρδιές όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων. Υπό αυτή την έννοια, είναι αυτή που θα σώσει τον κόσμο, γιατί ακόμη και τους πιο σκληρούς εγκληματίες μπορεί να τους συγκινήσει: είναι το σημάδι ότι ο άνθρωπος έλκεται φυσιολογικά από ό,τι είναι ωραίο και καλό, ότι έχει μια έμφυτη σύμπνοια σ’ αυτό. Η ομορφιά, μιλώντας στην ψυχή, βοηθάει να διακρίνουμε καλύτερα το νόημα των πραγμάτων. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ντοστογιέφσκι έγραψε μυθιστορήματα και όχι φιλοσοφικές πραγματείες ή ότι ο Ιβάν επέλεξε τη μορφή του ποιήματος για την απολογία του στον Μεγάλο Ιεροεξεταστή, κακώς γνωστή σε μας με το όνομα του «θρύλου». Ο καλλιτέχνης βλέπει μακρύτερα γιατί ενσαρκώνει και αυτό που αρμόζει στον άνθρωπο είναι να ενσαρκώνει. Επιπλέον, δεν θα σας έχει διαφύγει ότι, σε μια φράση που αναφέρθηκε παραπάνω, ο Ντοστογιέφσκι λέει ότι δεν ξέρει τίποτα πιο «όμορφο» από… τον Χριστό. Ετσι μας φανερώνεται ο Θεός: η ομορφιά δείχνει το ιδανικό προς το οποίο τείνει η ανθρωπότητα για να σωθεί.

* Απόφοιτος της περίφημης École Normale Supérieure και καθηγήτρια ρωσικών, η Marguerite Souchon εξέδωσε το πρώτο μέρος του βιβλίου της Ο Θεός του Ντοστογιέφσκι.

**Πρόκειται για το βιβλίο του - σύγχρονου με τον Ντοστογιέφσκι - Τσερνισέβσκη που δεν έχει και μεγάλη λογοτεχνική αξία, όμως ο Λένιν το εκτιμούσε πολύ για τη «σωστή κοινωνική του θέση».(Σημείωση του μεταφραστή στα ελληνικά Αρη Αλεξάνδρου).

Πηγή: https://www.lefigaro.fr/vox/culture/dostoievski-etait-entre-en-guerre-contre-l-atheisme-qui-gagnait-la-jeunesse-de-son-epoque-20220218

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

ΕΛΕΓΧΟΙ !!! ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ Π.Ε. ΒΟΙΩΤΙΑΣ !!!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Γραφείο Αντιπεριφερειάρχη

Βοιωτίας

Λιβαδειά 20-04-2022

ΕΝΤΑΤΙΚΟΙ ΕΛΕΓΧΟΙ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΛΟΓΩ ΠΑΣΧΑ

Οι αρμόδιες αρχές ελέγχου της Π.Ε. Βοιωτίας πραγματοποιούν αστυκτηνιατρικούς ελέγχους.

Ενόψει του Εορτασμού του Πάσχα οι έλεγχοι έχουν ξεκινήσει από την αρχή της Μ. Εβδομάδας και θα συνεχιστούν μέχρι και αύριο Μ.Πέμπτη.

Σημεία ελέγχων αποτελούν οι λαϊκές αγορές, κρεοπωλεία και επιχειρήσεις τροφίμων ζωικής προέλευσης , παντοπωλεία κ. α. Μέχρι στιγμής οι έλεγχοι βαίνουν ομαλά.

Η Αντιπεριφερειάρχης της ΠΕ Βοιωτίας Φανή Παπαθωμά τόνισε:

«Στόχος είναι η προστασία του καταναλωτή, η διασφάλιση της Δημόσιας Υγείας και η αποφυγή του απαράδεκτου φαινομένου ελληνοποίησης προϊόντων όπως αυγών και αμνοεριφίων. Οι έλεγχοι συνεχίζονται συντονισμένα»

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ

 

Όρθρος Μεγάλης Τρίτης- Ο Ιερός Χρυσόστομος για την παραβολή των ταλάντων

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ

            [Υπομνηματισμός των εδαφίων Ματθ.25,14-30]

     Εάν στον ευαγγελιστή Λουκά εκτίθεται με άλλον τρόπο η παραβολή των ταλάντων[Λουκ. 19,12-21], πρέπει να λεχθεί ως απάντηση το εξής, ότι άλλη είναι η παραβολή αυτή και άλλη εκείνη· διότι σε εκείνη μεν από το ίδιο κεφάλαιο προήλθαν διάφορα έσοδα· διότι από ένα χρυσό νόμισμα των εκατό δραχμών(μία «μνᾶ») ο μεν ένας παρουσίασε πέντε, ενώ ο άλλος δέκα, και γι' αυτό και δεν αμείφτηκαν κατά τον ίδιο τρόπο. Εδώ όμως συνέβη το αντίθετο,  γι' αυτό και η βράβευση ήταν ίση· διότι εκείνος που έλαβε δύο τάλαντα, έδωσε δύο, και εκείνος που έλαβε τα πέντε τάλαντα πάλι το ίδιο. Ενώ εκεί, επειδή υπό τις ίδιες προϋποθέσεις ο μεν ένας παρουσίασε περισσότερα, ενώ ο άλλος λιγότερα έσοδα, ορθώς και στα έπαθλα δεν τιμώνται και οι δύο εξίσου.

    Πρόσεξε επίσης ότι παντού δεν απαιτεί αμέσως αυτά που τους εμπιστεύθηκε. Διότι στην παραβολή του αμπελώνα[βλ. Ματθ.21,33: «Ἄλλην παραβολὴν ἀκούσατε. ἄνθρωπός τις ἦν οἰκοδεσπότης, ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν αὐτῷ περιέθηκε καὶ ὤρυξεν ἐν αὐτῷ ληνὸν καὶ ᾠκοδόμησε πύργον, καὶ ἐξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς καὶ ἀπεδήμησεν(:άλλη παραβολή ακούστε: Ήταν κάποιος νοικοκύρης (:ο Θεός δηλαδή), ο οποίος φύτεψε αμπέλι(:δηλαδή το ιουδαϊκό έθνος). Κι έδειξε ιδιαίτερη φροντίδα γι’ αυτό. Έβαλε δηλαδή τριγύρω του φράκτη κι έσκαψε μέσα σε αυτό πατητήρι, έκτισε πύργο για να μένουν οι φύλακες και εργάτες, και το εμπιστεύθηκε σε γεωργούς (:στους αρχιερείς και στους άρχοντες του λαού), και αναχώρησε σε άλλη χώρα)»], αφού τον παρέδωσε στους γεωργούς, αποδήμησε· και στη σημερινή παραβολή των ταλάντων εμπιστεύθηκε τα τάλαντα και αποδήμησε, για να μάθεις τη μακροθυμία Του.

     Εγώ πάλι νομίζω ότι λέγοντας αυτά υπαινίσσεται και την Ανάσταση. Μόνο που εδώ δεν αναφέρονται πλέον γεωργοί και αμπελώνας, αλλά όλοι είναι εργάτες· διότι δεν αναφέρεται μόνο στους άρχοντες, ούτε στους Ιουδαίους, αλλά σε όλους. Και εκείνοι μεν που προσφέρουν, ομολογούν με ευγνωμοσύνη και τα δικά τους αλλά και όσα τους έδωσε ο δεσπότης. Έτσι ο μεν ένας λέγει: «Κύριε, πέντε τάλαντά μοι παρέδωκας(:Κύριε, πέντε τάλαντα μου παρέδωσες)»,ο δε άλλος λέγει:«Κύριε, δύο τάλαντά μοι παρέδωκας(:‘’Κύριε, δύο τάλαντα μου παρέδωσες)», δείχνοντας ότι από Εκείνον έλαβαν το κεφάλαιο της εργασίας τους και Του αναγνωρίζουν μεγάλη χάρη και αποδίδουν το παν σε Αυτόν. Τι λέγει λοιπόν ο δεσπότης; «Εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ!(:Πολύ καλά, δούλε καλέ και πιστέ!)»-διότι αυτό είναι γνώρισμα του αγαθού, το να βλέπει στον πλησίον- «ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου (:σε λίγα ήσουν πιστός, σε πολλά θα σε εγκαταστήσω. Μπες μέσα για να απολαύσεις την ίδια χαρά με τον κύριό σου. Αφού φάνηκες πιστός στα πέντε τάλαντα, έλα να γίνεις συγκυρίαρχος στη μεγάλη περιουσία μου. Έλα να απολαύσεις την απεριόριστη μακαριότητα του ουρανού)»[Ματθ.25,23], δηλώνοντας με την απάντηση αυτήν όλη τη μακαριότητα.

      Δεν ομιλεί όμως και ο άλλος έτσι, αλλά πώς; «Κύριε, ἔγνων σε ὅτι σκληρὸς εἶ ἀνθρωπος, θερίζων ὅπου οὐκ ἔσπειρας καὶ συνάγων ὅθεν οὐ διεσκόρπισας· καὶ φοβηθεὶς ἀπελθὼν ἔκρυψα τὸ τάλαντόν σου ἐν τῇ γῇ·ἴδε ἔχεις τὸ σόν(:Κύριε, σε κατάλαβα ότι είσαι άνθρωπος σκληρός· διότι θερίζεις εκεί που δεν έσπειρες και μαζεύεις στην αποθήκη σου από εκεί που δεν σκόρπισες και δεν λίχνισες τον αλωνισμένο καρπό. Και επειδή φοβήθηκα, πήγα και έκρυψα το τάλαντό σου μέσα στη γη. Ορίστε, έχεις το χρήμα σου)»[Ματθ.25,24-25]. Τι του απαντά λοιπόν ο δεσπότης; «Ἒδει οὖν σε βαλεῖν τὸ ἀργύριόν μου τοῖς τραπεζίταις (:έπρεπε  λοιπόν εσύ να καταθέσεις το χρήμα μου στους τραπεζίτες)», δηλαδή, έπρεπε να ομιλήσει, να παραινέσει, να συμβουλεύσει. Αλλά δεν πείθονται όσοι ακούνε αυτά που τους συμβουλεύεις; Αυτό δεν αφορά εσένα. Τι θα μπορούσε να γίνει περισσότερο λογικό από αυτό;

    Οι άνθρωποι όμως δεν κάνουν έτσι, αλλά καθιστούν υπεύθυνο του απαιτούμενου εισοδήματος τον ίδιο τον δανειστή τους. Αυτός όμως δεν ενεργεί έτσι, αλλά λέγει ότι «εσύ έπρεπε να πληρώσεις και να μου επιστρέψεις το απαιτούμενο κέρδος». «Καὶ ἐλθὼν ἐγὼ ἐκομισάμην ἂν τὸ ἐμὸν σὺν τόκῳ(:κι όταν θα ερχόμουν εγώ, θα έπαιρνα με τόκο αυτό που μου ανήκει)»· ως «τόκο» εννοεί την επίδειξη των έργων. «Εσύ έπρεπε να κάνεις το ευκολότερο και να αφήσεις το δυσκολότερο σε εμένα». Επειδή λοιπόν δεν έκανε αυτό, λέγει: «ἄρατε οὖν ἀπ᾿ αὐτοῦ τὸ τάλαντον καὶ δότε τῷ ἔχοντι τὰ δέκα τάλαντα. τῷ γὰρ ἔχοντι παντὶ δοθήσεται καὶ περισσευθήσεται, ἀπὸ δὲ τοῦ μὴ ἔχοντος καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ(:Πάρτε λοιπόν απ’ αυτόν το τάλαντο και δώστε το σε εκείνον που έχει τα δέκα τάλαντα· διότι σε καθέναν που έχει και αύξησε με επιμέλεια και ζήλο εκείνο που του δόθηκε, θα του δοθούν κι άλλα και θα έχει και περίσσευμα. Από εκείνον όμως που του δόθηκαν χαρίσματα αλλά τα παραμέλησε και δεν τα εργάστηκε ώστε να έχει κι αυτός κάτι με τη δική του εργασία, θα του πάρουν κι αυτό το λίγο που του δόθηκε και το άφησε ακαλλιέργητο)»[Ματθ.25,28-29]. 

    Τι σημαίνει λοιπόν αυτό; Εκείνος που έχει το χάρισμα του λόγου και της διδασκαλίας για να ωφελεί και δεν χρησιμοποιεί το χάρισμά του, θα χάσει και το χάρισμα· ενώ εκείνος που καταβάλλει προσπάθεια, θα δεχθεί περισσότερη δωρεά· όπως εκείνος που χάνει και αυτό που έχει λάβει. Δεν περιορίζεται όμως μόνο μέχρι εδώ η ζημία για εκείνον ο οποίος δεν εργάζεται, αλλά τον αναμένει και ανυπόφορη τιμωρία και μαζί με την τιμωρία και η απόφαση η οποία είναι γεμάτη με βαριά κατηγορία. Διότι λέγει: «καὶ τὸν ἀχρεῖον δοῦλον ἐκβάλετε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων(:και τον άχρηστο δούλο βγάλτε τον από εδώ και ρίξτε τον στο πιο απομακρυσμένο από τη βασιλεία μου και απομονωμένο σκοτάδι. Εκεί οι άνθρωποι θα κλαίνε και θα τρίζουν τα δόντια τους)»[Ματθ.25,30]. Είδες ότι δεν τιμωρείται μόνο εκείνος που αρπάζει και είναι πλεονέκτης, ούτε εκείνος που προκαλεί κακά, αλλά τιμωρείται με την εσχάτη τιμωρία και εκείνος που δεν κάνει αγαθές πράξεις.

     Ας ακούσουμε λοιπόν τα λόγια αυτά. Όσο είναι καιρός ας επιληφθούμε τη σωτηρία μας, ας πάρουμε λάδι στις λαμπάδες, ας καλλιεργήσουμε το τάλαντο· διότι εάν ολιγωρήσουμε και εάν διερχόμαστε τον χρόνο μας εδώ χωρίς να εργαζόμαστε, δεν θα μας ελεήσει κανείς εκεί, έστω και αν χύσουμε μύρια δάκρυα. Κατηγόρησε τον εαυτό του και εκείνος που είχε βρωμερά ενδύματα, αλλά δεν ωφέλησε τίποτε. Επέστρεψε και ό,τι του εμπιστεύθηκε και εκείνος που έλαβε το ένα τάλαντο, και όμως καταδικάστηκε. Παρακάλεσαν και οι πέντε μωρές παρθένοι και προσήλθαν και έκρουσαν τη θύρα αλλά όμως όλα απέβησαν μάταια .

    Γνωρίζοντας λοιπόν αυτά, ας προσφέρουμε και χρήματα και προθυμία και προστασία και όλα για την ωφέλεια του πλησίον· διότι ως «τάλαντα» εδώ εννοείται η δύναμη του καθενός, είτε σε προστασία, είτε σε χρήματα, είτε σε διδασκαλία, είτε σε οποιοδήποτε παρόμοιο πράγμα. Ας μην προφασίζεται κανείς ότι «ένα μόνο τάλαντο έχω και δεν μπορώ να κάνω τίποτε»· διότι μπορείς και με ένα να προκόψεις. Διότι δεν είσαι πτωχότερος από εκείνη τη χήρα[Μαρκ.12,42: «καὶ πολλοὶ πλούσιοι ἔβαλλον πολλά· καὶ ἐλθοῦσα μία χήρα πτωχὴ ἔβαλε λεπτὰ δύο, ὅ ἐστι κοδράντης καὶ προσκαλεσάμενος τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἡ χήρα ἡ πτωχὴ αὕτη πλεῖον πάντων ἔβαλε τῶν βαλλόντων εἰς τὸ γαζοφυλάκιον· πάντες γὰρ ἐκ τοῦ περισσεύοντος αὐτοῖς ἔβαλον· αὕτη δὲ ἐκ τῆς ὑστερήσεως αὐτῆς πάντα ὅσα εἶχεν ἔβαλεν, ὅλον τὸν βίον αὐτῆς (:και πολλοί πλούσιοι έριχναν πολλά χρήματα στο ειδικό κουτί για τους φτωχούς. Ήλθε και μια φτωχή χήρα και έριξε δύο λεπτά, δηλαδή έναν κοδράντη. Κάλεσε τότε ο Ιησούς τους μαθητές Του και τους είπε: ‘’Αληθινά σας λέω ότι η φτωχή αυτή χήρα έριξε περισσότερα απ’ όλους αυτούς που ρίχνουν χρήματα στο θησαυροφυλάκιο· διότι όλοι αυτοί έριξαν απ’ το περίσσευμά τους. Αυτή όμως έριξε από το υστέρημά της και από την τέλεια φτώχειά της όλα όσα είχε, όλη την περιουσία της’’)»].

     Ούτε είσαι περισσότερο φτωχός και ακαλλιέργητος από τον Πέτρο και τον Ιωάννη[βλ. Πράξ.3,6: «εἶπε δὲ Πέτρος· ἀργύριον καὶ χρυσίον οὐχ ὑπάρχει μοι· ὃ δὲ ἔχω τοῦτό σοι δίδωμι· ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου ἔγειρε καὶ περιπάτει(:αλλά ο Πέτρος του είπε: ‘’Ούτε ασημένια ούτε χρυσά νομίσματα έχω. Εκείνο όμως που έχω, αυτό και σου δίνω. Με τη δύναμη που δίνει η επίκληση με πίστη του ονόματος του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου, σήκω όρθιος και περπάτα’’)»], οι οποίοι και άπειροι ήσαν και αγράμματοι, αλλά όμως επειδή έδειξαν προθυμία και έκαναν τα πάντα για το κοινό συμφέρον, κέρδισαν τους ουρανούς· διότι τίποτε δεν αγαπά ο Θεός τόσο, όσο το να ζούμε εξυπηρετώντας τους πάντες.

     Γι' αυτό μας έδωσε ο Θεός τον λόγο και τα χέρια και τα πόδια και τη σωματική δύναμη και τον νου και τη φρόνηση, για να τα χρησιμοποιήσουμε όλα αυτά και για τη δική μας σωτηρία, αλλά και για την ωφέλεια του πλησίον· διότι ο λόγος δεν είναι χρήσιμος μόνο για να υμνούμε και να ευχαριστούμε, αλλά είναι χρήσιμος και στο να διδάσκουμε και να παραινούμε. Και εάν μεν τον χρησιμοποιήσουμε για αυτόν τον σκοπό, μιμούμαστε τον Δεσπότη· εάν όμως για τα αντίθετα, τότε μιμούμαστε τον διάβολο.

     Διότι και ο Πέτρος, όταν μεν ομολόγησε τον Χριστό, μακαρίστηκε επειδή ομολόγησε τα λόγια του Πατρός[Ματθ.16,16-18: «Ἀποκριθεὶς δὲ Σίμων Πέτρος εἶπε· σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, ὅτι σάρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ᾿ ὁ πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς(:Ο Σίμων Πέτρος τότε του αποκρίθηκε: ‘’Εσύ είσαι ο Χριστός, ο φυσικός και μονογενής Υιός του Θεού, που δεν είναι νεκρός όπως τα είδωλα, αλλά ζει παντοτινά”. Τότε του αποκρίθηκε ο Ιησούς: “Μακάριος και ευτυχισμένος είσαι, Σίμων, γιε του Ιωνά, διότι την αλήθεια αυτή της ορθής πίστεως δεν σου τη φανέρωσε κανείς άνθρωπος, αλλά ο Πατέρας μου που είναι στους ουρανούς. Κι εγώ λοιπόν σου λέω ότι εσύ είσαι Πέτρος, και επάνω στο βράχο της αληθινής πίστεως που ομολόγησες, κι έγινες με την ομολογία σου αυτή ο πρώτος λίθος της πνευματικής μου οικοδομής, θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου. Και ο θάνατος και οι οργανωμένες δυνάμεις του κακού δεν θα υπερισχύσουν και δεν θα νικήσουν την Εκκλησία, η οποία θα είναι αιώνια και αθάνατη”)»].

     Αντίθετα, όταν παρακαλούσε τον Κύριο να αποφύγει τη σταύρωση, επιτιμήθηκε πολύ, διότι φρονούσε εκείνα που αρέσουν στον διάβολο[Ματθ.16,22-23:«καὶ προσλαβόμενος αὐτὸν ὁ Πέτρος ἤρξατο ἐπιτιμᾶν αὐτῷ λέγων· ἵλεώς σοι, Κύριε· οὐ μὴ ἔσται σοι τοῦτο. ὁ δὲ στραφεὶς εἶπε τῷ Πέτρῳ· ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· σκάνδαλόν μου εἶ· ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων(:Τότε ο Πέτρος, αφού Τον πήρε ιδιαιτέρως, άρχισε ζωηρά να Τον προτρέπει και να Του λέει: ‘’Ο Θεός να σε φυλάξει απ’ αυτό, Κύριε. Δεν πρέπει να συμβεί αυτό που είπες σε σένα τον Μεσσία”. Ο Κύριος όμως στράφηκε στον Πέτρο και του είπε: ‘’Πήγαινε πίσω μου και φύγε από μπροστά μου, σατανά˙ μου είσαι εμπόδιο στο δρόμο του καθήκοντός μου και πειρασμός. Διότι δεν φρονείς εκείνα που αρέσουν στον Θεό, αλλά εκείνα που αρέσουν στους ανθρώπους’’)»]. Και εάν στην περίπτωση εκείνη, που αυτό που ειπώθηκε από τον Πέτρο ήταν συνέπεια άγνοιας, τόση ήταν η κατηγορία, ποια συγνώμη θα έχουμε, όταν αμαρτάνουμε τόσο πολύ με τη θέλησή μας;

      Ας ομιλούμε λοιπόν έτσι, ώστε από την ομιλία μας να γίνονται φανερά τα λόγια του Χριστού. Διότι δεν λέγω τα λόγια του Χριστού εάν πω μονάχα: «Ἀργύριον καὶ χρυσίον οὐχ ὑπάρχει μοι· ὃ δὲ ἔχω τοῦτό σοι δίδωμι· ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου ἔγειρε καὶ περιπάτει(:ούτε ασημένια ούτε χρυσά νομίσματα έχω. Εκείνο όμως που έχω, αυτό και σου δίνω. Με τη δύναμη που δίνει η επίκληση με πίστη του ονόματος του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου, σήκω όρθιος και περπάτα’’)»[Πράξ.3,6], ούτε αν πω «Ταβιθά, ἀνάστηθι(:Ταβιθά, σήκω)»[Πράξ.9,40]. Αλλά πολύ περισσότερο, όταν ενώ υβρίζομαι, ευλογώ, ενώ απειλούμαι, προσεύχομαι υπέρ εκείνου που με απειλεί[Ματθ.5,44: «Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καὶ διωκόντων ὑμᾶς(:Εγώ όμως σας λέω να αγαπάτε τους εχθρούς σας, να εύχεσθε στο Θεό το καλό γι’ αυτούς που σας καταριούνται, να ευεργετείτε εκείνους που σας μισούν και να προσεύχεσθε για χάρη εκείνων που σας μεταχειρίζονται υβριστικά και περιφρονητικά και σας καταδιώκουν άδικα, ακόμη κι όταν ο διωγμός τους αυτός σας γίνεται για τις θρησκευτικές σας πεποιθήσεις)»].

     Άλλοτε μεν λοιπόν έλεγα ότι η γλώσσα μας είναι χέρι το οποίο ψαύει τα πόδια του Θεού· τώρα όμως με πολλή επίταση λέγω ότι η γλώσσα μας είναι γλώσσα, η οποία μιμείται τη γλώσσα του Χριστού, όταν επιδεικνύει την πρέπουσα προσοχή, όταν ομιλούμε όσα Εκείνος θέλει. Ποια λοιπόν είναι αυτά που Εκείνος θέλει να ομιλούμε; Είναι τα γεμάτα επιείκεια και πραότητα λόγια. Όπως λοιπόν ομιλούσε και Εκείνος, λέγοντας προς όσους Τον ύβριζαν: «ἦλθε γὰρ Ἰωάννης μήτε ἐσθίων μήτε πίνων, καὶ λέγουσι· δαιμόνιον ἔχει  ἦλθεν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐσθίων καὶ πίνων, καὶ λέγουσιν· ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης, τελωνῶν φίλος καὶ ἁμαρτωλῶν. καὶ ἐδικαιώθη ἡ σοφία ἀπὸ τῶν τέκνων αὐτῆς! (: Οι άνθρωποι της γενιάς αυτής είναι δύστροποι και δεν μπορεί κανείς να τους βρει πουθενά. Διότι ήλθε ο Ιωάννης, ο οποίος ούτε έτρωγε ούτε έπινε όπως οι άλλοι άνθρωποι, αλλά ζούσε ασκητικά, και είπαν γι’ αυτόν: ‘’Είναι ακοινώνητος και μελαγχολικός και έχει μέσα του δαιμόνιο’’. Ήλθε ο υιός του ανθρώπου, που τρώει και πίνει ως εγκρατής αλλά κοινωνικός άνθρωπος, και λένε: ‘’Να ένας άνθρωπος φαγάς και οινοπότης, φίλος των τελωνών και των αμαρτωλών’’. Κι έτσι θαυμάσθηκε η θεία σοφία επειδή είναι δίκαιη και εργάσθηκε σοφά για τη σωτηρία των ανθρώπων όχι από όλους, όπως θα έπρεπε, αλλά μόνο απ’ τους ανθρώπους που είναι πραγματικά συνετοί κι έχουν πνεύμα σοφίας)»[Ματθ.11,18-19], και αλλού: ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· εἰ κακῶς ἐλάλησα, μαρτύρησον περὶ τοῦ κακοῦ· εἰ δὲ καλῶς, τί με δέρεις;(:Του αποκρίθηκε ο Ιησούς: ’’Εάν είπα κάτι κακό, απόδειξε ενώπιον του δικαστηρίου με κανονική μαρτυρία ποιο ήταν αυτό το κακό. Εάν όμως μίλησα καλά, γιατί με χτυπάς;’’)» [Ιω.18,23], εάν έτσι ομιλείς και εσύ, εάν ομιλείς αποβλέποντας στη διόρθωση του πλησίον, έχεις γλώσσα η οποία ομοιάζει προς Εκείνη.

     Και αυτά τα λέγει ο ίδιος ο Θεός· διότι λέγει: «διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος· ἐὰν ἐπιστρέψῃς, καὶ ἀποκαταστήσω σε, καὶ πρὸ προσώπου μου στήσῃ· καὶ ἐὰν ἐξαγάγῃς τίμιον ἀπὸ ἀναξίου, ὡς τὸ στόμα μου ἔσῃ· καὶ ἀναστρέψουσιν αὐτοὶ πρὸς σέ, καὶ σὺ οὐκ ἀναστρέψεις πρός αὐτούς(:για τον λόγο αυτόν αυτά λέει ο Κύριος προς τον προφήτη: ’’Εάν επιστρέψεις προς εμένα με πίστη και ειλικρίνεια, θα σε αποκαταστήσω στην πρότερη θέση σου και θα σου δώσω το δικαίωμα με θάρρος να στέκεις ενώπιόν μου. Εάν ξεχωρίσεις τον αληθινό και τίμιο λόγο μου από τον ανάξιο και ψευδή, θα είσαι εσύ σαν το δικό μου στόμα, και τότε θα επιστρέψουν οι άλλοι προς εσένα, εσύ όμως δε θα επιστρέψεις προς αυτούς’’)»[Ιερ.15,19].

    Όταν λοιπόν η γλώσσα σου είναι όπως η γλώσσα του Χριστού, και το στόμα σου γίνει στόμα του Πατρός, και είσαι ναός του Αγίου Πνεύματος, ποια τιμή θα μπορούσε να γίνει ισάξια προς αυτήν; Διότι ούτε εάν το στόμα σου ήταν κατασκευασμένο από χρυσάφι, ούτε αν ήταν από πολύτιμους λίθους, θα έλαμπε τόσο, όπως τώρα, φωτιζόμενο από τον κόσμο της επιείκειας. Διότι, τι είναι πιο ποθητό από ένα στόμα που δεν ξέρει να υβρίζει, αλλά έχει μάθει να ευλογεί και ομιλεί χρηστά; Εάν όμως δεν ανέχεσαι να ευλογείς εκείνον που σε καταριέται, σώπα, και αυτό κάνε το στην αρχή. Έπειτα βαδίζοντας στην οδό και προσέχοντας όπως πρέπει, θα φτάσεις και σε εκείνο και θα αποκτήσεις στόμα τέτοιο που είπαμε.

    Και μη νομίσεις πως είναι τολμηρό αυτό που είπα· διότι ο Δεσπότης είναι φιλάνθρωπος και αυτό θα σου δοθεί σαν δώρο της αγαθότητάς Του. Τολμηρό είναι να έχει στόμα που να ομοιάζει τον διάβολο, να έχει γλώσσα όμοια προς πονηρό δαίμονα, ιδιαίτερα μάλιστα εκείνος ο οποίος συμμετέχει σε τόσο μεγάλα μυστήρια και κοινωνεί την ίδια τη σάρκα του Δεσπότου. Αναλογιζόμενος λοιπόν αυτά, γίνε όπως ταιριάζει σε Εκείνον όσο μπορείς. Όταν λοιπόν γίνεις τέτοιος, δε θα μπορέσει ο διάβολος πλέον να σε δει κατά πρόσωπο. Διότι διακρίνει τον χαρακτήρα τον βασιλικό· γνωρίζει τα όπλα του Χριστού, με τα οποία ηττήθηκε. Και ποια είναι αυτά; Η επιείκεια και η πραότητα· διότι όταν κατά τους πειρασμούς τον ξέσχισε ο Κύριος στο όρος και τον εξέπληξε[βλ.Ματθ.4,1-11], δεν ήταν γνωστό ότι ήταν Χριστός, αλλά τον έδιωξε με τα λόγια μόνο, τον νίκησε με την επιείκεια, τον κατατρόπωσε με την πραότητα.

     Αυτό κάνε και εσύ. Όταν δεις άνθρωπο ο οποίος έγινε διάβολος και σε πλησιάζει, έτσι νίκησέ τον και εσύ. Σου έδωσε ο Χριστός τη δύναμη να του μοιάσεις όσο εξαρτάται από εσένα. Μη φοβηθείς ακούγοντας αυτό. Φόβος είναι να μη γίνεις όπως Εκείνος. Μίλα λοιπόν όπως Εκείνος και έγινες ως προς αυτό τέτοιος που είναι Εκείνος, όσο μπορεί κανένας άνθρωπος να γίνει. Για τον λόγο αυτόν είναι ανώτερος εκείνος που ομιλεί έτσι, δηλαδή με επιείκεια και πραότητα απέναντι σε όλους, παρά εκείνος που προφητεύει. Διότι η μεν προφητεία ολόκληρη είναι χάρισμα· εδώ όμως χρειάζεται και κόπος δικός σου και ιδρώτας. Δίδαξε την ψυχή σου να σου διαπλάσει το στόμα έτσι που να μοιάζει το στόμα του Χριστού. Διότι μπορεί να δημιουργήσει τέτοια, εάν θέλει. Γνωρίζει τον τρόπο, εάν ο άνθρωπος αυτός δεν είναι ράθυμος. «Και πώς διαπλάθεται ένα τέτοιο στόμα;»,  ίσως ρωτήσει κάποιος. «Με ποια χρώματα; Με ποιο υλικό;». Με κανένα υλικό βέβαια και χρώμα, παρά μόνο με αρετή και επιείκεια και ταπεινοφροσύνη.

    Ας δούμε πώς διαπλάθεται και το στόμα του διαβόλου, για να μην κατασκευάσουμε ποτέ εκείνο. Πώς πλάσσεται λοιπόν; Με κατάρες, με ύβρεις, με βασκανίες, με επιορκίες· διότι όταν κάποιος χρησιμοποιεί τα δικά λόγια του αντικείμενου, λαμβάνει και τη γλώσσα του. Ποια λοιπόν συγχώρηση θα έχουμε, ή μάλλον ποια τιμωρία δε θα υποστούμε, όταν επιτρέπουμε στη γλώσσα, με την οποία αξιωθήκαμε να γευθούμε τη σάρκα του Δεσπότη, να χρησιμοποιεί λόγια του διαβόλου; Ας μην της επιτρέψουμε λοιπόν, αλλά ας καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια να την εκπαιδεύσουμε να μιμείται τον Δεσπότη της· διότι αν την διδάξουμε αυτό, με πολλή παρρησία θα μας τοποθετήσει στο βήμα του Χριστού. Εάν κανείς δεν γνωρίζει να ομιλεί έτσι, ούτε ο δικαστής θα τον ακούσει· διότι όπως, όταν συμβεί να είναι Ρωμαίος ο δικαστής, δε θα ακούσει εκείνον που απολογείται και δεν γνωρίζει να ομιλεί ρωμαϊκά, έτσι και ο Χριστός, αν δεν ομιλείς με τον δικό Του τρόπο, δεν θα σε ακούσει, ούτε θα σε προσέξει.

    Ας μάθουμε λοιπόν να ομιλούμε έτσι, όπως συνήθισε να ακούει ο βασιλιάς ο δικός μας· ας προσπαθήσουμε να μιμούμαστε τη γλώσσα εκείνη. Και αν βρεθείς σε πένθος, πρόσεχε να μη σου διαστρεβλώσει το στόμα η μεγάλη λύπη, αλλά να ομιλήσεις όπως ο Χριστός· διότι πένθησε και Αυτός τον Λάζαρο[Ιω.11,33-35: «Ἰησοῦς οὖν ὡς εἶδεν αὐτὴν κλαίουσαν καὶ τοὺς συνελθόντας αὐτῇ Ἰουδαίους κλαίοντας, ἐνεβριμήσατο τῷ πνεύματι καὶ ἐτάραξεν ἑαυτόν, καὶ εἶπε· ποῦ τεθείκατε αὐτόν; λέγουσιν αὐτῷ· Κύριε, ἔρχου καὶ ἴδε. ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς(:ο Ιησούς λοιπόν, όταν την είδε να κλαίει, και μαζί της να κλαίνε και οι Ιουδαίοι που είχαν έλθει πίσω της, συγκράτησε με δριμύτητα το συναίσθημα της βαθιάς λύπης μέσα στην ψυχή Του και αντέδρασε έντονα για να επιβληθεί σε αυτό. Και με φωνή ήρεμη, που δεν διακοπτόταν από λυγμούς, είπε: ‘’Πού τον έχετε βάλει;’’. Όσοι ήταν εκεί του είπαν: ‘’Κύριε, έλα να δεις’’. Και καθώς πήγαινε στον τάφο, δάκρυσε ο Ιησούς από συμπάθεια για τη θλίψη των δύο αδελφών)»] και τον Ιούδα.

     Αν βρεθείς σε φόβο, φρόντισε πάλι να ομιλήσεις όπως Εκείνος· διότι βρέθηκε και Αυτός σε φόβο για εσένα κατ’ οικονομίαν. Πες και εσύ: «πάτερ, εἰ βούλει παρενεγκεῖν τοῦτο τὸ ποτήριον ἀπ᾿ ἐμοῦ· πλὴν μὴ τὸ θέλημά μου, ἀλλὰ τὸ σὸν γινέσθω(:Πάτερ, εάν είναι  θέλημά Σου να απομακρύνεις το ποτήριο αυτό του θανάτου από Εμένα, απομάκρυνέ το. Ας μη γίνει όμως αυτό που θέλει η ανθρώπινη φύση μου λόγω της φυσικής της αποστροφής προς το θάνατο, αλλά αυτό που θέλεις Εσύ)»[Λουκ.22,42]. Και όταν κλαις, δάκρυσε ήρεμα όπως Εκείνος. Και όταν βρεθείς σε σκευωρίες και λύπη, και αυτά αντιμετώπισέ τα όπως ο Χριστός· διότι και μηχανορραφίες αντιμετώπισε και λυπήθηκε, αλλά είπε: «Περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου· μείνατε ὧδε καὶ γρηγορεῖτε μετ᾿ ἐμοῦ(:η ψυχή μου είναι τόσο πολύ λυπημένη, ώστε να κινδυνεύω να πεθάνω απ’ τη λύπη. Μείνετε εδώ άγρυπνοι μαζί μου)»[Ματθ.26,38].

    Και σου παρείχε όλα τα υποδείγματα, για να τηρείς αυτά ως μέτρο και να μην καταστρατηγείς τους κανόνες που σου έχουν δοθεί. Έτσι θα μπορέσεις να έχεις στόμα, όμοιο με το στόμα Εκείνου.  Έτσι, ενώ θα βαδίζεις επάνω στη γη, θα επιδεικνύεις σε μας γλώσσα όμοια προς τη γλώσσα Εκείνου που κάθεται στον ουρανό, διατηρώντας το μέτρο στη λύπη, στην οργή, στο πένθος, στην αγωνία. Πόσοι από σας είναι εκείνοι που επιθυμούν να δουν τη μορφή Του;

    Να λοιπόν, ότι είναι δυνατό όχι μόνο να Τον δούμε, αλλά και να γίνουμε σαν Αυτόν, εάν προσπαθήσουμε. Ας μην αναβάλλουμε λοιπόν· διότι δεν αγαπά τόσο το στόμα των προφητών, όσο εκείνο των επιεικών και πράων ανθρώπων. «Πολλοὶ(:Πολλοί)», λέγει, «ἐροῦσί μοι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ· Κύριε Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλὰς ἐποιήσαμεν; (:θα μου πουν εκείνη την ημέρα της κρίσεως: “Κύριε, Κύριε, στο όνομά σου δεν προφητεύσαμε, πιστεύοντας ότι είσαι ο Μεσσίας και Υιός του Θεού; και πιστεύοντας σε σένα δεν βγάλαμε δαιμόνια; Και πιστεύοντας σε σένα δεν κάναμε πολλά θαύματα; Και τώρα λοιπόν δεν θα μπούμε στη βασιλεία σου;”)»[Ματθ.7,22].

   Το στόμα επίσης του Μωυσή, επειδή ήταν πολύ επιεικής και πράος(διότι λέγει η Γραφή: «καὶ ὁ ἄνθρωπος Μωυσῆς πραΰς σφόδρα παρὰ πάντας τοὺς ἀνθρώπους τοὺς ὄντας ἐπὶ τῆς γῆς(:ο Μωυσής όμως ήταν άνθρωπος πολύ πράος, πραότερος από όλους τους ανθρώπους που βρίσκονταν στη γη, και δε θύμωσε για όσα έλεγαν εναντίον του οι αδελφοί του)» [Αριθμ.12,3], τόσο πολύ το ποθούσε και το αγαπούσε, ώστε να πει: «Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς Μωυσῆν ἐνώπιος ἐνωπίῳ, ὡς εἴ τις λαλήσει πρὸς τὸν ἑαυτοῦ φίλον. καὶ ἀπελύετο εἰς τὴν παρεμβολήν, ὁ δὲ θεράπων Ἰησοῦς υἱὸς Ναυῆ νέος οὐκ ἐξεπορεύετο ἐκ τῆς σκηνῆς(:εκεί μίλησε ο Κύριος προς τον Μωυσή κατά τρόπο προσωπικό και οικείο, όπως ομιλεί κανείς προς τον φίλο του. Όταν ο Μωυσής, αναχωρώντας από τη σκηνή του, επισκεπτόταν το στρατόπεδο, ο Ιησούς, ο υιός του Ναυή, νέος που τον υπηρετούσε, δεν έβγαινε από τη σκηνή, αλλά έμενε μέσα σε αυτήν)» [Εξ.33,11]· βλ. και Αριθμ. 12,8: «Στόμα κατὰ στόμα λαλήσω αὐτῷ, ἐν εἴδει καὶ οὐ δι᾿ αἰνιγμάτων, καὶ τὴν δόξαν Κυρίου εἶδε· καὶ διατί οὐκ ἐφοβήθητε καταλαλῆσαι κατὰ τοῦ θεράποντός μου Μωυσῆ;(: στόμα με στόμα μίλησα προς αυτόν, κατά πρόσωπο και όχι με παραβολές και σύμβολα. Αυτός είδε τη δόξα του Κυρίου. Εσείς γιατί δεν φοβηθήκατε να καταλαλήσετε ένα τέτοιον υπηρέτη μου, όπως είναι ο Μωυσής;’’)»].

     Δεν θα διατάσσεις τους δαίμονες τώρα, αλλά θα διατάσσεις τότε το πυρ της γεένης, εάν έχεις το στόμα σου όμοιο προς το στόμα του Χριστού. Θα διατάσσεις την άβυσσο του πυρός και θα λέγεις: «σιώπα, πεφίμωσο(:σώπα, φιμώσου)»[Μάρκ.4,39] και με πολλή παρρησία θα ανεβείς στους ουρανούς και θα απολαύσεις τη βασιλεία, την οποία είθε να επιτύχουμε όλοι εμείς, με τη χάρη και φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει, μαζί με τον Πατέρα και το άγιο Πνεύμα, η δόξα, η δύναμη, η τιμή, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

       ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,

          επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος.  

ΠΗΓΕΣ:

·       https://greekdownloads3.files.wordpress.com/2014/08/in-matthaeum.pdf

·       Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Άπαντα τα έργα, Πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ),εκδ. οίκος «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1990, τόμος 12, Υπόμνημα στον Ευαγγελιστή Ματθαίο, ομιλία ΟΗ΄, σελίδες 89-103.

·       Βιβλιοθήκη των Ελλήνων, Άπαντα των αγίων Πατέρων, Ιωάννου Χρυσοστόμου έργα, τόμος 69, σελ. 18-27  (ή: 6 - 10 του PDF) .

[https:drive.google.com/file/d/0ByZQkrKg4yKLa01IYjNYZEZ3YUk/view]

·       http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/tools/liddell-scott/index.html

·       Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.

·       Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.

·       Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα, Κείμενον και σύντομος απόδοσις του νοήματος υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2005.

·       Π.Τρεμπέλα, Το Ψαλτήριον με σύντομη ερμηνεία(απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τρίτη, Αθήνα 2016.

·       http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh/Biblia/Palaia_Diathikh.htm

·       http://users.sch.gr/aiasgr/Kainh_Diathikh/Biblia/Kainh_Diathikh.htm

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ !!! ΤΩΝ ΝΕΑΡΩΝ ΑΘΛΗΤΩΝ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΑΙΩΝ ΘΗΒΑΣ ΣΤΗΝ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ !!!

 

ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΘΗΒΑ 16 – 04 - 2022

ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΑΙΩΝ ΘΗΒΑΣ

ΤΜΗΜΑ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ - Αγώνας Τοξοβολίας Α.Χ. Παμπαίδων Παγκορασίδων

ΟΑΚΑ 16 Απριλίου 2022

Πολύ καλή εμφάνιση των μικρών αθλητών του Α.Σ.Σ.Θήβας το Σάββατο στο ΟΑΚΑ με 2ο τον Κοσμά Στρογγύλη στους Παμπαίδες, 3ο τον Κωσταντίνος Κορδομενίδης στους Παμπαίδες Β΄ και την Ειρήνη Ελπινίκη Μπαλιάμη στις Παγκορασίδες.

Το Δ.Σ ευχαριστεί τους αθλητές και τους προπονητές τους και εύχονται Καλό Πάσχα σε όλους.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Πολυνείκης Παπαναστασίου

Έχει μέλλον το βιβλίο;

 

Έχει μέλλον το βιβλίο;

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Πριν από πενήντα χρόνια υπήρξε έντονος προβληματισμός για το μέλλον του βιβλίου. Εκείνη τη χρονιά, το 1972, το περιοδικό «Ευθύνη» εξέδωσε αφιερωματικό τεύχος με τίτλο «Το παρόν και το μέλλον του βιβλίου». Σε αυτό  ο Άγγελος Τερζάκης γράφει ότι ο Έλληνας δεν διαβάζει με τη δικαιολογία ότι «δεν έχει καιρό για διάβασμα, ενώ έχει αμέτρητο καιρό για άλλες άσκοπες απασχολήσεις»... Επιγραμματικά έτσι περιγράφει την κατάσταση: «Το σχολείο κάνει αντιπαθητικό το διάβασμα και η αστική τάξη το παρατάει σ’ εκείνα τα μέλη της που, κατά βάθος, τα θεωρεί “βλαμμένα”...».

            Για το μέλλον του βιβλίου ο Τερζάκης  γράφει πως είναι ανήσυχος, βλέποντας να ορθώνονται τα υποκατάστατά του, που τα απαριθμεί: «Τηλεόραση, κινηματογράφος, ραδιοφωνικές σκηνές κι αναγνώσματα, ποιος ξέρει ποια άλλα δισκία Τέχνης που θα επινοήσει η τεχνολογία – δηλαδή το επιχειρηματικό κεφάλαιο – για ν’ αποκοιμίζει το πνεύμα και να διεγείρει τις αισθήσεις». Και σημειώνει: «Τα μηχανικά μέσα στομώνουν το νου, το βιβλίο τον ακονίζει».

            Ο Τερζάκης χωρίς να γνωρίζει για τα σημερινά εκπληκτικής εξέλιξης ηλεκτρονικά Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης υπογραμμίζει: «Τα επερχόμενα καθεστώτα των τεχνοκρατικών δεσποτισμών πλάθουν  στους λαούς  το ιδανικό του ελάσσονος πνευματικού κόπου και έτσι εξοντώνουν το βιβλίο χωρίς να χρειάζεται πια να το καίνε στις πλατείες... Το εξαφανίζουν με την έντεχνη προβολή των μέσων που προσφέρονται  για πλύσεις εγκεφάλων. Ένα προπαγανδιστικό βιβλίο όταν παραληφθεί πετιέται με περιφρόνηση. Μια όμως προπαγανδιστική εκπομπή ή ταινία μαγνητίζει. Αυτό τα λέει όλα».

Ο Έλληνας λόγιος αρχίζει τον απαισιόδοξο στοχασμό του με την διαπίστωσή του ότι «το παρόν και το μέλλον του βιβλίου είναι το παρόν και το μέλλον του πολιτισμού μας στο σύνολό του» και επιλέγει γράφοντας πως με την ανάγνωση των κατάλληλων βιβλίων «ο άνθρωπος θα εμποδίσει τον εαυτό του να γίνει εθελόδουλος».  

Στο ίδιο αφιέρωμα ο Γάλλος συγγραφέας και Ακαδημαϊκός Μορίς Ντριόν κάνει σύγκριση μεταξύ της «πλανεύτρας τηλεόρασης» – τότε πλάνευε μόνο αυτή...- και του βιβλίου. Γράφει στο αφιέρωμα της «Ευθύνης»: «Κάθε ανάγνωση προϋποθέτει μια προγενέστερη εκλογή, μαρτυρεί μια συνεχή εφαρμογή της προσοχής και παρακινεί στην κριτική. Η κινητή εικόνα επιβάλλεται στο πνεύμα. Με το τέλος της διαβασμένης φράσης, ο άνθρωπος αφήνει ελεύθερη τη φαντασία του...Μπροστά στην εικόνα η διανοητική του εργασία περιορίζεται συχνά σε μια ταξινόμηση. Η εικόνα σκοτώνει τη φαντασία...Το ραδιόφωνο και η τηλεόραση μας φέρνουν σε επιφανειακή και πρόσκαιρη επικοινωνία με όλους τους ανθρώπους που ζουν την ίδια εποχή με μας στη γη. Το βιβλίο μας φέρνει σε επικοινωνία βαθειά και σταθερή με τις καλύτερες σκέψεις, με τους καλύτερους ανθρώπους, που κατοίκησαν στη γη εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια».

Αυτά γράφονταν το 1972...Τί μπορεί να πει κανείς σήμερα για το μέλλον του βιβλίου, όταν ο άνθρωπος ασφυκτιά μέσα στην ηλεκτρονική προπαγάνδα και παραπληροφόρηση; Ας ελπίσουμε ότι μπρος στον γκρεμό  ο άνθρωπος θα αποφασίσει να μην καταστεί εθελόδουλος.-   

Επίσκεψη σε πρότυπη μονάδα παραγωγής λαχανικών στο Κάστρο του Δήμου Ορχομενού έκαναν μαθητές του ΕΠΑ.Λ Αναβρύτων - Τους καλωσόρισε η Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Βοιωτίας κα Φανή Παπαθωμά

 

https://orchomenos-press.blogspot.com/

ΚΑΤΙΑ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΥ

Μαθητές του ΕΠΑΛ Αναβρύτων της Αθήνας επισκέφτηκαν μια πρότυπη μονάδα παραγωγής λαχανικών, με έδρα το Κάστρο Βοιωτίας του Δήμου Ορχομενού. Σκοπός της επίσκεψης τους ήταν να δουν από κοντά τον τρόπο παραγωγής των λαχανικών και να βιώσουν όσα διδάσκονται στο σχολείο.

 https://orchomenos-press.blogspot.com/

Ο ΑΓΙΩΤΑΤΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΙΕΒΟΥ & ΠΑΣΗΣ ΡΟΥΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΣΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ BUCHA ΚΑΙ ΣΤΟ BORODYANCI !!!

Πατριαρχείο Κιέβου Ιερά Μητρόπολις Μαριουπόλεως & Θεοδοσίας

 Ο ΑΓΙΩΤΑΤΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΙΕΒΟΥ & ΠΑΣΗΣ ΡΟΥΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΣΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ BUCHA ΚΑΙ ΣΤΟ BORODYANCI

Στις 9 Απριλίου 2022 Ο Πατριάρχης Κιέβου Κ.Κ.Φιλάρετος Προσευχήθηκε για τα Αθώα Θύματα του Πολέμου αφού επισκέφθηκε αυτές τις Απελευθερωμένες Περιοχές του Κιέβου την BUCHA και το BORODYANCI όπου σκοτώθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι από τα Ρωσικά στρατεύματα και όπου έχουν δημιουργηθεί Ομαδικοί Τάφοι Ανθρώπων.

Ο Πατριάρχης Κ.Κ.Φιλάρετος φανερά Συγκηνιμένος αλλά και Προβληματισμένος από την Θηριωδία και τις Καταστροφικές εικόνες που είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει και να αντικρίσει από κοντά, Τέλεσε Επιμνημόσυνη Δέηση για την Ανάπαυση των Εκατοντάδων Αθώων Νεκρών.

Ο Αγιώτατος Πατριάρχης Φιλάρετος Δήλωσε τα εξής: Είναι δύσκολο να Πιστέψει κανείς ότι τέτοιες Θηριωδίες θα μπορούσαν να διαπράξουν άνθρωποι, ειδικά εκείνη που αυτοαποκαλούνται Χριστιανοί. "Πονάει να κοιτάζεις όλα όσα έχει κάνει η Ρωσία στην Περιοχή του Κιέβου. Πρόκειται για ένα απάνθρωπο έγκλημα που σίγουρα θα τιμωρηθεί. Προσευχόμαστε Ο Κύριος να Αναπαυσει τις ψυχές των αθώων που σκοτώθηκαν, στην Βασιλεία των Ουρανών. Οι Ουκρανοί είναι ένα έθνος που αγαπά την ελευθερία και παρα την τρελή πίεση του εχθρού του έδωσαν άξια απάντηση και αναμέτρηση. Σίγουρα θα νικήσουμε γιατί είμαστε στην Γή μας και Επομένως μαζί μας είναι η αλήθεια και όπου υπάρχει η αλήθεια υπάρχει και Ο Θεός και άρα η νίκη.

Ο Πατριάρχης Φιλάρετος μίλησε επίσης με Στρατιώτες, Αστυνομικούς και Διασώστες που τώρα υπηρετούν με πολλές προσπάθειες συνεχώς στις κατεστραμμένες Πόλεις της Περιοχής του Κιέβου Δίνοντας τους την Πατριαρχική Ευχή και Ευλογία του μαζί με ένα βιβλίο με Προσευχές για να τους Στηρίξει Ψυχικά και τους Ενθάρρυνε ώστε να συνεχίσουν με τον ίδιο ζήλο και αγάπη να υπηρετούν την Πατρίδα Ουκρανία.

Η ΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΧΑΡΜΟΛΥΠΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ !!!

 

Η βίωση της χαρμολύπης στην ορθόδοξη πνευματικότητα

\

Η ΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΧΑΡΜΟΛΥΠΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού     

      Η περίοδος του Τριωδίου και ιδιαίτερα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, είναι για την Αγία μας Εκκλησία η ιερότερη χρονική διάρκεια του ενιαυτού. Είναι το νοητό στάδιο όπου ο κάθε πιστός καλείται να δώσει τον προσωπικό του αγώνα για την ψυχοσωματική του κάθαρση από τους ρίπους της αμαρτίας. Να βιώσει την ορθόδοξη πνευματικότητα, η οποία ταυτίζεται με την ανάκτηση της αυθεντικής του φύσεως, από τη φθορά και την αμαρτία, «εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ.4,13). Η προπαρασκευή μας για τον εορτασμό του Πάσχα είναι ταυτόσημη με την πνευματική μας προαγωγή και ωρίμανση, ώστε να καταστούμε «σύμμορφοι της εικόνος του Υιού (του Θεού)» (Ρωμ.8,29). 

    Βασικό δείγμα της ορθόδοξης πνευματικότητας είναι το υπέροχο συναίσθημα της χαρμολύπης που σημαίνει τη βίωση ταυτόχρονα του συναισθήματος της χαράς και της λύπης. Βεβαίως το συναίσθημα αυτό θεωρείται από τους εκτός της Εκκλησίας παράλογο, διότι η χαρά είναι η απουσία της λύπης και η λύπη είναι η απουσία της χαράς. Η Εκκλησία όμως, πέρα από σώζουσα δυνατότητα για τα ανθρώπινα πρόσωπα, είναι και η μεγάλη ανατροπή κατά των πτωτικών δομών του κόσμου, ώστε οι αρχές και οι πρακτικές της να θεωρούνται από εκείνον ως «παρεκτροπή». Ως μια τέτοια θεωρείται και το συναίσθημα της χαρμολύπης, την οποία ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος αποκαλεί «χαροποιόν πένθος», επισημαίνοντας πως «όποιος πορεύεται με διαρκή θλίψη αυτός γιορτάζει αδιάκοπα»! Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας είναι όντως πραγματιστική και γι’ αυτό βιώνει ταυτόχρονα το ανθρώπινο δράμα και την εν Χριστώ σωτηρία και λύτρωση. Μόνο έτσι συνειδητοποιείται η ανάγκη της σωτηρίας!    

   

    Ο Θεός, ως το υπέρτατο αγαθό, είναι η πηγή της χαράς και της αισιοδοξίας. Ο άνθρωπος, το ευγενέστερο δημιούργημα του Θεού, πλάστηκε να απολαμβάνει τις άπειρες δωρεές του Δημιουργού του και να ζει με διαρκή χαρά και αδιατάρακτη ειρήνη, με την προϋπόθεση να είναι εκούσιος κοινωνός του αγαθού και αποδέκτης των εντολών του Θεού. Στην αντίθετη περίπτωση, θα έχανε τις δωρεές του αγαθού και θα έπιπτε σε ανείπωτη δυστυχία, όπως δυστυχώς και έγινε. Κάνοντας κακή χρήση της ελευθερίας του, προτίμησε το κακό, με συνέπεια να χάσει την αρχέγονη ευτυχία του και να περιπέσει σε αφάνταστη δυστυχία. Απώλεσε κάθε ίχνος αισιοδοξίας και ευτυχίας. Το συνεχώς αυξανόμενο κακό στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους, που συσσώρευε η  αμαρτία, βύθιζε όλο και πιο πολύ τον άνθρωπο στην άβυσσο της δυστυχίας με αποτέλεσμα η ιστορία του κόσμου είναι μια ατελείωτη ιστόρηση της ανθρώπινης δυστυχίας και κακοδαιμονίας και οι χαρές και οι ανάπαυλες ειρήνης να είναι σπάνιες.

      Ο ερχομός του Κυρίου Ιησού Χριστού στον κόσμο, για να σώσει το ανθρώπινο γένος από την δουλεία του διαβόλου, έφερε μια νέα δυναμική κατά του κακού και της αμαρτίας, οι οποίες ευθύνονταν για την ανθρώπινη κακοδαιμονία. Έφερε στον αναγεννημένο άνθρωπο ξανά την χαμένη χαρά και αισιοδοξία. Ο πιστός του Χριστού βιώνει πλέον μια νέα πραγματικότητα. Υπερβαίνοντας την απλή βιολογική του ύπαρξη ανάγεται στην κατάσταση του προσώπου, έχοντας ως καθοριστικό πρότυπο το θείο πρόσωπο του Θεανθρώπου. Η αναγωγή γίνεται αποκλειστικά χάρις σε Εκείνον.

      Μέσα σε αυτή την προοπτική ο σεσωσμένος άνθρωπος βιώνει σε κάθε στιγμή της ζωής του τις ευλογίες του Θεού. Η ζωή του στο εξής είναι μια αδιάκοπη ευχαριστία και ένας ασίγαστος αίνος για της θείες δωρεές. Ο ψυχικός του κόσμος, αλλά και ο κόσμος γύρω του έχει γίνει ξανά «καλός λίαν» (Γεν. 1,31).  To υπάρχον κακό στο περιβάλλον του βεβαίως τον αγγίζει, αλλά  δεν τον πλήττει καίρια, διότι είναι θωρακισμένος με τη χάρη του Χριστού.  «Τα παθήματα του νυν καιρού» (Ρωμ.8,18) είναι για τον πιστό παιδαγωγικά μέσα για την πνευματική του τελείωση.

      Η απελπισία αντικαταστάθηκε μέσα στην ψυχή του από αισιοδοξία, επειδή γνωρίζει ότι ο τελικός νικητής θα είναι ο Χριστός και το κακό και η κακοδαιμονία έχει προκαθορισμένο τέλος. Είναι οπλισμένος με υπομονή, ο οποία γεννιέται από την ελπίδα, που έχει πλημμυρίσει την σκέψη και την καρδιά του, αφού κατά τον απόστολο Παύλο: «ελπίζομεν (και) δι’ υπομονής απεκδεχόμεθα» (Ρωμ.8,25). Ο κόσμος δεν είναι πια η κόλασή του, όπως πρεσβεύει η εξωχριστιανική απαισιόδοξη διανόηση, αλλά ο προθάλαμος και η πρόγευση του παραδείσου. Οι συνάνθρωποί του δεν είναι εχθροί και ανταγωνιστές του, αλλά οι αδελφοί του, οι συνοδοιπόροι του στο ταξίδι προς την αιωνιότητα. Κατανοεί τα όποια προβλήματα σε αυτούς ως «νόσους» και «τραύματα», κατάλοιπα της αμαρτίας και του κακού και γι’ αυτό παραμένει ανεκτικός και ανεξίκακος.     

       Παράλληλα με τη χαρά και την αισιοδοξία μια λεπτή και διακριτική θλίψη διακατέχει τον πνευματικά καλλιεργημένο πιστό, την οποία θεωρεί ως αρετή, αφού είναι «μακάριοι οι πενθούντες, ότι αυτοί παρακληθήσονται» (Ματθ.5,4). Αυτή η λύπη, κατά τον άγιο Συμεών το Νέο Θεολόγο, είναι αποτέλεσμα της ταπείνωσης. Καρπός δε της ταπείνωσης είναι η μετάνοια και σημάδι της μετάνοιας τα δάκρυα. Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης έλεγε πως για να έχουμε ελπίδα σωτηρίας «πρέπει να βάλλουμε την ψυχή μας στο μούσκιο των δακρύων», επίσης ο αείμνηστος όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς έγραψε πως «ο μόνος τρόπος να δούμε το Θεό είναι τα δακρυσμένα μάτια» (Κεφαλ. Ασκητικά και Θεολογικά). Θλιβόμαστε για την τραγική κατάσταση του κόσμου, ο οποίος «εν τω πονηρώ κείται» (Α΄ Ιωάν.5,19). Λυπούμαστε διότι υπάρχουν άνθρωποι που προβάλλουν το κακό και την αφύσικη αμαρτωλή ζωή ως φυσική και την εν Χριστώ ζωή και πολιτεία ως αφύσικη! Λυπούμαστε που πληθώρα συνανθρώπων μας κυλιούνται στο βόρβορο και τη λάσπη της ασωτίας, μη έχοντας την παραμικρή διάθεση για μετάνοια και αλλαγή τρόπου ζωής. Μας λυπούν επίσης και οι δικές μας πνευματικές εκπτώσεις και οι ενδοτισμοί στους πειρασμούς, διότι διαπιστώνουμε ότι δεν κάνουμε τον πρέποντα αγώνα μας, και ενώ νομίζουμε ότι βιώνουμε την ορθόδοξη πνευματικότητα, υπάρχει πιθανότητα να ενδώσουμε στην αμαρτία και να χάσουμε τις όποιες πνευματικές μας κατακτήσεις. Λυπούμαστε τέλος για το χαμένο χρόνο που σπαταλήσαμε στην αμαρτία και στερηθήκαμε για πολύ τις σωτήριες δωρεές του Θεού.    

      Αυτή είναι η μακάρια κατάσταση της χαρμολύπης, την οποία συναντούμε στους πνευματικούς ανθρώπους της Ορθοδοξίας μας, στους ασκητές της ερήμου, αλλά και στους αγωνιστές των πόλεων, οι οποίοι με τη θέλησή τους «ευνούχισαν εαυτούς» (Ματθ.19,12), δηλαδή αποκόπηκαν με τη θέλησή τους από τον κόσμο της πτώσεως και της φθοράς, για να δηλώσουν πολίτες της βασιλείας του Θεού. Οι ποταμοί των καυτών δακρύων όλων των ευλογημένων χριστιανών είναι προϊόν της ουράνιας χαράς και συνάμα της σωτήριας λύπης που διακατέχουν την ψυχή τους. Είναι ξεχείλισμα των δωρεών του Αγίου Πνεύματος «τοις αγαπώσι τον Θεόν» (Ρωμ.8,28).  

      Η ιερή περίοδος του Τριωδίου είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για όλους μας για νίψη και κάθαρση, ώστε να νοιώσουμε το υπέροχο συναίσθημα της χαρμολύπης, ως ένδειξη της πνευματικής μας ωρίμανσης. Τα πρώτα σωματικά και κυρίως τα ψυχικά δάκρυά μας θα σημάνουν την απόφασή μας για μετάνοια, και θα σηματοδοτήσουν την έναρξη μιας νέας βιωτής και το ξεκίνημα μιας νέας πορείας προς τη σωτηρία και τη θέωση. Να θυμούμαστε πως σε αυτή την κοπιώδη ανάβασή μας δε είμαστε μόνοι, αλλά, σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο, «Το Πνεύμα συναντιλαμβάνεται ταις ασθενίαις ημών… (και) υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις» (Ρωμ.8,26).